Przepis określa zasady finansowania działalności Akademii Kopernikańskiej oraz podział zadań związanych z jej budżetem. Zgodnie z ust. 1 Akademia może być finansowana z dwóch rodzajów źródeł: środków pochodzących z budżetu państwa oraz innych źródeł. Przepis nie ogranicza więc finansowania Akademii wyłącznie do środków budżetowych.

Ust. 2 szczegółowo wskazuje sposób ujmowania środków budżetowych. Są one klasyfikowane w dziale „Szkolnictwo wyższe i nauka”, a jednocześnie ujmowane w wyodrębnionej części budżetu państwa pod nazwą „Akademia Kopernikańska”. Dysponentem tej części budżetu jest minister. Oznacza to, że środki przeznaczone na Akademię są wyodrębnione w strukturze budżetu państwa i przypisane do określonego działu klasyfikacji budżetowej.

Ust. 3 rozdziela wykonywanie zadań związanych z dysponowaniem budżetem Akademii od funkcji dysponenta wskazanej w ust. 2. Zadania i kompetencje w tym zakresie wykonuje sekretarz, który podlega ministrowi. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu źródeł finansowania, sposobu wyodrębnienia środków budżetowych oraz osób odpowiedzialnych za wykonywanie kompetencji dotyczących budżetu Akademii. Minister pozostaje dysponentem wyodrębnionej części budżetu, natomiast sekretarz realizuje związane z tym zadania i kompetencje w zakresie określonym w przepisie.

o Akademii Kopernikańskiej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1459/text/U/D20221459Lj.pdf

Przepis określa podstawowe zadania Akademii Kopernikańskiej oraz zasady uregulowania jej organizacji w statucie. Działalność Akademii ma koncentrować się na realizacji Programu, którego zakres obejmuje zarówno finansowanie i wspieranie nauki, jak i organizowanie przedsięwzięć o charakterze krajowym i międzynarodowym.

W ramach Programu Akademia finansuje badania naukowe, w tym przyznaje Stypendia Kopernikańskie i Granty Mikołaja Kopernika. Do jej zadań należy także wspieranie Szkoły Głównej Mikołaja Kopernika, przyznawanie Nagród Kopernikańskich oraz powoływanie Ambasadorów Akademii Kopernikańskiej i udzielanie im wsparcia finansowego na realizowane zadania. Akademia organizuje również Światowy Kongres Kopernikański, przygotowuje konferencje, sympozja i seminaria, a także prowadzi współpracę międzynarodową.

Statut Akademii ma określać zakres i tryb działania jej organów oraz Izb. W szczególności reguluje sposób powoływania członków, zasady etyki, procedury dotyczące wygaśnięcia, pozbawienia lub rezygnacji z członkostwa, a także zasady przyznawania Nagród Kopernikańskich i grantów dla Ambasadorów. Obejmuje również organizację kontroli wewnętrznej oraz szczegółowe zadania i sposób organizacji Światowego Kongresu Kopernikańskiego.

Statut i jego zmiany uchwala Zgromadzenie Ogólne Akademii. Nie zaczynają one obowiązywać od razu, ponieważ wymagają zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. Przepis rozdziela więc ogólne zadania Akademii, wskazane bezpośrednio w ustawie, od szczegółowych zasad jej funkcjonowania, które mają zostać określone w statucie.

Przepis określa formy wsparcia przyznawanego przez Centrum w ramach Stypendiów Kopernikańskich oraz zasady przyznawania Grantów Mikołaja Kopernika. W przypadku Stypendiów Kopernikańskich Centrum może przyznać trzy rodzaje świadczeń:

- stypendia na prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych,
- dofinansowanie projektów badawczych,
- stypendia lub dofinansowanie zagranicznych staży badawczych.

Ostatnia forma wsparcia jest przeznaczona dla młodych naukowców w rozumieniu art. 360 ust. 2 ustawy wskazanej w przepisie. Z kolei Granty Mikołaja Kopernika są przyznawane naukowcom o uznanej pozycji międzynarodowej, którzy realizują ważne projekty badawcze. Przepis rozdziela więc instrumenty skierowane do młodych naukowców od grantów przeznaczonych dla doświadczonych badaczy o międzynarodowym dorobku, nie określając jednak w tym miejscu szczegółowych kryteriów oceny wniosków.

