Art. 119gc Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm współpracy pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) a właściwymi organami podatkowymi w kontekście postępowań podatkowych. Przepis ten umożliwia Szefowi KAS wystąpienie do właściwego organu podatkowego o zajęcie stanowiska w danej sprawie w określonym terminie, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy od dnia doręczenia wystąpienia.

### Kluczowe elementy przepisu:

1. **Inicjatywa Szefa KAS**:
   - Szef KAS posiada uprawnienie do wystąpienia do właściwego organu podatkowego z prośbą o zajęcie stanowiska w konkretnej sprawie. Jest to istotne narzędzie, które może być używane w celu uzyskania opinii lub stanowiska organu podatkowego, co może mieć wpływ na dalszy przebieg postępowania podatkowego.

2. **Właściwy organ podatkowy**:
   - Przepis odwołuje się do organu podatkowego, o którym mowa w art. 119g § 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że właściwy organ podatkowy jest określony w innym przepisie, co wymaga odwołania się do art. 119g § 2 w celu ustalenia, który organ jest właściwy w danej sprawie.

3. **Termin na zajęcie stanowiska**:
   - Organ podatkowy, do którego skierowane jest wystąpienie, ma obowiązek zająć stanowisko w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia doręczenia wystąpienia. Termin ten jest stosunkowo krótki, co ma na celu zapewnienie sprawności i efektywności postępowania podatkowego.

4. **Udostępnienie akt postępowania**:
   - Szef KAS ma możliwość udostępnienia organowi podatkowemu do wglądu akt postępowania podatkowego. Jest to ważne, ponieważ umożliwia organowi podatkowemu zapoznanie się z pełnym kontekstem sprawy, co jest niezbędne do wydania rzetelnego i merytorycznego stanowiska.

### Znaczenie praktyczne:

Art. 119gc Ordynacji podatkowej ma na celu usprawnienie współpracy pomiędzy różnymi organami administracji skarbowej. Wprowadzenie możliwości wystąpienia przez Szefa KAS do właściwego organu podatkowego o zajęcie stanowiska oraz udostępnienie akt postępowania ma na celu zapewnienie, że decyzje podejmowane w postępowaniach podatkowych są dobrze uzasadnione i oparte na pełnej wiedzy o sprawie.

Przepis ten może być szczególnie istotny w skomplikowanych sprawach podatkowych, gdzie konieczne jest uzyskanie specjalistycznej opinii lub stanowiska innego organu podatkowego. Dzięki temu możliwe jest bardziej kompleksowe i dokładne rozpatrzenie sprawy, co może przyczynić się do zwiększenia zaufania podatników do administracji skarbowej.

### Podsumowanie:

Art. 119gc Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm, który ma na celu poprawę współpracy i komunikacji pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a właściwymi organami podatkowymi. Dzięki możliwości wystąpienia o zajęcie stanowiska oraz udostępnienia akt postępowania, przepis ten przyczynia się do bardziej efektywnego i rzetelnego prowadzenia postępowań podatkowych.

Ordynacja podatkowa

Art. 119zk Ordynacji podatkowej reguluje procedury przekazywania danych, informacji i żądań pomiędzy różnymi podmiotami finansowymi oraz organami podatkowymi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego STIR (System Teleinformatyczny Izby Rozliczeniowej). Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia sprawnej i bezpiecznej wymiany informacji w ramach systemu podatkowego.

#### 1. Automatyzacja i niezwłoczność przekazywania danych

Pierwszy akapit art. 119zk podkreśla, że przekazywanie danych, informacji i żądań między systemem teleinformatycznym banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej a STIR, oraz między STIR a Centralnym Rejestrem Danych Podatkowych, musi odbywać się automatycznie i niezwłocznie. Automatyzacja tego procesu ma na celu minimalizację ryzyka błędów ludzkich oraz przyspieszenie obiegu informacji, co jest kluczowe dla efektywnego działania systemu podatkowego.

