Art. 18^3b Kodeksu pracy stanowi kluczowy element regulacji dotyczących zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Przepis ten precyzuje, jakie działania pracodawcy mogą być uznane za naruszenie tej zasady oraz w jakich sytuacjach różnicowanie sytuacji pracowników jest dopuszczalne.

#### 1. Naruszenie zasady równego traktowania

Zgodnie z art. 18^3b § 1, za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uważa się różnicowanie sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 18^3a § 1, którego skutkiem jest m.in.:
- odmowa nawiązania lub rozwiązanie stosunku pracy,
- niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia,
- pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą,
- pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe.

Pracodawca może jednak uniknąć odpowiedzialności, jeżeli udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami. Oznacza to, że różnicowanie musi być uzasadnione i proporcjonalne do osiągnięcia zgodnego z prawem celu.

#### 2. Dopuszczalne różnicowanie

Art. 18^3b § 2-4 wymienia sytuacje, w których różnicowanie sytuacji pracowników nie narusza zasady równego traktowania. Są to m.in.:

1. **Rzeczywiste i decydujące wymagania zawodowe**:
   - Pracodawca może różnicować sytuację pracowników, jeżeli rodzaj pracy lub warunki jej wykonywania powodują, że określone przyczyny są rzeczywistym i decydującym wymaganiem zawodowym.

2. **Przyczyny niedotyczące pracowników**:
   - Wypowiedzenie warunków zatrudnienia w zakresie wymiaru czasu pracy, jeżeli jest to uzasadnione przyczynami niedotyczącymi pracowników.

3. **Ochrona rodzicielstwa i niepełnosprawność**:
   - Stosowanie środków różnicujących sytuację prawną pracownika ze względu na ochronę rodzicielstwa lub niepełnosprawność.

4. **Staż pracy**:
   - Stosowanie kryterium stażu pracy przy ustalaniu warunków zatrudniania i zwalniania pracowników, zasad wynagradzania i awansowania oraz dostępu do szkoleń.

#### 3. Działania wyrównawcze

Art. 18^3b § 5 wskazuje, że działania podejmowane przez określony czas, zmierzające do wyrównywania szans pracowników wyróżnionych z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 18^3a § 1, nie stanowią naruszenia zasady równego traktowania. Działania te mają na celu zmniejszenie faktycznych nierówności.

#### 4. Wyjątki dla kościołów i związków wyznaniowych

Art. 18^3b § 6 przewiduje wyjątek dla kościołów, związków wyznaniowych oraz organizacji, których etyka opiera się na religii, wyznaniu lub światopoglądzie. Ograniczenie dostępu do zatrudnienia ze względu na religię, wyznanie lub światopogląd jest dopuszczalne, jeżeli jest to rzeczywiste i decydujące wymaganie zawodowe, proporcjonalne do osiągnięcia zgodnego z prawem celu.

### Podsumowanie

Art. 18^3b Kodeksu pracy stanowi istotny mechanizm ochrony pracowników przed dyskryminacją w zatrudnieniu. Przepis ten precyzuje, jakie działania pracodawcy mogą być uznane za naruszenie zasady równego traktowania oraz w jakich sytuacjach różnicowanie sytuacji pracowników jest dopuszczalne. Kluczowe jest, aby różnicowanie było uzasadnione obiektywnymi powodami i proporcjonalne do osiągnięcia zgodnego z prawem celu.

