Przepis zmienia treść art. 5 pkt 7 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, określając na nowo, kogo należy rozumieć przez „partnerów społecznych i gospodarczych”. Definicja obejmuje kilka kategorii podmiotów uczestniczących w życiu społecznym, gospodarczym i publicznym.

Do tej grupy zaliczono **organizacje pracodawców i organizacje związkowe**, pod warunkiem że są reprezentatywne w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego. Wymieniono również samorządy zawodowe, izby gospodarcze oraz organizacje pozarządowe. Definicja obejmuje ponadto podmioty wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przepis kończy wyliczenie, wskazując Radę Działalności Pożytku Publicznego.

Znaczenie praktyczne tej zmiany polega na doprecyzowaniu kręgu podmiotów, które w przepisach dotyczących prowadzenia polityki rozwoju są określane jako „partnerzy społeczni i gospodarczy”. Przy ustalaniu, czy dany podmiot mieści się w tej kategorii, znaczenie ma nie tylko jego charakter, lecz także, w odniesieniu do organizacji pracodawców i organizacji związkowych, spełnienie kryterium reprezentatywności. W przypadku podmiotów związanych ze szkolnictwem wyższym i nauką odwołanie do art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 wskazuje konkretne grupy objęte definicją.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1669/text/U/D20181669Lj.pdf

Przepis wprowadza kilka zmian w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, obejmujących współpracę Krajowej Szkoły, zasady dotyczące jej mienia i finansów, skład Rady, dokumenty wymagane od kandydatów oraz osoby uprawnione do prowadzenia zajęć.

W zakresie działalności szkoleniowej i innych form doskonalenia zawodowego Krajowa Szkoła ma współdziałać z podmiotami wskazanymi w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także z innymi podmiotami. Do mienia i finansów Krajowej Szkoły stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uczelni publicznych.

Zmiany dotyczą również Rady Krajowej Szkoły. W jej skład wchodzi 3 członków wskazanych przez szkoły wyższe prowadzące kształcenie na kierunku prawo. Minister Sprawiedliwości zwraca się o wskazanie kandydatów także do tych szkół, a ponadto do wymienionych w przepisie organów i osób. Wniosek powinien zostać skierowany nie później niż 3 miesiące przed upływem kadencji Rady, natomiast wskazanie kandydatów powinno nastąpić najpóźniej 30 dni przed tym terminem.

W postępowaniu dotyczącym kandydata dopuszczono złożenie zaświadczenia potwierdzającego zdanie wszystkich egzaminów i odbycie praktyk przewidzianych w programie wyższych studiów prawniczych, jeżeli wyznaczono już termin egzaminu dyplomowego. Przepis określa także, że wykładowcą może być pracownik badawczy, badawczo-dydaktyczny lub dydaktyczny szkoły wyższej, posiadający co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego z zakresu nauk prawnych i wskazany przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej nauczycieli akademickich.

Przepis zmienia zasady funkcjonowania Uczelni Służby Więziennej oraz reguluje związane z nią kształcenie funkcjonariuszy i pracowników. Uczelnia jest określona jako uczelnia służb państwowych nadzorowana przez Ministra Sprawiedliwości, posiadająca osobowość prawną i działająca na podstawie przepisów „Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce”. Może prowadzić zajęcia także poza swoją siedzibą, z wykorzystaniem infrastruktury Służby Więziennej.

Zmiany obejmują studia, studia podyplomowe, szkolenia i doskonalenie zawodowe. Programy studiów określają rozkład czasu służby kandydackiej, a z przepisów usunięto odrębną regulację zawartą w art. 62e ust. 3. W opiniowaniu służbowym funkcjonariuszy nauczycieli akademickich ocenia się również wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce. Do czasu służby funkcjonariusza będącego nauczycielem akademickim stosuje się przepisy określające czas pracy nauczyciela akademickiego.

