Taryfa świadczeń to pojęcie z ustawy „o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”, odnoszące się do uporządkowanego zestawienia świadczeń gwarantowanych. Obejmuje ono świadczenia należące do zakresu gwarantowanej opieki zdrowotnej oraz przypisane do nich wartości względne. Taryfa nie jest więc samą listą świadczeń. Jej drugim, istotnym elementem jest określenie relacji między poszczególnymi świadczeniami za pomocą wartości, które pozwalają wyrażać ich wzajemne znaczenie w ramach przyjętego systemu.

Wartość względna nie musi oznaczać konkretnej kwoty należnej za dane świadczenie. Jest raczej parametrem umożliwiającym porównywanie świadczeń i zachowanie spójnych proporcji między nimi. Dzięki temu taryfa może służyć jako narzędzie porządkowania sposobu, w jaki świadczenia gwarantowane są ujmowane w systemie finansowania opieki zdrowotnej. W praktyce ułatwia określanie, jak poszczególne świadczenia mają być względem siebie wartościowane, a także stosowanie jednolitych zasad przy rozliczeniach dotyczących świadczeń objętych jej zakresem.

Zakres tego pojęcia ma jednak wyraźne ograniczenie. Taryfa nie obejmuje świadczeń gwarantowanych, dla których zasady finansowania zostały uregulowane w ustawie o refundacji. Oznacza to, że przy ustalaniu, czy dane zestawienie jest taryfą świadczeń w rozumieniu ustawy, trzeba uwzględnić nie tylko obecność świadczeń gwarantowanych i przypisanych im wartości względnych, lecz także to, czy dane świadczenia nie podlegają odrębnym zasadom finansowania. Wyłączenie to rozdziela zakres zastosowania obu regulacji i zapobiega ujmowaniu w jednej taryfie świadczeń rozliczanych według innego ustawowego mechanizmu.

Art. 5 ma charakter definicyjny, określa znaczenie pojęć używanych w ustawie. Obejmuje zarówno terminy związane z organizacją świadczeń, jak i określenia odnoszące się do osób uprawnionych, zawodów medycznych, leków oraz instytucji uczestniczących w systemie.

Przepis rozróżnia między innymi **ambulatoryjną opieką zdrowotną**, udzielaną osobom niewymagającym leczenia całodobowego lub całodziennego, a **nocną i świąteczną opieką zdrowotną**, dotyczącą świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej udzielanych poza godzinami pracy, w razie nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia zdrowia, które nie jest stanem nagłym. Definiuje także „ciągłość” i „kompleksowość” udzielanych świadczeń, wskazując na kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego oraz na możliwość realizacji niezbędnych etapów świadczenia.

Szczegółowo opisano pojęcie „członek rodziny”, obejmujące określone dzieci, małżonka oraz wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym. Przepis wskazuje również, kogo uznaje się za lekarza, pielęgniarkę lub położną ubezpieczenia zdrowotnego, a także za osoby pobierające emeryturę lub rentę, osoby represjonowane, niepełnosprawne i osoby uprawnione do świadczeń na podstawie przepisów o koordynacji.

Znaczenie praktyczne art. 5 polega na ujednoliceniu rozumienia tych określeń w dalszych regulacjach. Ma to znaczenie przy ustalaniu, jakiego rodzaju świadczenie jest udzielane, kto może być objęty określoną kategorią oraz jakie podmioty lub osoby mieszczą się w zakresie danego pojęcia. W przepisie wskazano także, że niektóre pozycje oznaczono jako „uchylony”, a część terminów zdefiniowano przez odesłanie do innych ustaw.

Taryfa świadczeń

Taryfa świadczeń - definicja

Taryfa świadczeń w przepisach

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych1 przepis