Szczegółowe zasady przyznawania obu rodzajów wsparcia mają zostać określone w regulaminie. Regulamin ustala Sekretarz, działając na wniosek Dyrektora Centrum, a następnie zatwierdza go Zgromadzenie. Po zatwierdzeniu regulamin musi zostać zamieszczony na stronie podmiotowej Akademii w Biuletynie Informacji Publicznej. Dzięki temu zasady naboru i przyznawania świadczeń mają być dostępne publicznie, a zainteresowani mogą zapoznać się z nimi przed ubieganiem się o wsparcie.

Przepis określa podstawowe zadania Szkoły oraz zasady prowadzenia przez nią kształcenia i współpracy z innymi podmiotami. Celem działalności Szkoły jest kształcenie, a także prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych. Kształcenie może odbywać się na studiach pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz na jednolitych studiach magisterskich. Szkoła może również prowadzić szkoły doktorskie.

W zakresie kształcenia Szkoła może współpracować z innymi uczelniami i podmiotami wskazanymi w art. 7 ustawy przywołanej w przepisie. Współpraca jest poprzedzona konkursem. Zasady konkursu określa senat Szkoły w uzgodnieniu z właściwą Izbą Akademii, zależnie od zakresu planowanej współpracy. Ogłoszenie o konkursie i regulamin muszą zostać zamieszczone na stronie podmiotowej Szkoły, co zapewnia dostęp do informacji o postępowaniu.

Wyboru podmiotów dokonuje komisja konkursowa powołana przez Sekretarza. Jej przewodniczącym jest rektor Szkoły, a w jej skład wchodzą także czterej członkowie Akademii wybrani przez Zgromadzenie oraz trzej przedstawiciele senatu Szkoły. Przepis wprowadza wymogi bezstronności. W komisji nie mogą uczestniczyć osoby zatrudnione u podmiotów biorących udział w konkursie ani osoby pozostające z nimi w relacji, która może uzasadniać wątpliwości co do ich bezstronności. Każdy członek komisji składa pisemne oświadczenie o braku takich okoliczności. Oświadczenie musi zawierać klauzulę: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Rozwiązania te porządkują procedurę wyboru partnerów i zabezpieczają jej przejrzystość.

Przepis ustanawia Szkołę oraz określa jej podstawową strukturę organizacyjną. W jej skład wchodzi pięć kolegiów: Kolegium Astronomii i Nauk Przyrodniczych w Toruniu, Kolegium Nauk Medycznych w Olsztynie, Kolegium Nauk Ekonomicznych i Zarządzania w Warszawie, Kolegium Filozofii i Teologii w Krakowie oraz Kolegium Nauk Prawnych w Lublinie.

Regulacja określa również sposób uruchomienia najważniejszych organów Szkoły. Pierwszy statut nadaje Szkole Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, działając na wniosek ministra. Pierwszego rektora powołuje minister. Jego kadencja ma charakter szczególny i nie jest wliczana do limitu kadencji rektora określonego w przepisie wskazanym w ust. 4.

Do rektora należy także zarządzenie wyborów do senatu Szkoły. Do czasu wyboru senatu na pierwszą kadencję jego zadania wykonuje rektor, co zapewnia ciągłość działania organów uczelni w początkowym okresie jej funkcjonowania. Pierwsza kadencja senatu również ma odrębny, przejściowy charakter, a okres jej trwania nie jest wliczany do limitu kadencji członków senatu, o którym mowa w ust. 8. Przepis tworzy więc ramy organizacyjne dla rozpoczęcia działalności Szkoły, wskazując jej jednostki, sposób powołania pierwszych władz oraz zasady przejścia do zwykłego modelu działania.

Przepis określa szczególne, czasowe uprawnienia Szkoły w odniesieniu do wybranych dyscyplin naukowych. Szkole przyznano uprawnienia podmiotu posiadającego kategorię naukową B+, o której mowa w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Uprawnienia te obowiązują niezależnie od tego, czy Szkoła spełnia warunki przewidziane w tej ustawie dla podmiotu posiadającego taką kategorię.

Zakres regulacji obejmuje dyscypliny: astronomia, nauki medyczne, filozofia, nauki teologiczne, nauki prawne oraz ekonomia i finanse. Przepis nie uzależnia korzystania z tych uprawnień od przeprowadzenia odrębnej oceny spełnienia ustawowych wymagań. Oznacza to, że w wymienionych dyscyplinach Szkoła może korzystać ze statusu odpowiadającego kategorii B+ na podstawie samego przepisu.

