Trwałe użytki zielone

„Trwałe użytki zielone” to kategoria gruntów wyróżniona w ustawie „o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027”. Obejmuje obszary wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych. Rośliny te mogą pojawiać się na gruncie w sposób naturalny, przez samosiew, albo być celowo uprawiane i wysiewane.

O uznaniu danego gruntu za trwały użytek zielony decydują przede wszystkim dwa elementy:

• sposób wykorzystywania gruntu, czyli przeznaczenie go pod trawy lub inne zielne rośliny pastewne,
• brak objęcia gruntu zmianowaniem upraw przez co najmniej siedem lat.

Zmianowanie upraw oznacza następstwo różnych upraw na tym samym gruncie. Jeżeli więc dany obszar przez wymagany okres pozostaje wykorzystywany jako miejsce uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych i nie jest włączany do takiego cyklu zmian, może zostać zakwalifikowany jako trwały użytek zielony.

Definicja wskazuje również, że krótkotrwała ingerencja w sposób użytkowania nie musi zmieniać tej klasyfikacji. Samo zaoranie gruntu, jego uprawa albo wysianie po tym zabiegu innego gatunku należącego do traw lub innych zielnych roślin pastewnych nie powoduje utraty statusu trwałego użytku zielonego. Istotne jest zatem nie tylko to, jakie czynności wykonano na gruncie, lecz także to, czy nadal pozostaje on związany z uprawą roślin z tej grupy.

Pojęcie służy ujednoliceniu oceny, które grunty należy traktować jako trwałe użytki zielone przy stosowaniu przepisów ustawy. Ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala odróżnić takie obszary od gruntów objętych regularnym zmianowaniem upraw oraz ustalić, czy konkretna zmiana sposobu gospodarowania rzeczywiście wpływa na ich klasyfikację. Przy ocenie gruntu trzeba więc uwzględnić zarówno rodzaj roślin, jak i co najmniej siedmioletni okres użytkowania bez zmianowania.