Przepis określa także uprawnienia związane z kształceniem. Osobom uczestniczącym w szkoleniach, doskonaleniu zawodowym, studiach lub studiach podyplomowych na wskazanych formach kształcenia przysługuje bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie albo równoważnik pieniężny za wyżywienie, jeżeli jego zapewnienie jest niemożliwe. Funkcjonariusz może również korzystać z płatnego urlopu szkoleniowego, w tym w wymiarze 28 dni na przygotowanie do egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej albo kolokwium habilitacyjnego.

Jednocześnie doprecyzowano obowiązek zwrotu kosztów kształcenia. Dotyczy on między innymi przypadków zwolnienia ze służby lub wygaśnięcia stosunku służbowego przed upływem 5 lat, a także nieukończenia albo przerwania kształcenia z winy funkcjonariusza. Do kosztów zaliczono wyżywienie, zakwaterowanie, umundurowanie i podróże służbowe.

Przepis wprowadza obszerny pakiet zmian dotyczących organizacji, nadzoru i zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Centrum zostaje określone jako agencja wykonawcza realizująca zadania z zakresu polityki naukowej państwa, a minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki uzyskuje kompetencje do nadawania jego statutu oraz określania, w drodze rozporządzeń, zasad konkursów, sprawozdawczości i wynagradzania.

Zmieniają się wymagania wobec Dyrektora i zastępcy Dyrektora. Obejmują one między innymi znajomość języka angielskiego oraz brak pracy, służby lub współpracy z organami bezpieczeństwa państwa w określonym w przepisie okresie. Doprecyzowano także zasady powoływania Dyrektora w konkursie, skład Rady i Komitetu Sterującego oraz ograniczenia dotyczące łączenia członkostwa w Radzie z pełnieniem określonych funkcji i członkostwem w innych organach.

Przepis porządkuje również finansowanie strategicznych programów badań i prac rozwojowych, w tym przedsięwzięć dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa. Centrum może ponadto realizować programy nieustanowione w polityce naukowej państwa, jeżeli są finansowane z innych źródeł niż budżet państwa. Rozszerzono zadania Centrum o pobudzanie inwestowania przedsiębiorców w działalność naukową, wspieranie badań aplikacyjnych i rozwój kadry naukowej.

Szczególne znaczenie praktyczne mają regulacje dotyczące praw do wyników projektów finansowanych przez Centrum. Co do zasady prawa do uzyskania ochrony własności przemysłowej przysługują podmiotowi, któremu przyznano środki, chyba że umowa lub decyzja stanowi inaczej. W projektach dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa właścicielem praw może być Skarb Państwa, który może także uzyskać szerokie, nieodpłatne uprawnienia do korzystania z utworów i wyników badań.

Przepis zmienia zasady dotyczące pobytu cudzoziemców w związku ze studiami, kształceniem w szkole doktorskiej oraz prowadzeniem badań naukowych. Jego celem jest dostosowanie ustawy o cudzoziemcach do nowych form kształcenia i działalności naukowej.

Najważniejsze zmiany obejmują:

- rozszerzenie definicji „naukowca” o cudzoziemca posiadającego tytuł zawodowy odpowiadający co najmniej tytułowi magistra lub równorzędnemu, umożliwiający ubieganie się o stopień doktora;
- objęcie przepisami dotyczącymi pobytu w celu nauki studiów pierwszego i drugiego stopnia, jednolitych studiów magisterskich oraz kształcenia w szkole doktorskiej;
- doprecyzowanie, że zezwolenie może dotyczyć także kontynuacji lub uzupełnienia studiów rozpoczętych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;
- uregulowanie pobytu na kursie przygotowawczym do podjęcia takich studiów;
- określenie okresów, na jakie udziela się pierwszego i kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. Pierwsze zezwolenie dla osoby rozpoczynającej studia na pierwszym roku jest udzielane na 15 miesięcy, a kolejne na okres studiów lub kursu, nie dłuższy niż 3 lata;
- doprecyzowanie informacji dotyczących kierunku studiów, dyscyplin naukowych albo artystycznych, rodzaju studiów i ich odpłatności, ujmowanych w zaświadczeniu.