Kodeks pracy

o obronie Ojczyzny

Przepis upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do szczegółowego uregulowania organizacji szkoleń policjantów. W rozporządzeniu mają zostać określone między innymi formy szkoleń, sposób ich prowadzenia i dokumentowania oraz zasady oceniania policjanta. Minister ustali także zakres, tryb, formy i terminy egzaminów końcowych, sposób oceniania podczas egzaminów oraz zasady powoływania komisji egzaminacyjnej. Rozporządzenie ma również wskazać, jak dokumentować określone szkolenia, które jednostki Policji odpowiadają za ich organizację oraz jak prowadzić doskonalenie zawodowe i oceniać jego uczestników. Określi także sposób nadzorowania szkoleń i doskonalenia zawodowego. Ponadto minister ustali wzory świadectw potwierdzających ukończenie poszczególnych szkoleń, zdanie egzaminu końcowego oraz ukończenie doskonalenia zawodowego, także w przypadkach wyróżnienia. Wszystkie te rozwiązania mają zapewnić właściwe przygotowanie policjantów do wykonywania zadań służbowych oraz prawidłowy przebieg i udokumentowanie szkoleń i egzaminów.

o Policji

Za bezpieczeństwo i higienę służby podległych policjantów odpowiadają wskazani przełożeni, między innymi komendanci poszczególnych jednostek, Komendant Główny Policji, Dyrektor CLKP oraz kierownictwo Akademii Policji i szkół policyjnych. W przepisach dotyczących bezpieczeństwa pracy są oni traktowani jak pracodawcy, a policjant na stanowisku kierowniczym jak osoba kierująca pracownikami. Oznacza to, że przełożeni mają organizować służbę z uwzględnieniem bezpieczeństwa, natomiast każdy policjant musi przestrzegać obowiązujących zasad. Podczas szkoleń zawodowych i doskonalenia zawodowego za bezpieczeństwo odpowiadają również osoby kierujące tymi formami szkolenia. Zasadniczo stosuje się odpowiednio przepisy o bezpieczeństwie i higienie pracy, ale ustawa wyłącza stosowanie wielu wskazanych regulacji. Niektóre przepisy nie obowiązują także przy wykonywaniu określonych zadań policyjnych. W szczególnych działaniach policjant służby kontrterrorystycznej może, w stanie wyższej konieczności, odstąpić od zasad bezpieczeństwa, jeżeli może to uratować życie lub odwrócić zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Musi jednak wykorzystać dostępne zabezpieczenia. Szczegółowe warunki bezpieczeństwa szkoleń ma określić minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Uczniowie ostatniej klasy liceum ogólnokształcącego lub technikum mogą przystąpić do testu sprawności fizycznej, jeżeli uczą się w oddziale, w którym prowadzono przedmioty dotyczące funkcjonowania Policji. Warunkiem jest to, aby dla tych przedmiotów opracowano szkolne programy nauczania włączone do zestawu programów obowiązujących w danej szkole. Test można przeprowadzić w sposób określony w przepisach dotyczących postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji. W przypadku policjanta ponownie przyjętego do służby wcześniejszy stopień może być uznany za równoważny z określonym poziomem kwalifikacji zawodowych. Dotyczy to kwalifikacji podoficerskich, aspiranckich i oficerskich, ale tylko wtedy, gdy policjant ma wymagane wykształcenie i staż służby. Dotychczas wydane legitymacje służbowe zachowują ważność do wskazanego w nich terminu. Szkolenia i doskonalenie zawodowe rozpoczęte przed zmianą przepisów kończy się według wcześniejszych zasad. Do czasu wydania nowych programów stosuje się również dotychczasowe programy szkolenia i doskonalenia centralnego.

Funkcjonariusze, którzy odbywają szkolenie zawodowe, mogą pełnić służbę w systemie skoszarowanym. Oznacza to, że taki sposób pełnienia służby jest dopuszczalny, ale przepis nie nakazuje jego stosowania w każdym przypadku. Szczegółowe zasady organizacji służby ustalają odrębnie Szef SKW i Szef SWW w zarządzeniach. Muszą oni uwzględnić zarówno czas pełnienia służby, jak i porządek dnia.

o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

Przepis wskazuje, że rozwój funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej może odbywać się na kilku poziomach. Obejmuje szkolenia rozpoczynające służbę lub pracę, szkolenia związane z wykonywanym zawodem oraz szkolenia dotyczące określonych, szczególnych umiejętności. Przewidziano także stałe podnoszenie kwalifikacji, a ponadto możliwość kształcenia na studiach i studiach podyplomowych na Uczelni.

