Szybka sieć telekomunikacyjna

Szybka sieć telekomunikacyjna to, w rozumieniu ustawy „o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych”, sieć, która umożliwia świadczenie szerokopasmowego dostępu do Internetu z przepustowością co najmniej 30 Mb/s. Jest to więc ustawowo określona kategoria infrastruktury telekomunikacyjnej, wyróżniona przede wszystkim ze względu na jej możliwości techniczne.

Aby uznać sieć za szybką, muszą być spełnione dwa podstawowe warunki:

• musi być siecią telekomunikacyjną, czyli infrastrukturą przeznaczoną do przekazywania sygnałów i świadczenia usług telekomunikacyjnych;
• musi zapewniać możliwość dostarczania szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości nie mniejszej niż 30 Mb/s.

Istotna jest zatem zdolność sieci do zapewnienia takiego poziomu przepustowości. Wartość 30 Mb/s stanowi próg minimalny, a nie maksymalną dopuszczalną prędkość. Definicja nie wskazuje konkretnej technologii, rodzaju przewodów ani urządzeń, za pomocą których wymagane parametry są osiągane. O zakwalifikowaniu sieci decyduje jej funkcja i możliwości w zakresie dostępu do Internetu.

Pojęcie służy w tej ustawie do wskazania infrastruktury o określonym poziomie technicznym, istotnej z punktu widzenia rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Pozwala odróżnić sieci spełniające ustawowy standard szybkiego dostępu od tych, które nie osiągają wskazanej przepustowości. W praktyce może być wykorzystywane przy opisie, ocenie i planowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej oraz przy ustalaniu, czy dana sieć mieści się w kategorii objętej określeniem „szybka sieć telekomunikacyjna”. Nie oznacza to, że każda usługa faktycznie świadczona za pośrednictwem takiej sieci musi stale wykorzystywać pełną przepustowość, lecz że sama sieć jest zdolna do dostarczania usług na poziomie wymaganym przez definicję.