#### 2. Pośrednictwo banków zrzeszających i Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej

Drugi akapit umożliwia przekazywanie danych za pośrednictwem systemów teleinformatycznych banków zrzeszających lub Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Jest to istotne dla banków spółdzielczych i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, które mogą korzystać z infrastruktury większych podmiotów finansowych, co może być bardziej efektywne i ekonomiczne.

#### 3. Pośrednictwo innych banków lub kas

Trzeci akapit odnosi się do sytuacji, w której bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa korzysta z systemu płatności izby rozliczeniowej za pośrednictwem innego banku lub kasy. W takim przypadku przekazywanie danych może odbywać się za pośrednictwem tego innego podmiotu. Przepis ten zapewnia elastyczność w wyborze kanałów komunikacji, co może być korzystne w przypadku awarii lub innych problemów technicznych.

#### 4. Obowiązek pośredniczenia po zaprzestaniu korzystania z systemu płatności

Czwarty akapit nakłada obowiązek na banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe do pośredniczenia w przekazywaniu danych nawet po zaprzestaniu korzystania z systemu płatności izby rozliczeniowej, aż do momentu, gdy przekazywanie tych danych będzie realizowane za pośrednictwem innego podmiotu. Jest to zabezpieczenie mające na celu ciągłość i stabilność przepływu informacji.

#### 5. Bezpośrednie przekazywanie danych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

Ostatni akapit daje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej możliwość bezpośredniego przekazywania danych, informacji i żądań do banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w uzasadnionych przypadkach. Szef KAS może również wskazać sposób oraz termin ich przesłania. Ta elastyczność jest kluczowa w sytuacjach nadzwyczajnych, gdzie szybka reakcja jest niezbędna.

### Wnioski

Art. 119zk Ordynacji podatkowej jest przepisem, który ma na celu zapewnienie efektywnego i bezpiecznego przepływu informacji pomiędzy podmiotami finansowymi a organami podatkowymi. Automatyzacja i niezwłoczność przekazywania danych, elastyczność w wyborze kanałów komunikacji oraz możliwość bezpośredniego działania Szefa KAS są kluczowymi elementami tego przepisu, które mają na celu zwiększenie efektywności i bezpieczeństwa systemu podatkowego.

Art. 119zy Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm umożliwiający podmiotom kwalifikowanym uzyskanie zgody na wypłatę środków z zablokowanego rachunku bankowego na określone cele. Przepis ten ma na celu zapewnienie ochrony podstawowych interesów pracowników oraz osób uprawnionych do alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym, nawet w sytuacji, gdy rachunek bankowy podmiotu kwalifikowanego jest zablokowany.

#### 1. Zakres zastosowania przepisu

Przepis ten dotyczy podmiotów kwalifikowanych, które mogą wystąpić do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) z wnioskiem o wyrażenie zgody na wypłatę środków z zablokowanego rachunku. Podmiot kwalifikowany to podmiot, którego rachunek został zablokowany w wyniku działań organów skarbowych.

#### 2. Cele, na które mogą być wypłacone środki

Art. 119zy określa dwa główne cele, na które mogą być wypłacone środki z zablokowanego rachunku:
1. **Wynagrodzenie za pracę** - Środki mogą być przeznaczone na wynagrodzenie za pracę wypłacane na podstawie umowy o pracę zawartej co najmniej 3 miesiące przed dniem dokonania blokady rachunku. Wypłata obejmuje również zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie społeczne należne od wypłacanego wynagrodzenia. Wymagane jest przedłożenie odpisu listy płac oraz dokumentu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych.
2. **Alimenty lub renta o charakterze alimentacyjnym** - Środki mogą być przeznaczone na alimenty lub rentę o charakterze alimentacyjnym po przedłożeniu tytułu stwierdzającego obowiązek podmiotu kwalifikowanego do płacenia alimentów lub renty.

