Trwale zrównoważona gospodarka leśna

„Trwale zrównoważona gospodarka leśna” oznacza taki sposób prowadzenia działalności dotyczącej lasów, który łączy ich użytkowanie z obowiązkiem zachowania ich wartości i zdolności do dalszego funkcjonowania. Nie chodzi więc wyłącznie o bieżące korzystanie z zasobów leśnych, lecz o kształtowanie struktury lasu i ustalenie zakresu oraz tempa jego wykorzystywania tak, aby las pozostawał żywotny i mógł się odnawiać także w przyszłości.

Pojęcie to, zdefiniowane w ustawie „Lasy”, obejmuje kilka wzajemnie powiązanych elementów:

• zachowanie bogactwa biologicznego lasów, czyli ich różnorodności i wartości przyrodniczych;
• utrzymanie wysokiej produkcyjności, rozumianej jako zdolność lasu do dostarczania zasobów;
• ochronę potencjału regeneracyjnego i żywotności, a więc możliwości odtwarzania się oraz prawidłowego rozwoju lasu;
• zapewnienie, że las będzie nadal spełniał ważne funkcje ochronne, gospodarcze i socjalne;
• uwzględnienie skutków gospodarowania w skali lokalnej, narodowej i globalnej;
• prowadzenie działalności bez powodowania szkody dla innych ekosystemów.

Trwałość oznacza w tym ujęciu perspektywę obejmującą zarówno obecne, jak i przyszłe potrzeby. Zrównoważenie polega natomiast na takim wyważeniu różnych funkcji lasu, aby wykorzystywanie jego zasobów nie prowadziło do utraty jego zdolności przyrodniczych ani do ograniczenia możliwości korzystania z niego w przyszłości. Funkcja gospodarcza nie jest zatem jedynym celem. Musi być realizowana razem z ochroną przyrody oraz z zachowaniem funkcji ważnych dla społeczeństwa.

W praktyce pojęcie wyznacza sposób rozumienia prawidłowej gospodarki leśnej. Wymaga, aby decyzje dotyczące struktury i wykorzystania lasów uwzględniały ich długookresową kondycję, zdolność do odnowy oraz wpływ na otoczenie. Stanowi tym samym kryterium oceny, czy prowadzenie działalności leśnej pozostaje zgodne z celem ustawy, czyli zachowaniem lasów i ich wielostronnych funkcji bez przenoszenia negatywnych skutków na inne ekosystemy.