Zmiany dotyczą również pobytu w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych. Przepisy wskazują wymagania wobec umowy o przyjęciu cudzoziemca do projektu badawczego, zasady udziału instytucji z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz obowiązki jednostki naukowej po zakończeniu projektu. Wprowadzono także regulacje dotyczące zatwierdzania jednostek naukowych i ogłaszania ich aktualnej listy. W praktyce przepis porządkuje podstawy pobytu cudzoziemców związane z kształceniem i badaniami oraz wskazuje dokumenty i okresy istotne przy uzyskiwaniu odpowiednich zezwoleń.

Przepis zmienia treść art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego. Dotyczy dokumentu potwierdzającego określone wykształcenie, wskazanego w jednym z punktów tego przepisu. Po zmianie w lit. b wyraźnie uwzględniono **dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych za granicą**.

Przepis przewiduje dwa sposoby potwierdzenia kwalifikacji związanych z takim zagranicznym wykształceniem. Pierwszym jest dyplom, o którym mowa w art. 326 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Drugim jest dyplom uznany za równoważny polskiemu dyplomowi potwierdzającemu uzyskanie tytułu zawodowego magistra, zgodnie z art. 327 ust. 1 tej ustawy.

Znaczenie praktyczne zmiany polega na wskazaniu, jakie zagraniczne dokumenty dotyczące ukończenia studiów prawniczych lub administracyjnych są uwzględniane w ramach regulacji art. 8 ust. 1 pkt 3. Przepis odsyła przy tym do konkretnych zasad dotyczących dyplomów zagranicznych oraz ich uznawania za równoważne polskiemu dyplomowi magistra. Zastąpienie dotychczasowego brzmienia lit. b oznacza, że właśnie ta treść stanowi podstawę stosowania tego fragmentu przepisu. Końcowe słowo „lub” wskazuje, że lit. b jest elementem szerszego wyliczenia w art. 8 ust. 1 pkt 3.

Przepis dostosowuje ustawę o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji do rozwiązań dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Najważniejsza zmiana polega na wyraźnym uwzględnieniu w systemie kwalifikacji uzyskiwanych w uczelniach, instytutach naukowych Polskiej Akademii Nauk i instytutach badawczych, przy jednoczesnym wyłączeniu tych kwalifikacji z ogólnych wymogów walidacji, certyfikowania, zapewniania jakości i nadzoru określanych przez ustawę o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji.

Zmodyfikowano podstawowe definicje. „Edukacja formalna” obejmuje między innymi kształcenie prowadzone przez uczelnie i inne podmioty systemu szkolnictwa wyższego i nauki. Do „kwalifikacji cząstkowych” zaliczono między innymi kwalifikacje po ukończeniu studiów podyplomowych i innych wskazanych form kształcenia, natomiast „kwalifikacje pełne” obejmują kwalifikacje uzyskiwane po ukończeniu określonych etapów kształcenia wyższego oraz po uzyskaniu stopnia doktora. Doprecyzowano również znaczenie „kwalifikacji uregulowanych”.

Zmiany dotyczą także przypisywania poziomów Polskiej Ramy Kwalifikacji. Określono charakterystyki poziomów 5, 6, 7 i 8 drugiego stopnia oraz wskazano, że wybrane dyplomy potwierdzają kwalifikacje na poziomie 5. Uczelnie, instytuty PAN i instytuty badawcze mogą włączać kwalifikacje po studiach podyplomowych do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji, jeżeli przypisano im poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji.

Przepis rozszerza również zasady włączania do systemu kwalifikacji uzyskiwanych po innych formach kształcenia. W Zintegrowanym Rejestrze Kwalifikacji gromadzone będą dane o studiach, szkołach doktorskich, tytułach zawodowych i stopniu doktora, a informacje dotyczące szkolnictwa wyższego mają być przekazywane z systemu POL-on.:VEVENT

Przepis wprowadza zmiany w ustawie dotyczącej uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Jego głównym skutkiem jest określenie na nowo zadań ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz zasad uwzględniania wiedzy i umiejętności osób ubiegających się o uznanie kwalifikacji.