#### 3. Procedura uzyskania zgody

Podmiot kwalifikowany musi złożyć wniosek do Szefa KAS, który w drodze postanowienia może wyrazić zgodę na wypłatę środków. W postanowieniu określa się wysokość środków podlegających wypłacie, która odpowiada wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

#### 4. Realizacja wypłaty

Po uzyskaniu zgody od Szefa KAS, bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa dokonuje wypłaty wynagrodzenia, alimentów lub renty osobie uprawnionej do tych świadczeń. Informacja o wyrażeniu zgody jest przekazywana przez Szefa KAS do banku lub kasy, co umożliwia realizację wypłaty.

#### 5. Ochrona interesów pracowników i osób uprawnionych do alimentów

Przepis ten ma na celu ochronę interesów pracowników oraz osób uprawnionych do alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym, zapewniając im dostęp do środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, nawet w sytuacji, gdy rachunek bankowy pracodawcy lub dłużnika alimentacyjnego jest zablokowany.

#### 6. Wnioski

Art. 119zy Ordynacji podatkowej wprowadza istotne zabezpieczenie dla pracowników oraz osób uprawnionych do alimentów lub renty, umożliwiając im otrzymanie należnych świadczeń pomimo blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego. Przepis ten jest wyrazem dbałości ustawodawcy o ochronę podstawowych praw socjalnych i ekonomicznych obywateli.

Art. 119zzf Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące kontroli wypełniania obowiązków przez określone instytucje finansowe, takie jak banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, izby rozliczeniowe, banki zrzeszające oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową. Kontrolę tę sprawuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej (KAS).

#### 1. Zakres kontroli

Kontrola obejmuje wypełnianie obowiązków określonych w niniejszym dziale Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że kontrola dotyczy przestrzegania przepisów podatkowych i finansowych przez wymienione instytucje.

#### 2. Częstotliwość kontroli

Przepis nakłada obowiązek przeprowadzania kontroli przez Szefa KAS nie rzadziej niż raz na rok w odniesieniu do izb rozliczeniowych. Jest to minimalna częstotliwość, co oznacza, że kontrole mogą być przeprowadzane częściej, jeśli istnieje taka potrzeba.

#### 3. Uprawnienia kontrolerów

Kontrole przeprowadzają upoważnieni pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub organów podległych Szefowi KAS. Pracownicy ci muszą posiadać poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „poufne”. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony danych i informacji wrażliwych, które mogą być przedmiotem kontroli.

#### 4. Przepisy stosowane odpowiednio

Do przeprowadzania kontroli stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, w tym m.in.:
- Art. 62 ust. 1-3, 8 i 10,
- Art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 10, 11 i 17 oraz ust. 3 i 4,
- Art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 8-11 oraz ust. 3,
- Art. 84 ust. 1, 2 i 4,
- Art. 93,
- Art. 97 ust. 4.

Przepisy te regulują m.in. procedury kontrolne, uprawnienia kontrolerów, obowiązki kontrolowanych podmiotów oraz zasady postępowania z informacjami niejawnymi.

#### 5. Znaczenie regulacji

Regulacja ta ma na celu zapewnienie, że instytucje finansowe działające na terenie Polski przestrzegają obowiązujących przepisów podatkowych i finansowych. Regularne kontrole mają na celu wykrywanie i zapobieganie nieprawidłowościom, co jest kluczowe dla utrzymania stabilności i przejrzystości systemu finansowego.

#### 6. Wnioski

Art. 119zzf Ordynacji podatkowej jest istotnym elementem systemu nadzoru nad instytucjami finansowymi. Zapewnia on, że kontrole są przeprowadzane regularnie i przez odpowiednio uprawnione osoby, co zwiększa ich skuteczność i wiarygodność. Przepis ten jest również ważny z punktu widzenia ochrony informacji niejawnych, co jest kluczowe w kontekście bezpieczeństwa finansowego państwa.

Art. 143 Ordynacji podatkowej stanowi istotny element regulacji dotyczących delegowania uprawnień w ramach administracji skarbowej. Przepis ten umożliwia organom podatkowym przekazywanie swoich kompetencji funkcjonariuszom lub pracownikom jednostek organizacyjnych, co ma na celu usprawnienie i efektywność działania administracji podatkowej.