Rozwiązanie ma charakter przejściowy. Uprawnienia nie zostały przyznane bezterminowo, lecz tylko do końcowej daty wskazanej w przepisie. Po jej upływie podstawa korzystania z tego szczególnego rozwiązania wygasa, ponieważ przepis wyraźnie ogranicza jego stosowanie w czasie. Praktyczne znaczenie regulacji polega więc na zapewnieniu Szkole, w ściśle określonych dyscyplinach, uprawnień związanych z kategorią B+ bez konieczności wykazywania warunków wymaganych na zasadach ogólnych, ale wyłącznie w okresie objętym przepisem.

Przepis określa, kto może zostać członkiem Akademii Kopernikańskiej oraz jaka przeszkoda wyłącza możliwość członkostwa. Wspólnym warunkiem dla wszystkich kandydatów jest posiadanie nieposzlakowanej opinii, szczególnie wybitnego dorobku naukowego oraz autorytetu w środowisku naukowym. Spełnienie tych kryteriów musi być połączone z wymaganiami dotyczącymi obywatelstwa i kwalifikacji naukowych.

W przypadku osoby posiadającej obywatelstwo polskie wymagany jest tytuł profesora albo stopień naukowy. Cudzoziemiec może zostać członkiem, jeżeli ma co najmniej stopień naukowy doktora albo stopień uznany za równoważny z polskim stopniem zgodnie z zasadą wskazaną w przepisie. Oznacza to, że regulacja przewiduje odrębne warunki formalne dla obywateli polskich i cudzoziemców, przy czym wobec obu grup stosuje się wymóg odpowiedniego dorobku i pozycji w środowisku naukowym.

Ustęp 2 wprowadza dodatkowe wyłączenie dotyczące osoby wskazanej w ust. 1 pkt 1, czyli osoby posiadającej obywatelstwo polskie oraz wymagane kwalifikacje. Nie może ona zostać członkiem Akademii, jeżeli pełniła służbę, pracowała lub była współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa wymienionych w przywołanej ustawie. Przepis łączy więc wymagania merytoryczne i formalne z negatywną przesłanką dotyczącą określonej przeszłości zawodowej lub współpracy. Jego praktyczne znaczenie polega na wyznaczeniu podstawowych kryteriów dopuszczenia do członkostwa oraz sytuacji, w której członkostwo jest wykluczone.

Przepis wprowadza słownik pojęć używanych w dalszych przepisach ustawy. Określenia wskazane w art. 4 należy rozumieć w podany sposób, jeżeli dalszy przepis nie określa ich bliżej. Dzięki temu ustawa nadaje jednolite znaczenie między innymi nazwom szkół, oddziałów, placówek, uczestników kształcenia oraz dokumentów programowych.

Przepis obejmuje zarówno podstawowe pojęcia, jak „szkoła”, która obejmuje także przedszkole, jak i bardziej szczegółowe formy organizacji nauki. Definiuje między innymi szkołę i oddział specjalny, oddział integracyjny, dwujęzyczny, przygotowania wojskowego, o profilu mundurowym, międzynarodowy, przygotowawczy oraz sportowy lub mistrzostwa sportowego. Określa również, kiedy szkoła może być uznana za integracyjną albo dwujęzyczną, a także jakie warunki musi spełniać szkoła podstawowa dwujęzyczna.

Osobne definicje dotyczą szkół kształcących w określonych dziedzinach, w tym szkół rolniczych, leśnych, morskich, żeglugi śródlądowej i rybołówstwa. Przepis wskazuje także znaczenie pojęć „organ prowadzący szkołę lub placówkę”, „kurator oświaty”, „nauczyciel”, „rodzice” i „uczniowie”. Za rodziców uznaje również prawnych opiekunów oraz osoby lub podmioty sprawujące pieczę zastępczą, a za uczniów także słuchaczy i wychowanków.

Ważną grupę stanowią definicje związane z programami nauczania i kształceniem zawodowym. Obejmują one podstawy programowe, klasyfikacje zawodów, programy wychowania przedszkolnego, programy nauczania oraz kształcenie zawodowe i jego formy. Punkt 23 jest uchylony. W praktyce przepis pozwala prawidłowo odczytywać zakres obowiązków, uprawnień i rozwiązań organizacyjnych opisanych w dalszej części ustawy.

Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/59/text/U/D20170059Lj.pdf

Przepis zmienia treść art. 7 ust. 1a pkt 3 ustawy o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi. Nowe brzmienie określa, jakie dzieci mogą być uwzględniane na podstawie tego przepisu. Chodzi o dzieci do ukończenia 25. roku życia, które uczą się w określonych rodzajach szkół lub innych wskazanych instytucjach.

W przepisie wymieniono szkoły oraz kolegia pracowników służb społecznych, o których mowa w przepisach ustawy - Prawo oświatowe. Uwzględniono także szkoły działające na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym albo przepisów regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym państwie. Osobno wskazano szkoły wyższe i wyższe seminaria duchowne prowadzone przez Kościół Katolicki, inne kościoły oraz związki wyznaniowe, jeżeli ich działalność opiera się na właściwych przepisach dotyczących stosunku państwa do tych kościołów i związków wyznaniowych.

Znaczenie praktyczne zmiany polega na doprecyzowaniu katalogu sytuacji, w których dziecko uczące się może zostać objęte regulacją art. 7 ust. 1a pkt 3. Dla zastosowania tego przepisu istotne są jednocześnie dwa elementy: wiek dziecka oraz nauka w jednej z wymienionych kategorii szkół lub instytucji. Przepis obejmuje również naukę poza Rzecząpospolitą Polską, pod warunkiem że dana szkoła działa w systemie określonym przez przepisy obowiązujące w innym państwie. Wprowadzone brzmienie porządkuje więc przesłanki związane z kształceniem dzieci, wskazując zarówno krajowe, jak i zagraniczne oraz wyznaniowe miejsca nauki.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/60/text/U/D20170060Lj.pdf

Art. 14 wprowadza dwie zmiany w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej, dotyczące wymagań wykształcenia oraz opiniowania służbowego określonej grupy strażaków.

Pierwsza zmiana odnosi się do art. 28 ust. 1. Dotychczasowe określenie „średnie wykształcenie” zastąpiono sformułowaniem „wykształcenie średnie lub średnie branżowe”. Oznacza to, że przepis wprost uwzględnia dwa rodzaje wykształcenia jako spełniające wskazane wymaganie. Zmiana ma znaczenie przy stosowaniu tego warunku wobec osób, których sytuacja edukacyjna odpowiada jednej z tych kategorii.

Druga zmiana nadaje nowe brzmienie art. 36a ust. 2. Przepis dotyczy strażaków będących nauczycielami lub nauczycielami akademickimi. W ich przypadku opiniowanie służbowe obejmuje nie tylko ogólną ocenę wykonywania obowiązków służbowych, lecz także wywiązywanie się z obowiązków określonych w trzech wskazanych ustawach: Prawie o szkolnictwie wyższym, ustawie o systemie oświaty oraz Prawie oświatowym.

W praktyce oznacza to, że przy sporządzaniu opinii służbowej tej grupy strażaków należy uwzględniać również obowiązki wynikające z przepisów regulujących ich działalność nauczycielską lub akademicką. Art. 14 łączy więc regulację wymagań kwalifikacyjnych z doprecyzowaniem zakresu oceny służbowej osób wykonujących jednocześnie zadania strażaka i nauczyciela albo nauczyciela akademickiego.

Przepis zmienia treść art. 12a ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie zwierząt. Zmiana ma charakter punktowy, ponieważ obejmuje wyłącznie wskazany punkt, a nie cały art. 12a. Nowe brzmienie określa jedną z przesłanek odnoszących się do kwalifikacji osób, wskazując na ich wykształcenie uzyskane w określonym typie szkół.

Zgodnie z przepisem chodzi o osoby, które są **absolwentami szkół prowadzących kształcenie w zawodach ujętych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego**. Klasyfikacja ta została powiązana z art. 46 ustawy - Prawo oświatowe. Nie wystarczy jednak samo ukończenie szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe. Zawód, w którym prowadzone było kształcenie, musi pozostawać w związku z **chowem lub hodowlą zwierząt**.

