Tereny zieleni

„Tereny zieleni” to, w rozumieniu ustawy „Ochrona przyrody.”, nie każda powierzchnia porośnięta roślinami, lecz odpowiednio urządzony obszar przeznaczony do pełnienia funkcji publicznych. O zakwalifikowaniu danego miejsca do tej kategorii decyduje łączne występowanie kilku elementów: teren powinien być zagospodarowany, pokryty roślinnością, wyposażony w infrastrukturę techniczną, a także może obejmować budynki funkcjonalnie związane z jego przeznaczeniem. Istotne jest również to, że służy ogółowi lub realizuje określone potrzeby publiczne.

Pojęcie obejmuje zarówno typowe miejsca wypoczynku i rekreacji, jak parki, zieleńce, promenady i bulwary, jak również ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe. Do tej kategorii mogą należeć także cmentarze oraz zieleń towarzysząca drogom na obszarze zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym i obiektom przemysłowym. Użycie zwrotu „w szczególności” wskazuje, że wymienione rodzaje są najważniejszymi przykładami, a nie zamkniętym katalogiem.

W ustawie „Ochrona przyrody.” definicja porządkuje sposób rozumienia terenów, które łączą urządzenie, obecność roślinności i publiczne przeznaczenie. Ma to znaczenie praktyczne przy ocenie charakteru konkretnego obszaru, jego zagospodarowania oraz zadań związanych z utrzymaniem i ochroną zieleni. Pozwala odróżnić tereny zieleni od przypadkowych, nieurządzonych powierzchni porośniętych roślinami, które nie pełnią funkcji publicznych.

Hasło pojawia się także w innych przepisach. Może mieć znaczenie przy rozpatrywaniu ograniczeń dotyczących nieruchomości, ochronie określonych terenów na podstawie przepisów wodnych oraz przy finansowaniu zadań z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej. W tych regulacjach wskazuje na określony sposób wykorzystania przestrzeni albo rodzaj działań, które mogą podlegać ochronie, planowaniu lub wsparciu.