### Komentarz do Art. 143 Ordynacji podatkowej

#### 1. Zakres upoważnienia

Art. 143 § 1 przewiduje, że organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza lub pracownika do załatwiania spraw w jego imieniu w określonym zakresie. Zakres ten może obejmować m.in. wydawanie decyzji, postanowień i zaświadczeń. Jest to istotne z punktu widzenia praktyki administracyjnej, ponieważ pozwala na rozłożenie obowiązków i odpowiedzialności na większą liczbę osób, co może przyczynić się do szybszego i bardziej efektywnego załatwiania spraw podatkowych.

#### 2. Podmioty uprawnione do udzielania upoważnień

Art. 143 § 2 precyzuje, które organy mogą udzielać upoważnień oraz komu mogą je udzielać. Są to:

- Naczelnik urzędu skarbowego - pracownikom obsługującym naczelnika urzędu skarbowego.
- Dyrektor izby administracji skarbowej - funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym dyrektora izby administracji skarbowej.
- Naczelnik urzędu celno-skarbowego - funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego.
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
- Szef Krajowej Administracji Skarbowej - funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego, dyrektora izby administracji skarbowej albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
- Szef Krajowej Administracji Skarbowej - funkcjonariuszom lub pracownikom komórek organizacyjnych urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

#### 3. Forma upoważnienia

Upoważnienie musi być udzielone w formie pisemnej. Jest to wymóg formalny, który ma na celu zapewnienie przejrzystości i pewności prawnej. Pisemna forma upoważnienia pozwala na jednoznaczne określenie zakresu kompetencji przekazanych funkcjonariuszowi lub pracownikowi oraz stanowi dowód na istnienie takiego upoważnienia.

#### 4. Znaczenie praktyczne

Przepis ten ma duże znaczenie praktyczne, ponieważ umożliwia elastyczne zarządzanie zasobami ludzkimi w administracji podatkowej. Dzięki możliwości delegowania uprawnień, organy podatkowe mogą lepiej dostosować się do zmieniających się potrzeb i obciążenia pracą. Jest to szczególnie ważne w kontekście skomplikowanych i czasochłonnych procedur podatkowych, gdzie szybkie i efektywne działanie jest kluczowe.

#### 5. Ograniczenia i odpowiedzialność

Choć przepis umożliwia szerokie delegowanie uprawnień, nie zwalnia to organu podatkowego z odpowiedzialności za działania swoich funkcjonariuszy i pracowników. Organ, który udzielił upoważnienia, nadal ponosi odpowiedzialność za prawidłowość i legalność działań podejmowanych w jego imieniu.

### Podsumowanie

Art. 143 Ordynacji podatkowej jest kluczowym przepisem umożliwiającym efektywne zarządzanie administracją podatkową poprzez delegowanie uprawnień. Przepis ten zapewnia elastyczność i efektywność działania, jednocześnie wymagając zachowania odpowiednich standardów formalnych i odpowiedzialności. W praktyce, odpowiednie stosowanie tego przepisu może znacząco przyczynić się do poprawy funkcjonowania administracji podatkowej i lepszego zaspokajania potrzeb podatników.

Art. 20z Ordynacji podatkowej wprowadza istotne postanowienie dotyczące możliwości wypowiedzenia porozumienia podatkowego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) w przypadku rozwiązania umowy o współdziałanie. Aby zrozumieć pełne znaczenie tego przepisu, należy rozważyć kilka kluczowych aspektów.

1. **Kontekst umowy o współdziałanie**:
   Umowa o współdziałanie jest specyficznym rodzajem porozumienia między podatnikiem a organami podatkowymi, mającym na celu zapewnienie większej przejrzystości i zgodności działań podatnika z przepisami prawa podatkowego. Tego rodzaju umowy są zawierane w ramach tzw. Programu Współdziałania, który ma na celu poprawę relacji między administracją skarbową a podatnikami, promowanie dobrowolnego przestrzegania przepisów podatkowych oraz zwiększenie efektywności poboru podatków.