Praktyczne znaczenie zmiany polega na precyzyjnym wskazaniu, jakie wykształcenie może odpowiadać tej części regulacji. Przy ocenie spełnienia przesłanki znaczenie mają zatem dwa elementy: ukończenie szkoły prowadzącej kształcenie w zawodzie ujętym w odpowiedniej klasyfikacji oraz związek tego zawodu z chowem lub hodowlą zwierząt. Końcowe słowo „lub” wskazuje, że przedstawione wymaganie stanowi element wyliczenia lub alternatywy przewidzianej w art. 12a ust. 1 pkt 4, którego pełnego zakresu ten przepis nie zmienia.

Przepis określa, w jakich klasach i semestrach oraz w których latach szkolnych stosuje się klasyfikację zawodów szkolnictwa zawodowego określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 15. Regulacja ma charakter przejściowy i odnosi się do dotychczasowego czteroletniego technikum oraz szkoły policealnej.

W punkcie 1 wskazano, że w roku szkolnym 2017/2018 klasyfikację stosuje się w klasach II-IV dotychczasowego czteroletniego technikum oraz w semestrach II-V szkoły policealnej. W punkcie 2 zakres ten został zawężony na rok szkolny 2018/2019 do klas III i IV technikum oraz semestrów IV i V szkoły policealnej. Z kolei w punkcie 3 przewidziano stosowanie klasyfikacji w roku szkolnym 2019/2020 wyłącznie w klasach IV dotychczasowego czteroletniego technikum.

**Znaczenie praktyczne przepisu polega na stopniowym ograniczaniu zakresu jego zastosowania** wraz z przechodzeniem przez kolejne klasy i semestry. Zestawienie kolejnych lat pokazuje, że regulacja obejmuje wskazane roczniki i etapy kształcenia w sposób etapowy: najpierw szerszy zakres klas i semestrów, następnie zakres ograniczony, a na końcu tylko klasę IV technikum. Przepis nie ustanawia odrębnych zasad dla innych klas, semestrów ani lat szkolnych. Punkt 1 został oznaczony jako „uchylony”, dlatego nie zawiera obowiązującej treści normatywnej.

Przepis określa zasadę przejściową dotyczącą klas dotychczasowej zasadniczej szkoły zawodowej, które są prowadzone w branżowej szkole I stopnia. W odniesieniu do tych klas, aż do zakończenia kształcenia, zachowuje się stosowanie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego ustalonej w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu obowiązującym przed zmianą.

Kluczowe znaczenie ma zakres podmiotowy i czasowy regulacji. Obejmuje ona wyłącznie klasy dotychczasowej zasadniczej szkoły zawodowej prowadzone w branżowej szkole I stopnia, a nie wszystkie klasy tej szkoły. Stosowana klasyfikacja nie jest przy tym określana według nowego brzmienia przepisów, lecz pozostaje taka, jaka wynikała z wcześniejszego brzmienia wskazanych regulacji. Rozwiązanie to obowiązuje przez cały okres kształcenia tych klas, a więc do momentu jego zakończenia.

W praktyce przepis zapewnia ciągłość organizacji kształcenia zawodowego rozpoczętego w ramach dotychczasowej zasadniczej szkoły zawodowej, mimo prowadzenia tych klas w branżowej szkole I stopnia. Pozwala zachować wobec uczniów objętych tą regulacją klasyfikację zawodów właściwą dla wcześniejszych zasad, bez zastępowania jej w trakcie kształcenia klasyfikacją wynikającą z późniejszego brzmienia przepisów. Po zakończeniu kształcenia przepis przestaje mieć zastosowanie, ponieważ jego działanie jest ograniczone do okresu prowadzenia tych konkretnych klas.

Przepis dostosowuje ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do rozwiązań przewidzianych w ustawie, Prawo oświatowe. Zmiany obejmują przede wszystkim terminologię dotyczącą poziomów i typów szkół. Wyrażenia „zasadnicze zawodowe”, „zasadnicza szkoła zawodowa”, „średnie” i „ponadgimnazjalne” zastąpiono odpowiednio określeniami uwzględniającymi szkoły branżowe, szkoły ponadpodstawowe oraz średnie branżowe.

Istotnie zmieniono także zadania wojewódzkich urzędów pracy. Mają one corocznie określać i ogłaszać, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady rynku pracy, wykaz zawodów, w których może być refundowane przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników. Przy ustalaniu wykazu uwzględnia się klasyfikację zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, klasyfikację zawodów szkolnictwa zawodowego oraz zapotrzebowanie na kwalifikacje i umiejętności.

