Szkółka

„Szkółka” w rozumieniu ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oznacza grunty przeznaczone do uprawy młodych roślin drzewiastych na wolnym powietrzu. Nie chodzi więc o pojedyncze drzewa lub krzewy, lecz o teren, na którym takie rośliny są uprawiane z zamiarem późniejszego przesadzenia w inne miejsce.

Dla uznania danego gruntu za szkółkę istotne są trzy elementy:

• uprawa odbywa się na gruncie i na zewnątrz, a nie w zamkniętym pomieszczeniu,
• przedmiotem uprawy są młode rośliny drzewiaste oraz związane z nimi części lub formy młodociane,
• celem uprawy jest uzyskanie materiału przeznaczonego do przesadzenia.

Zakres tego pojęcia jest szeroki. Obejmuje między innymi winorośle, drzewa i krzewy owocowe, rośliny ozdobne oraz drzewa i krzewy leśne. Dotyczy także roślin przeznaczonych do sadzenia w ogrodach, parkach, przy drogach i na wałach. W definicji uwzględniono również kłącza, rozłogi, młode sadzonki i podkładki, czyli materiał roślinny wykorzystywany do dalszego rozmnażania, uprawy lub sadzenia.

Ustawa wyłącza z tego pojęcia rośliny rosnące w lesie, jeżeli są przeznaczone na potrzeby własne gospodarstwa. Oznacza to, że samo występowanie młodych drzew lub krzewów nie wystarcza do uznania terenu za szkółkę. Znaczenie mają jednocześnie miejsce uprawy, charakter roślin i cel ich utrzymywania.

W praktyce definicja pomaga ustalić, jakie grunty i rodzaje produkcji mieszczą się w ustawowym pojęciu szkółki. Ma to znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy, zwłaszcza tam, gdzie konieczne jest rozróżnienie określonych sposobów użytkowania gruntów lub rodzajów upraw. Dzięki wskazaniu konkretnych roślin, części roślin i celu przesadzenia możliwe jest bardziej jednoznaczne zakwalifikowanie danego terenu.