2. **Porozumienie podatkowe**:
   Porozumienie podatkowe, o którym mowa w rozdziale 2 Ordynacji podatkowej, jest formalnym uzgodnieniem między podatnikiem a organami podatkowymi dotyczącym określonych kwestii podatkowych. Może ono dotyczyć m.in. sposobu rozliczania podatków, interpretacji przepisów czy też ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych.

3. **Rozwiązanie umowy o współdziałanie**:
   Rozwiązanie umowy o współdziałanie może nastąpić z różnych przyczyn, zarówno z inicjatywy podatnika, jak i organów podatkowych. Może to być wynikiem naruszenia warunków umowy, zmiany sytuacji prawnej lub finansowej podatnika, czy też innych okoliczności, które uniemożliwiają dalsze współdziałanie.

4. **Uprawnienie Szefa KAS do wypowiedzenia porozumienia podatkowego**:
   Art. 20z daje Szefowi KAS uprawnienie do wypowiedzenia porozumienia podatkowego w momencie rozwiązania umowy o współdziałanie. Jest to istotne narzędzie, które pozwala organom podatkowym na zakończenie formalnych uzgodnień z podatnikiem, gdy dalsze współdziałanie nie jest możliwe lub celowe. Wypowiedzenie porozumienia podatkowego oznacza, że ustalenia zawarte w tym porozumieniu przestają obowiązywać, co może mieć istotne konsekwencje dla podatnika, w tym konieczność ponownego ustalenia zobowiązań podatkowych zgodnie z ogólnymi przepisami prawa podatkowego.

5. **Znaczenie dla podatników**:
   Dla podatników, którzy zawarli umowę o współdziałanie i porozumienie podatkowe, art. 20z stanowi istotne przypomnienie o konieczności przestrzegania warunków umowy oraz utrzymania dobrych relacji z organami podatkowymi. Rozwiązanie umowy o współdziałanie i wypowiedzenie porozumienia podatkowego może prowadzić do niepewności podatkowej i konieczności ponownego ustalenia zobowiązań podatkowych.

Podsumowując, art. 20z Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm, który pozwala Szefowi KAS na wypowiedzenie porozumienia podatkowego w przypadku rozwiązania umowy o współdziałanie. Jest to narzędzie mające na celu zapewnienie, że porozumienia podatkowe są zawierane i utrzymywane jedynie w sytuacjach, gdy istnieje rzeczywista możliwość i wola współdziałania między podatnikiem a organami podatkowymi.

Art. 221 Ordynacji podatkowej reguluje procedurę odwoławczą w przypadku decyzji wydanych przez określone organy podatkowe w pierwszej instancji. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia ochrony praw podatników oraz zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej w postępowaniach podatkowych.

**1. Zakres zastosowania przepisu**

Art. 221 odnosi się do decyzji wydanych przez trzy konkretne organy podatkowe:
- Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,
- Dyrektora izby administracji skarbowej,
- Samorządowe kolegium odwoławcze.

W przypadku tych organów, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Przepis ten wprowadza wyjątek od ogólnej zasady, że odwołanie rozpatruje organ wyższego stopnia.

**2. Procedura odwoławcza**

Przepis wskazuje, że organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, rozpatruje odwołanie, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że organ ten musi przestrzegać wszystkich zasad i procedur przewidzianych w Ordynacji podatkowej dla postępowania odwoławczego, takich jak:
- termin na wniesienie odwołania,
- obowiązek uzasadnienia decyzji,
- prawo strony do przedstawienia swoich argumentów i dowodów.

**3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej**

§ 1 art. 221 stosuje się odpowiednio do dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Oznacza to, że w przypadku decyzji wydanych przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, odwołanie również rozpatruje ten sam organ, stosując przepisy o postępowaniu odwoławczym.

**4. Konsekwencje praktyczne**

Rozpatrywanie odwołań przez ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, może budzić pewne wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu postępowania odwoławczego. Z drugiej strony, organ ten jest najlepiej zaznajomiony z okolicznościami sprawy, co może przyspieszyć proces decyzyjny.