o Służbie Więziennej

Przepis wskazuje, że szkolenie zawodowe ma obejmować zarówno część teoretyczną, jak i praktyczną. Oznacza to, że w ramach tego szkolenia prowadzi się zajęcia należące do obu tych kategorii. Sama regulacja nie opisuje ich programu, formy ani czasu trwania. Nie określa też, w jaki sposób zajęcia mają być organizowane. Jej treść ogranicza się do wskazania, że szkolenie zawiera element teoretyczny i praktyczny.

Przepis wskazuje, gdzie może odbywać się szkolenie zawodowe. Są to: Uczelnia, Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej, ośrodek szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodek doskonalenia kadr Służby Więziennej. Oznacza to, że szkolenie jest prowadzone w jednym z tych miejsc, a przepis nie wymienia innych lokalizacji. Regulacja dotyczy samego miejsca prowadzenia szkolenia, nie opisuje natomiast jego programu ani przebiegu.

Po zakończeniu szkolenia zawodowego funkcjonariusz oraz pracownik otrzymuje świadectwo jego ukończenia. Oznacza to, że ukończenie szkolenia wiąże się z wydaniem tego dokumentu każdej z tych osób. Przepis nie uzależnia otrzymania świadectwa od dodatkowych warunków ani nie różnicuje sytuacji funkcjonariusza i pracownika. Świadectwo potwierdza fakt ukończenia szkolenia zawodowego.

Przepis nakłada na funkcjonariusza obowiązek utrzymywania takiego poziomu umiejętności posługiwania się bronią palną, który pozwala mu wykonywać zadania służbowe. Umiejętności te powinny być zachowane na poziomie wymaganym do prawidłowej realizacji obowiązków. W szczególności funkcjonariusz realizuje ten obowiązek przez udział w szkoleniu zawodowym. Szkolenie służy więc utrzymaniu umiejętności potrzebnych do wykonywania zadań służbowych.

Przepis określa dwa sposoby uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie ochrony zdrowia, przy czym chodzi wyłącznie o dziedziny określone w przepisach wydanych na podstawie art. 46 pkt 1. W obu przypadkach uzyskanie tytułu wymaga także zdania PESoz.

Pierwsza droga polega na ukończeniu, w ramach kształcenia podyplomowego, jednostopniowego szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie ochrony zdrowia. Szkolenie musi zostać zrealizowane na podstawie programu szkolenia specjalizacyjnego dotyczącego tej dziedziny. Oznacza to, że samo uczestnictwo w kształceniu nie jest wystarczające, ponieważ przepis wiąże uzyskanie tytułu z ukończeniem szkolenia prowadzonego według właściwego programu.

Druga droga jest przeznaczona dla osoby, której dotychczasowy dorobek naukowy lub zawodowy zostanie uznany za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie ochrony zdrowia. W tym wariancie nie wskazano ukończenia szkolenia jako odrębnego warunku, ponieważ jego funkcję zastępuje uznanie dorobku za równoważny realizacji programu. Również w tym przypadku konieczne pozostaje zdanie PESoz.

**Znaczenie praktyczne przepisu** polega na wskazaniu alternatywnych podstaw uzyskania tytułu, szkolenia specjalizacyjnego albo uznania dotychczasowego dorobku, oraz na ustanowieniu wspólnego dla obu dróg wymogu zdania PESoz. Tytuł może dotyczyć tylko dziedziny objętej wskazanymi przepisami wykonawczymi.

o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/599/text/U/D20170599Lj.pdf

Przepis określa, jakie elementy musi obejmować program szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie ochrony zdrowia. Program powinien wskazywać przede wszystkim założenia organizacyjno-programowe, w tym cele kształcenia, kompetencje zawodowe przewidziane do uzyskania oraz sposób organizacji szkolenia. Musi również określać liczbę godzin szkolenia, wraz z godzinami stażu podstawowego, a także szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności praktycznych.

