Tereny biologicznie czynne

„Tereny biologicznie czynne” to pojęcie określające takie części terenu, które umożliwiają naturalny rozwój roślinności, a także obejmują określoną powierzchnię zieloną urządzoną na tarasach i stropodachach oraz wodę powierzchniową znajdującą się na tych terenach. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „Lecznictwo uzdrowiskowe, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej oraz gminy uzdrowiskowe”.

Podstawowym elementem terenu biologicznie czynnego jest nawierzchnia ziemna przygotowana w taki sposób, aby mogła zachodzić na niej naturalna wegetacja. Jako przykłady ustawa wskazuje trawniki i kwietniki. Nie chodzi więc o każdą powierzchnię urządzoną w otoczeniu budynku, lecz o taką, która pozostaje związana z podłożem ziemnym i pozwala na rozwój roślin.

Do tej kategorii można również zaliczyć część powierzchni tarasów i stropodachów, jeżeli mają one nawierzchnię umożliwiającą naturalną wegetację. W takim przypadku uwzględnia się 50% łącznej powierzchni takich tarasów i stropodachów. Jednocześnie powierzchnia brana pod uwagę nie może być mniejsza niż 10 m2. Oznacza to, że przy ocenie terenu należy zwrócić uwagę zarówno na rodzaj nawierzchni, jak i na sposób obliczenia powierzchni.

Definicja obejmuje także wodę powierzchniową znajdującą się na terenach spełniających wskazane warunki. Teren biologicznie czynny może zatem tworzyć nie tylko roślinność, lecz także element wodny związany z takim obszarem.

W ustawie pojęcie służy do jednoznacznego określenia, jakie powierzchnie mogą być uznawane za biologicznie czynne w ramach regulacji dotyczących lecznictwa uzdrowiskowego, uzdrowisk, obszarów ochrony uzdrowiskowej i gmin uzdrowiskowych. W praktyce ma znaczenie przy ustalaniu, jaka część danego terenu spełnia wymagania związane z zachowaniem powierzchni sprzyjającej wegetacji i obecności wody. Wymaga to sprawdzenia faktycznego sposobu urządzenia powierzchni oraz prawidłowego uwzględnienia części tarasów i stropodachów.