Minister ma określać, w drodze rozporządzenia, między innymi wykaz zawodów, w których konieczne jest odbycie stażu adaptacyjnego albo przystąpienie do testu umiejętności. Dotyczy to także określonych działalności regulowanych, przy czym w tym zakresie rozporządzenie może być wydane przez ministra właściwego do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. Przy ustalaniu tych wymogów uwzględnia się potrzebę zapewnienia znajomości lub specjalistycznej wiedzy z zakresu prawa polskiego, odpowiedniej do właściwego wykonywania zawodów i działalności oraz ochrony interesów osób korzystających z pomocy prawnej.

Zmiana dotycząca art. 20 ust. 1 pozwala brać pod uwagę nie tylko doświadczenie zawodowe, lecz także potwierdzone efekty uczenia się w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce oraz potwierdzone efekty kształcenia w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Takie osiągnięcia mogą wyrównać w całości albo w części różnice stwierdzone przy uznawaniu kwalifikacji.

Przepis określa również kompetencje ministra w zakresie wykazu wspólnych ram kształcenia i wspólnych testów, wzoru oświadczenia oraz wyznaczenia koordynatora systemu uznawania kwalifikacji. Minister ma także pełnić funkcję ośrodka wsparcia. W praktyce zmiany porządkują odpowiedzialność za funkcjonowanie systemu, wskazują organy właściwe do wydawania szczegółowych regulacji i wiążą wymagania kwalifikacyjne z ochroną porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, bezpieczeństwa usługobiorców oraz środowiska.

Przepis zmienia brzmienie art. 54 ust. 2 pkt 3 ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Określa dokumenty potwierdzające spełnienie wymagania dotyczącego wykształcenia prawniczego. Zmiana wiąże to wymaganie z trzema równorzędnie wskazanymi sposobami udokumentowania wyższych studiów prawniczych.

Wymóg jest spełniony, jeżeli dana osoba posiada:

- dyplom ukończenia studiów na kierunku prawo w Rzeczypospolitej Polskiej;
- dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą, o którym mowa w art. 326 ust. 1 ustawy „Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce”;
- dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych za granicą uznany za równoważny polskiemu dyplomowi potwierdzającemu uzyskanie tytułu zawodowego magistra, zgodnie z art. 327 ust. 1 tej ustawy.

Sformułowanie „albo” wskazuje, że wymienione dokumenty stanowią alternatywne podstawy potwierdzenia kwalifikacji. Przepis rozróżnia zatem ukończenie studiów prawniczych w Polsce od dwóch form potwierdzenia wykształcenia uzyskanego za granicą. W przypadku zagranicznych studiów znaczenie ma odpowiednio sposób potwierdzenia wskazany w art. 326 ust. 1 albo uznanie dyplomu za równoważny na zasadach określonych w art. 327 ust. 1. Praktyczne znaczenie zmiany polega na precyzyjnym wskazaniu katalogu dokumentów, które mogą potwierdzać wymagane wykształcenie prawnicze. Posegregowanie tych podstaw w jednym punkcie ułatwia ustalenie, jaki rodzaj dyplomu odpowiada ustawowemu wymaganiu.

Art. 21 dostosowuje przepisy dotyczące Państwowej Straży Pożarnej do regulacji ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w szczególności w zakresie funkcjonowania Szkoły Głównej Służby Pożarniczej jako szkoły wyższej oraz służby strażaków będących nauczycielami akademickimi.

Zmiana art. 10 ust. 1 pkt 5a powierza komendantowi głównemu uzgadnianie programów studiów, programów nauczania dla zawodów inżynier pożarnictwa i technik pożarnictwa oraz programów studiów podyplomowych w zakresie przeszkolenia zawodowego. Art. 17 ust. 1 wskazuje, że organizację i działanie szkoły, a także zasady wyznaczania i odwoływania rektora oraz powierzania funkcji kierowniczych określa ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Przepis porządkuje również zasady służby i uprawnień nauczycieli akademickich. Obejmuje to zadaniowy system czasu służby, regulowanie wymiaru zajęć i zajęć ponadwymiarowych przez przepisy o szkolnictwie wyższym, możliwość wyznaczenia dyżuru do 24 godzin z następującymi po nim 24 godzinami wolnymi oraz szczególne zasady liczenia urlopu. Dni wolne od służby w codziennym rozkładzie czasu służby nie są wliczane do urlopów określonych w art. 71 i art. 71a.