Istotną częścią programu są moduły szkolenia oraz stosowane w nich formy i metody kształcenia. Obejmuje to kursy specjalizacyjne, wraz z zakresem wiedzy i umiejętności, liczbą godzin oraz kursem z zakresu prawa medycznego. Program powinien także opisywać staże kierunkowe, wskazując ich zakres, miejsce odbywania, liczbę godzin i sposób zaliczenia.

Przepis uwzględnia również samokształcenie. Program ma określać jego formy i metody, w tym przygotowanie opracowania teoretycznego, pracy poglądowej albo pracy oryginalnej, których temat odpowiada programowi szkolenia. Jednocześnie wskazuje metody oceny postępów, takie jak kolokwia dotyczące modułów i staży kierunkowych, sprawdziany z kursów oraz ocena przygotowanej pracy lub opracowania.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na tym, że program szkolenia nie ogranicza się do wykazu tematów. Wyznacza także organizację zajęć, sposób sprawdzania wiedzy i umiejętności oraz standardy prowadzenia szkolenia. Standardy te dotyczą liczebności i kwalifikacji kadry dydaktycznej, bazy dydaktycznej, sposobu realizacji programu oraz wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, obejmującego narzędzia i metody tej oceny.

Przepis określa, kto może rozpocząć szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia. W każdym z przewidzianych wariantów konieczne jest zakwalifikowanie do szkolenia w postępowaniu kwalifikacyjnym.

**Podstawowa ścieżka** dotyczy osoby, która ma tytuł zawodowy magistra albo równorzędny, uzyskany po ukończeniu studiów na kierunku określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 46 pkt 3. Samo wykształcenie nie wystarcza, ponieważ przystąpienie do szkolenia jest uzależnione także od przejścia postępowania kwalifikacyjnego.

Przepis przewiduje również możliwość rozpoczęcia szkolenia przez osobę po studiach na innym kierunku. W takim przypadku wymagane jest wykonywanie przez co najmniej 2 lata w ciągu ostatnich 5 lat czynności zawodowych zgodnych z programem szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie ochrony zdrowia. Konieczna jest ponadto zgoda dyrektora CMKP na odbycie szkolenia oraz zakwalifikowanie w postępowaniu kwalifikacyjnym.

Odrębne zasady odnoszą się do szkolenia w dziedzinie „chirurgiczna asysta lekarza”. Może do niego przystąpić osoba z tytułem licencjata uzyskanym po studiach na kierunku ratownictwo medyczne albo z tytułem licencjata pielęgniarstwa po studiach na kierunku pielęgniarstwo. Musi ona wykonywać przez co najmniej 3 lata odpowiednie czynności zawodowe, o których mowa w art. 33 ust. 1 wskazanej ustawy albo w art. 4 ust. 1 wskazanej ustawy, a także przedstawić zaświadczenie podmiotu leczniczego potwierdzające zapotrzebowanie na osoby z tą specjalizacją. Także w tym wariancie wymagane jest zakwalifikowanie do szkolenia.

#### Wprowadzenie

Art. 100aa ustawy Prawo o ruchu drogowym reguluje kwestie związane z ewidencją danych dotyczących osób i podmiotów związanych z ruchem drogowym. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa na drogach oraz dla skutecznego zarządzania informacjami dotyczącymi uprawnień do kierowania pojazdami, szkoleniami, badaniami lekarskimi i psychologicznymi, a także naruszeniami przepisów ruchu drogowego.

#### Zakres gromadzonych danych

1. **Osoby posiadające lub którym cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami**:
   - Dane te obejmują osoby, które posiadają uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, tramwajami lub motorowerami, jak również osoby, którym te uprawnienia zostały cofnięte. Gromadzenie tych danych jest niezbędne dla monitorowania i egzekwowania przepisów dotyczących uprawnień do kierowania pojazdami.