**5. Ochrona praw podatników**

Podatnicy mają prawo do rzetelnego i sprawiedliwego postępowania odwoławczego. W związku z tym, organy podatkowe muszą szczególnie dbać o przestrzeganie zasad proceduralnych oraz zapewnienie stronom możliwości pełnego przedstawienia swoich argumentów.

**Podsumowanie**

Art. 221 Ordynacji podatkowej wprowadza specyficzną procedurę odwoławczą dla decyzji wydanych przez określone organy podatkowe. Choć może to budzić pewne wątpliwości co do bezstronności, przepisy te mają na celu zapewnienie sprawności postępowania. Kluczowe jest, aby organy podatkowe przestrzegały wszystkich zasad proceduralnych, zapewniając podatnikom prawo do rzetelnego i sprawiedliwego rozpatrzenia ich odwołań.

Art. 297e Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące udostępniania danych niezawartych w aktach spraw podatkowych, które znajdują się w Centralnym Rejestrze Danych Podatkowych. Przepis ten określa, jakie podmioty mogą uzyskać dostęp do tych danych oraz w jakim zakresie, co ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony danych podatkowych oraz ich wykorzystania wyłącznie w celach zgodnych z prawem.

#### 1. Zakres podmiotowy

Przepis wymienia konkretne instytucje, które mogą uzyskać dostęp do danych:

1. **Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA)** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 2 ust. 1 ustawy o CBA.
2. **Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW)** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 5 ust. 1 ustawy o ABW oraz Agencji Wywiadu.
3. **Minister właściwy do spraw wewnętrznych** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego.
4. **Minister właściwy do spraw informatyzacji** - w zakresie niezbędnym do zapewnienia funkcjonowania usług dostępnych w e-Urzędzie Skarbowym udostępnianych przy użyciu aplikacji mObywatel.
5. **Policja** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.
6. **Straż Graniczna** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej.
7. **Minister właściwy do spraw zagranicznych** - w zakresie niezbędnym do podejmowania środków ograniczających w związku z działaniami destabilizującymi sytuację w Ukrainie.
8. **Prokurator** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 3 § 1 pkt 1 i 8 ustawy - Prawo o prokuraturze.
9. **Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego (KNF)** - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym.

#### 2. Zakres przedmiotowy

Dane, które mogą być udostępniane, to dane niezawarte w aktach spraw podatkowych, ale znajdujące się w Centralnym Rejestrze Danych Podatkowych. Przepis wyraźnie wyłącza dane określone w art. 297c Ordynacji podatkowej, co oznacza, że dane te nie mogą być udostępniane na podstawie art. 297e.

#### 3. Warunki udostępniania danych

Udostępnianie danych jest ograniczone do zakresu niezbędnego do realizacji zadań określonych w odpowiednich ustawach regulujących działalność poszczególnych instytucji. Oznacza to, że instytucje te mogą uzyskać dostęp do danych tylko w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonania ich ustawowych obowiązków.

#### 4. Forma udostępniania danych

Przepis przewiduje możliwość udostępniania danych również za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Jest to istotne z punktu widzenia efektywności i szybkości przekazywania informacji, co może być kluczowe w kontekście działań operacyjnych prowadzonych przez wymienione instytucje.

### Wnioski

Art. 297e Ordynacji podatkowej stanowi ważny element systemu prawnego, który ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony danych podatkowych oraz ich wykorzystania wyłącznie w celach zgodnych z prawem. Przepis ten precyzyjnie określa, które instytucje mogą uzyskać dostęp do danych oraz w jakim zakresie, co ma na celu minimalizację ryzyka nadużyć i zapewnienie, że dane te będą wykorzystywane wyłącznie w celach związanych z realizacją ustawowych zadań tych instytucji.

Szef Krajowej Administracji

Szef Krajowej Administracji w przepisach

Ordynacja podatkowa15 przepisów