Trwały nośnik informacji

Trwały nośnik informacji to rozwiązanie, które pozwala użytkownikowi zachować skierowane do niego informacje w taki sposób, aby można było wrócić do nich przez czas właściwy dla celu, w jakim zostały sporządzone. Istotne jest nie samo jednorazowe przekazanie treści, lecz zapewnienie możliwości jej późniejszego odczytu i odtworzenia bez zmiany zawartości.

Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie o usługach płatniczych. Obejmuje ona kilka ściśle powiązanych elementów:

• informacje muszą być przeznaczone dla określonego użytkownika,
• użytkownik powinien móc je przechować, a nie tylko zapoznać się z nimi chwilowo,
• dostęp do zapisanych treści musi być możliwy przez okres odpowiedni do celu ich przygotowania,
• odtworzenie informacji powinno nastąpić w niezmienionej postaci.

Trwałość nośnika nie oznacza więc, że informacja musi być zachowana bezterminowo. Czas przechowywania ocenia się z uwzględnieniem funkcji danej informacji. Liczy się to, aby użytkownik mógł skorzystać z niej wtedy, gdy jest to potrzebne, na przykład w celu sprawdzenia treści przekazanych warunków lub ustaleń. Równie ważne jest zachowanie pierwotnego brzmienia, ponieważ późniejsze odtworzenie nie powinno prowadzić do zniekształcenia przekazu.

W praktyce pojęcie określa standard, jaki musi spełniać sposób przekazywania i zachowywania informacji w relacjach związanych z usługami płatniczymi. Chroni ono interes użytkownika, zapewniając mu możliwość samodzielnego dostępu do otrzymanych treści także po ich pierwotnym przekazaniu. Dzięki temu informacja może zostać ponownie odczytana i porównana z jej pierwotną wersją, bez uzależnienia od tego, czy nadal jest dostępna wyłącznie w bieżącym kanale komunikacji.

To samo pojęcie ma znaczenie także w przepisach dotyczących pracowniczych programów emerytalnych. W każdym z tych obszarów punktem wyjścia jest zapewnienie użytkownikowi realnej możliwości zachowania, odczytania i wiernego odtworzenia informacji skierowanych właśnie do niego.