Trwały nośnik

Trwały nośnik to rozwiązanie, które pozwala przekazać adresatowi informacje w taki sposób, aby mógł je zachować, odtworzyć w przyszłości i zapoznać się z nimi przez czas odpowiedni do celu, któremu mają służyć. Istotne jest również to, aby treść mogła zostać później odtworzona w niezmienionej postaci. Nie chodzi więc wyłącznie o samo przekazanie informacji, lecz o zapewnienie jej utrwalenia i dostępności po zakończeniu kontaktu z przedsiębiorcą.

W ustawie o dystrybucji ubezpieczeń pojęcie to nie ma odrębnej, rozbudowanej definicji. Ustawa odsyła do znaczenia nadanego mu w przepisach o prawach konsumenta. Przy ocenie, czy dany sposób przekazania informacji spełnia wymagania trwałego nośnika, znaczenie mają zatem przede wszystkim następujące elementy:

• informacja jest skierowana do konkretnego odbiorcy,
• odbiorca może ją zachować i mieć do niej dostęp w przyszłości,
• treść może zostać odtworzona bez zmian,
• sposób utrwalenia odpowiada celowi i okresowi, w którym informacja może być potrzebna.

Trwały nośnik służy w praktyce dokumentowaniu informacji przekazywanych klientowi w związku z dystrybucją ubezpieczeń. Ułatwia wykazanie, jakie informacje zostały udostępnione, w jakiej treści i czy klient mógł się z nimi zapoznać oraz wrócić do nich później. Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy przepisy wymagają przekazania określonych informacji przed zawarciem umowy, w trakcie jej wykonywania albo przy przedstawianiu dokumentów związanych z ubezpieczeniem.

Pojęcie to występuje także w innych regulacjach. Może odnosić się między innymi do przekazywania dokumentu gwarancyjnego, określania formy umowy dotyczącej produktu emerytalnego oraz ustalania treści i formy umowy związanej z osobistym kontem inwestycyjnym. W każdym z tych zastosowań chodzi o zapewnienie odbiorcy trwałego dostępu do informacji i możliwości zachowania jej jako punktu odniesienia.