Zmiany dotyczą także świadczeń pieniężnych. Wprowadzono dodatek funkcyjny za funkcje wskazane w art. 17 ust. 1 oraz wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe. Art. 97d przesądza, że wynagrodzenie to przysługuje w wysokości i na warunkach określonych dla nauczycieli akademickich w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce..enum

Przepis zmienia zasady dotyczące kształcenia i praktyki osób ubiegających się o uprawnienia w zakresie objętym ustawą - Prawo budowlane. Łączy on określone skutki ukończenia studiów oraz odbycia praktyki studenckiej z umową zawartą między uczelnią a właściwym organem samorządu zawodowego.

Najważniejsze rozwiązania obejmują:

- **zwolnienie z egzaminu** absolwenta studiów prowadzonych na podstawie takiej umowy, jeżeli zakres studiów odpowiada programowi opracowanemu z udziałem organu samorządu zawodowego i jest zgodny z przepisami wydanymi na podstawie art. 16;
- **uznanie praktyki studenckiej** za część albo całość praktyki zawodowej, o której mowa w art. 14 ust. 4, jeżeli praktyka odpowiada programowi studiów, została odbyta w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16 oraz spełnia warunki umowy zawartej między uczelnią a organem samorządu zawodowego;
- **zmianę podstawy wydania przepisów wykonawczych**, ponieważ minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa ma określać wskazane zasady w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że odpowiednio zorganizowane studia, przygotowane we współpracy uczelni z samorządem zawodowym, mogą wpływać zarówno na obowiązek zdawania egzaminu, jak i na zaliczenie praktyki studenckiej do wymaganej praktyki zawodowej. Warunkiem jest zachowanie zgodności programu, sposobu odbywania praktyki i warunków określonych w umowie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 16.

Przepis dostosowuje zasady ubezpieczeń społecznych do sytuacji doktorantów otrzymujących stypendium doktoranckie oraz określa skutki pobierania takiego stypendium dla obowiązku ubezpieczeniowego. Podmiot prowadzący szkołę doktorską zostaje wskazany jako podmiot związany z ubezpieczeniami doktorantów pobierających stypendium, a sami doktoranci zostają wymienieni wśród osób podlegających obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

Regulacja określa również, że doktoranci podlegają tym ubezpieczeniom w okresie otrzymywania stypendium doktoranckiego. Jeżeli jednocześnie spełniają warunki objęcia ubezpieczeniami z innych tytułów, są obejmowani ubezpieczeniami według zasad wskazanych w art. 9, w tym z tytułu otrzymywania stypendium doktoranckiego. Ubezpieczenie chorobowe ma w ich przypadku charakter dobrowolny i zależy od złożenia wniosku.

Wprowadzono także szczegółowe zasady finansowania składek. Składki na ubezpieczenie chorobowe osób otrzymujących stypendium doktoranckie finansują w całości sami ubezpieczeni. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi kwota stypendium doktoranckiego.

Przepis wyłącza ponadto obowiązek ubezpieczeń emerytalnego i rentowych wobec uczniów szkół ponadpodstawowych oraz studentów do ukończenia 26 lat, pobierających stypendium za szkolenie, staż lub przygotowanie zawodowe dorosłych. Warunkiem jest, aby świadczenie pozostawało w związku z takim szkoleniem, stażem lub przygotowaniem, którego odbycie wynika z programu nauczania, a skierowanie pochodziło od podmiotu innego niż powiatowy urząd pracy. W praktyce zmiany wskazują, kiedy stypendium doktoranckie tworzy tytuł do ubezpieczeń i jak ustala się związane z nim składki.

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie regulującej funkcjonowanie samorządów zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa. Dotyczą one współpracy izb z uczelniami oraz uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych w państwach członkowskich.

Pierwsza zmiana nadaje nowe brzmienie art. 33 pkt 4a. Do zadań samorządu należy zawieranie z uczelniami umów, o których mowa w art. 61 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przepis wiąże więc kompetencję samorządu zawodowego z umowami określonymi w tym przepisie.

