Przepis ustanawia monitoring karier absolwentów publicznych i niepublicznych szkół ponadpodstawowych, prowadzony przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Jego celem jest dostarczanie informacji o dalszym przebiegu karier absolwentów na potrzeby polityki oświatowej państwa na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym. Zebrane dane mają służyć między innymi dostosowywaniu kierunków i treści kształcenia do wymogów rynku pracy oraz przygotowywaniu uczniów do wyboru zawodu i kierunku kształcenia.

Monitoring opiera się na danych z systemu informacji oświatowej, systemu POL-on, okręgowych komisji egzaminacyjnych, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Nie obejmuje absolwentów szkół ponadpodstawowych przy zakładach karnych i aresztach śledczych. Grupę objętą monitoringiem ustala się według stanu na 15 marca każdego roku szkolnego. Uwzględnia się absolwentów, którzy ukończyli szkołę w roku bezpośrednio poprzedzającym dany rok szkolny, a także dwa i siedem lat wcześniej.

Zakres informacji jest szeroki. Obejmuje między innymi dane identyfikacyjne, rok urodzenia, płeć, ukończoną szkołę i zawód, wyniki egzaminów, dalszą naukę, udział w kursach zawodowych, uzyskanie tytułu czeladnika, a także informacje o niepełnosprawności i spełnianiu obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki poza szkołą. Dane są następnie uzupełniane o informacje dotyczące egzaminów, studiów oraz ubezpieczenia, w tym aktywności zawodowej, okresów ubezpieczenia, podstawy wymiaru składek i wykonywanego zawodu. Przepis określa również zakresy czasowe, terminy przekazywania danych i okresy ich przechowywania przez poszczególne podmioty.

Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/59/text/U/D20170059Lj.pdf

Przepis wprowadza słownik pojęć używanych w dalszych przepisach ustawy. Określenia wskazane w art. 4 należy rozumieć w podany sposób, jeżeli dalszy przepis nie określa ich bliżej. Dzięki temu ustawa nadaje jednolite znaczenie między innymi nazwom szkół, oddziałów, placówek, uczestników kształcenia oraz dokumentów programowych.

Przepis obejmuje zarówno podstawowe pojęcia, jak „szkoła”, która obejmuje także przedszkole, jak i bardziej szczegółowe formy organizacji nauki. Definiuje między innymi szkołę i oddział specjalny, oddział integracyjny, dwujęzyczny, przygotowania wojskowego, o profilu mundurowym, międzynarodowy, przygotowawczy oraz sportowy lub mistrzostwa sportowego. Określa również, kiedy szkoła może być uznana za integracyjną albo dwujęzyczną, a także jakie warunki musi spełniać szkoła podstawowa dwujęzyczna.

Osobne definicje dotyczą szkół kształcących w określonych dziedzinach, w tym szkół rolniczych, leśnych, morskich, żeglugi śródlądowej i rybołówstwa. Przepis wskazuje także znaczenie pojęć „organ prowadzący szkołę lub placówkę”, „kurator oświaty”, „nauczyciel”, „rodzice” i „uczniowie”. Za rodziców uznaje również prawnych opiekunów oraz osoby lub podmioty sprawujące pieczę zastępczą, a za uczniów także słuchaczy i wychowanków.

Ważną grupę stanowią definicje związane z programami nauczania i kształceniem zawodowym. Obejmują one podstawy programowe, klasyfikacje zawodów, programy wychowania przedszkolnego, programy nauczania oraz kształcenie zawodowe i jego formy. Punkt 23 jest uchylony. W praktyce przepis pozwala prawidłowo odczytywać zakres obowiązków, uprawnień i rozwiązań organizacyjnych opisanych w dalszej części ustawy.

Przepis określa, kto może zakładać i prowadzić szkoły oraz placówki oraz rozróżnia ich publiczny albo niepubliczny charakter. Co do zasady szkołę lub placówkę może utworzyć i prowadzić jednostka samorządu terytorialnego, inna osoba prawna albo osoba fizyczna. Jednostki samorządu terytorialnego mogą jednak zakładać i prowadzić wyłącznie szkoły i placówki publiczne.

Szczególne kompetencje przyznano poszczególnym ministrom. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej mogą prowadzić określone publiczne szkoły i placówki, minister właściwy do spraw oświaty i wychowania odpowiada między innymi za szkoły polskie oraz może prowadzić wskazane szkoły i placówki o szczególnym charakterze. Odrębne uprawnienia dotyczą szkół artystycznych, rolniczych, leśnych, morskich, żeglugi śródlądowej, rybołówstwa, szkół związanych z wymiarem sprawiedliwości, ochroną zdrowia i kształceniem zawodowym. Szkoły kształcące w zawodzie technik pożarnictwa może zakładać i prowadzić wyłącznie minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Przepis wyznacza także zadania własne gminy i powiatu. Gmina odpowiada przede wszystkim za publiczne przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego i szkoły podstawowe, z określonymi wyjątkami. Powiat prowadzi między innymi szkoły ponadpodstawowe, szkoły specjalne i sportowe oraz wskazane placówki i centra kształcenia.

Szczególne zasady dotyczą branżowych centrów umiejętności. Ich utworzenie może wymagać porozumienia z właściwą organizacją branżową, określającego między innymi zakres wsparcia, realizację zadań, monitorowanie, rozwiązywanie sporów i warunki zakończenia współpracy. Termin wypowiedzenia takiego porozumienia nie może być krótszy niż 6 miesięcy. Prowadzenie niektórych szkół i placówek może być przekazywane między właściwymi podmiotami na podstawie porozumienia, także z określeniem zasad przekazania niezbędnego mienia.

Szkolnictwo rolnicze

Szkolnictwo rolnicze w przepisach

Prawo oświatowe3 przepisy