Doprecyzowano zadania Ochotniczych Hufców Pracy. Obejmują one wspieranie młodzieży, która nie ukończyła szkoły podstawowej albo nie kontynuuje nauki po jej ukończeniu, w zdobywaniu kwalifikacji zawodowych i uzupełnianiu wykształcenia podstawowego. Hufce prowadzą rekrutację i działalność edukacyjno-szkoleniową, a także, w porozumieniu z właściwymi podmiotami, kierują uczestników do szkół i placówek określonych w Prawie oświatowym.

Pozostałe zmiany porządkują odwołania do tego prawa w przepisach o działalności edukacyjnej, praktycznej nauce zawodu oraz niepublicznych przedszkolach i szkołach. Przewidziano również możliwość realizacji części programu praktycznej nauki zawodu dorosłych w wskazanym centrum, w wymiarze do 20% czasu programu, oraz wskazano, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników odbywa się na zasadach określonych w Prawie oświatowym.

Przepis wprowadza trzy zmiany w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym. Dotyczą one art. 40 ust. 1, art. 130 ust. 6 oraz uchylenia punktu 3 wskazanego przepisu.

W art. 40 ust. 1 zmieniono sposób określenia relacji z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego. Dotychczasowe wyrazy „w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego” zastąpiono wyrazami „po zawiadomieniu ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego”. Z samego brzmienia zmiany wynika, że przepis nie posługuje się już wymogiem uzgodnienia, lecz wskazuje na obowiązek zawiadomienia ministra. Ma to znaczenie dla sposobu wykonywania czynności objętej art. 40 ust. 1, ponieważ zmienia rodzaj działania przewidzianego w tym przepisie.

W art. 130 ust. 6 zaktualizowano używane określenia dotyczące poziomów kształcenia. Sformułowanie „gimnazjum i szkole ponadgimnazjalnej” zastąpiono określeniem „szkole podstawowej i ponadpodstawowej”. Zmiana ma charakter terminologiczny i dostosowuje treść tego przepisu do wskazanych w nim nazw szkół.

Punkt 3 został uchylony, co oznacza usunięcie przewidzianej w nim jednostki redakcyjnej z zakresu zmian wprowadzanych przez art. 66. W praktyce przepis obejmuje więc zmianę trybu działania określonego w art. 40 ust. 1, zmianę terminologii w art. 130 ust. 6 oraz rezygnację z trzeciej, uchylonej pozycji.

Przepis wprowadza zmianę w ustawie o finansowym wsparciu rodzin i innych osób w nabywaniu własnego mieszkania. Zastępuje dotychczasowe brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. c, określając, jakie dziecko może być uwzględnione na potrzeby regulacji dotyczącej tego wsparcia.

Zgodnie z nowym brzmieniem chodzi o dziecko, które nie ukończyło 25. roku życia i uczy się w jednej z wymienionych kategorii placówek. Przepis obejmuje:

- szkoły oraz kolegia pracowników służb społecznych, o których mowa w ustawie „Prawo oświatowe”,
- szkoły wyższe w rozumieniu ustawy „Prawo o szkolnictwie wyższym”,
- szkoły wyższe i wyższe seminaria duchowne prowadzone przez Kościół Katolicki, inne kościoły lub związki wyznaniowe, na podstawie właściwych przepisów dotyczących ich stosunku do państwa.

Kluczowe znaczenie mają więc dwa warunki, wiek dziecka oraz kontynuowanie przez nie nauki w jednej z placówek wskazanych w przepisie. Samo uczęszczanie do szkoły lub innej instytucji nie wystarcza, jeżeli dziecko ukończyło już 25. rok życia. Jednocześnie katalog placówek został sformułowany szeroko, ponieważ obejmuje zarówno szkoły i kolegia objęte przepisami oświatowymi, szkoły wyższe, jak i określone szkoły wyższe oraz wyższe seminaria duchowne prowadzone przez kościoły i związki wyznaniowe. W praktyce zmiana wyznacza zakres osób, które mogą być uznane za dziecko spełniające przesłanki określone w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. c.

Szkolnictwo

Szkolnictwo w przepisach

o Akademii Kopernikańskiej7 przepisów

Prawo oświatowe1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe8 przepisów