2. **Osoby posiadające lub którym unieważniono kartę kwalifikacji kierowcy**:
   - Karta kwalifikacji kierowcy jest dokumentem potwierdzającym kwalifikacje zawodowe kierowców. Gromadzenie danych o osobach posiadających lub którym unieważniono tę kartę jest istotne dla zapewnienia, że tylko osoby spełniające określone wymagania mogą wykonywać zawód kierowcy.

3. **Osoby nieposiadające uprawnień, które popełniły naruszenia**:
   - Ewidencja obejmuje również osoby, które nie posiadają uprawnień do kierowania pojazdami, ale popełniły naruszenia przepisów ruchu drogowego. Jest to ważne dla identyfikacji i monitorowania osób, które mimo braku uprawnień uczestniczą w ruchu drogowym i stanowią potencjalne zagrożenie.

4. **Osoby, wobec których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów**:
   - Dane te są kluczowe dla egzekwowania zakazów prowadzenia pojazdów, co ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa na drogach.

5. **Osoby ubiegające się o uzyskanie uprawnień**:
   - Gromadzenie danych o osobach ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami pozwala na monitorowanie procesu szkolenia i egzaminowania kandydatów na kierowców.

6. **Osoby ubiegające się o wydanie karty kwalifikacji kierowcy**:
   - Dane te są istotne dla zapewnienia, że osoby ubiegające się o kartę kwalifikacji kierowcy spełniają wszystkie wymagania prawne i zdrowotne.

#### Podmioty związane z procesem szkolenia i egzaminowania

1. **Wykładowcy, egzaminatorzy, lekarze, psychologowie, instruktorzy techniki jazdy, instruktorzy prowadzący szkolenie**:
   - Gromadzenie danych o tych osobach jest niezbędne dla zapewnienia, że osoby odpowiedzialne za szkolenie i egzaminowanie kierowców posiadają odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia.

2. **Ośrodki szkolenia kierowców, ośrodki doskonalenia techniki jazdy, ośrodki egzaminacyjne**:
   - Dane te są kluczowe dla monitorowania i kontrolowania działalności ośrodków szkoleniowych i egzaminacyjnych, co ma na celu zapewnienie wysokiej jakości szkoleń i egzaminów.

#### Szczegółowy katalog danych

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy katalog gromadzonych danych. Rozporządzenie to powinno uwzględniać użyteczność oraz proporcjonalność zakresu i rodzaju przetwarzanych danych, a także konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania ewidencji oraz bezpieczeństwo gromadzonych w niej danych.

#### Wnioski

Art. 100aa Prawa o ruchu drogowym jest kompleksowym przepisem regulującym gromadzenie danych dotyczących osób i podmiotów związanych z ruchem drogowym. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa na drogach poprzez skuteczne zarządzanie informacjami dotyczącymi uprawnień do kierowania pojazdami, szkoleniami, badaniami lekarskimi i psychologicznymi, a także naruszeniami przepisów ruchu drogowego. Kluczowe jest, aby gromadzone dane były przetwarzane zgodnie z zasadami proporcjonalności i użyteczności, a także aby zapewnione było bezpieczeństwo tych danych.

Prawo o ruchu drogowym

Klasyfikacja zawodów i specjalności służy do porządkowania działań związanych z rynkiem pracy. Wykorzystuje się ją przy pośrednictwie pracy i poradnictwie zawodowym, a także podczas organizowania szkoleń zawodowych. Służy również do gromadzenia danych potrzebnych do określania polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego. Może być stosowana także w badaniach, analizach, prognozach i innych opracowaniach dotyczących rynku pracy.

Szkolenie zawodowe

Szkolenie zawodowe w przepisach

Kodeks pracy1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o Policji3 przepisy

o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego1 przepis

o Służbie Więziennej5 przepisów

o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia3 przepisy

Prawo o ruchu drogowym1 przepis

w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania1 przepis