Teren

Teren to w prawie określony obszar powierzchni ziemi, wyodrębniony ze względu na położenie, granice, sposób użytkowania, przeznaczenie albo występujące na nim zjawiska i obiekty. Pojęcie to nie ma jednego, uniwersalnego znaczenia. Jego zakres ustala się na podstawie przepisu, dokumentu planistycznego, decyzji administracyjnej lub mapy stanowiącej załącznik do danego aktu.

Teren może obejmować jedną działkę, kilka działek albo większy obszar, niezależnie od granic własności. Nie zawsze jest więc tożsamy z nieruchomością lub gruntem. W przepisach może być określany między innymi przez przeznaczenie, sposób zagospodarowania, położenie względem wód, zasięg oddziaływania inwestycji lub występowanie określonego zagrożenia.

Znaczenie terminu zależy od dziedziny prawa:

• w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym teren jest obszarem objętym ustaleniami planu miejscowego, decyzją o warunkach zabudowy albo innym rozstrzygnięciem dotyczącym sposobu wykorzystania przestrzeni;
• w Prawie budowlanym może oznaczać obszar inwestycji lub teren oddziaływania obiektu, którego granice wpływają na zakres wymaganych dokumentów, postępowanie legalizacyjne i ocenę zgodności budowy z przepisami;
• w Prawie wodnym odnosi się do obszaru, którego właściciele lub użytkownicy mogą mieć określone obowiązki związane z urządzeniami melioracyjnymi, korzystaniem z wód lub skutkami decyzji dotyczących gospodarki wodnej;
• w ochronie środowiska może oznaczać obszar podlegający monitoringowi, ocenie stanu środowiska albo wyodrębniony z uwagi na występowanie określonego zagrożenia, na przykład podwyższonego stężenia radonu.

Granice terenu mogą wynikać z mapy, współrzędnych, linii rozgraniczających, granic administracyjnych lub cech faktycznych obszaru. Ustalenie, jaki teren obejmuje dany przepis lub decyzja, ma znaczenie dla zakresu obowiązków właścicieli i innych podmiotów, dopuszczalnego sposobu użytkowania nieruchomości, wymaganych pozwoleń oraz możliwości prowadzenia inwestycji.