Druga zmiana dotyczy art. 33e ust. 1 i określa szczególny sposób postępowania przy uznawaniu kwalifikacji zawodowych. Jeżeli różnice między wykonywaniem zawodu architekta lub inżyniera budownictwa w państwie członkowskim a wykonywaniem tego zawodu w Polsce są tak duże, że test umiejętności albo staż adaptacyjny wymagałyby ukończenia pełnego programu studiów, właściwa Krajowa Rada Izby może uznać kwalifikacje w celu przyznania **częściowego dostępu do zawodu**. Warunkiem jest indywidualne rozpatrzenie wniosku. Rozwiązanie nie oznacza automatycznego uznania kwalifikacji, lecz przyznaje właściwej radzie możliwość podjęcia takiej decyzji w sytuacji, w której standardowe wymagania prowadziłyby do konieczności ukończenia całych studiów wymaganych do pełnego dostępu do zawodu. Zmiana ma praktyczne znaczenie dla osób, których kwalifikacje różnią się od polskich w stopniu uzasadniającym ograniczony, a nie pełny dostęp do wykonywania zawodu.

Art. 75 zmienia treść art. 69f ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis określa, jakie wykształcenie prawnicze może potwierdzać spełnienie wskazanej w tym punkcie przesłanki. Chodzi o posiadanie jednego z trzech rodzajów dokumentów:

- dyplomu ukończenia studiów na kierunku prawo, potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego magistra,
- dyplomu potwierdzającego ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą, o którym mowa w art. 326 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce,
- dyplomu ukończenia wyższych studiów prawniczych za granicą, uznanego za równoważny polskiemu dyplomowi potwierdzającemu uzyskanie tytułu zawodowego magistra zgodnie z art. 327 ust. 1 tej ustawy.

Zmiana wyraźnie rozdziela krajowy dyplom ukończenia studiów prawniczych od dwóch kategorii zagranicznych dyplomów. W przypadku dokumentu zagranicznego znaczenie ma albo jego rodzaj wskazany w art. 326 ust. 1, albo formalne uznanie go za równoważny polskiemu dyplomowi na zasadach określonych w art. 327 ust. 1. Praktycznie przepis wskazuje więc, jakie dokumenty mogą być brane pod uwagę przy ocenie kwalifikacji określonej w art. 69f ust. 1 pkt 2 lit. a. Dotyczy to zarówno dyplomu uzyskanego w Polsce, jak i dokumentów potwierdzających zagraniczne wykształcenie prawnicze, jeżeli mieszczą się w jednej z kategorii wymienionych w zmienionym przepisie.

Art. 85 zmienia definicję pojęcia „partnerzy społeczni i gospodarczy” używanego w ustawie o Narodowym Planie Rozwoju. Przepis wskazuje, jakie podmioty mieszczą się w tej kategorii oraz wiąże ich status z zakresem prowadzonej działalności.

Do partnerów społecznych i gospodarczych zaliczono:

- organizacje przedsiębiorców i pracodawców,
- związki zawodowe,
- samorządy zawodowe,
- organizacje pozarządowe,
- podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Warunkiem objęcia tych podmiotów definicją jest to, aby ich działalność obejmowała zagadnienia związane z Narodowym Planem Rozwoju, programami operacyjnymi oraz strategią wykorzystania Funduszu Spójności. Oznacza to, że samo formalne zaliczenie do jednej z wymienionych kategorii nie wyczerpuje opisu ustawowego, znaczenie ma również przedmiot działalności danego podmiotu.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na doprecyzowaniu kręgu organizacji i instytucji, które mogą być traktowane jako partnerzy społeczni i gospodarczy na gruncie tej ustawy. Nowe brzmienie art. 2 pkt 8 uwzględnia także podmioty wskazane w art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, o ile ich działalność dotyczy obszarów wymienionych w definicji.

w sprawie szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu zawodowego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/1707/text/O/D20191707.pdf

Szkolnictwo zawodowe

Szkolnictwo zawodowe w przepisach

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce15 przepisów

w sprawie szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu zawodowego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie1 przepis