Toryfikat

Toryfikat to, w rozumieniu ustawy „Odnawialne źródła energii”, szczególny rodzaj wysokoenergetycznego paliwa stałego uzyskiwanego z materiału pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego. Materiał ten musi być stały, ulegać biodegradacji oraz pochodzić ze źródeł wskazanych w ustawie. O tym, czy dany produkt można uznać za toryfikat, decyduje nie tylko jego pochodzenie, lecz także sposób wytworzenia i osiągnięte właściwości energetyczne.

Najważniejsze elementy tej definicji to:

• wartość opałowa co najmniej 21 GJ/t, czyli odpowiednio wysoka ilość energii możliwej do uzyskania podczas spalania,
• termiczne przetworzenie stałych substancji biodegradowalnych pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego,
• prowadzenie procesu w temperaturze od 200 do 320°C,
• atmosfera beztlenowa albo warunki ze znacznym niedoborem tlenu,
• ciśnienie zbliżone do atmosferycznego,
• brak katalizatorów oraz substancji obcych używanych w procesie.

Wymienione przesłanki należy traktować łącznie. Samo wykorzystanie biomasy, odpowiednia wartość opałowa albo poddanie materiału działaniu wysokiej temperatury nie wystarcza więc do zakwalifikowania produktu jako toryfikatu. Znaczenie ma także to, czy proces przebiega w określonych warunkach i bez dodatków wyłączonych przez definicję.

W praktyce toryfikat jest paliwem stałym o podwyższonej koncentracji energii, otrzymywanym w wyniku kontrolowanego przetwarzania materiału biodegradowalnego. Ustawowa definicja pozwala odróżnić produkty spełniające wymagania dla tego pojęcia od innych paliw lub materiałów powstałych z biomasy. Ma to znaczenie przy stosowaniu przepisów dotyczących odnawialnych źródeł energii, ponieważ wskazuje, jaki produkt może być określany mianem toryfikatu na potrzeby tej ustawy. Rozstrzygające są parametry produktu, pochodzenie użytych substancji oraz przebieg procesu technologicznego, a nie sama nazwa handlowa stosowana przez wytwórcę.