Art. 122 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) wprowadza szczególne zasady dotyczące roli finansowego organu postępowania przygotowawczego w sprawach karnych skarbowych. Przepis ten modyfikuje standardowe przepisy Kodeksu postępowania karnego (KPK) w kontekście postępowań prowadzonych przez organy finansowe, nadając im uprawnienia zbliżone do tych, które posiada prokurator w postępowaniach karnych.

#### 1. Zastąpienie pojęcia „prokurator” finansowym organem postępowania przygotowawczego

W pierwszej części artykułu wskazano, że w określonych przepisach KPK, przez wyrażenie „prokurator” należy rozumieć także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”. Oznacza to, że w tych przypadkach organ finansowy ma takie same uprawnienia jak prokurator. Przykłady takich przepisów to m.in. art. 18 § 2, art. 19 § 1, art. 20 § 1 KPK i wiele innych wymienionych w art. 122 KKS.

#### 2. Zastąpienie pojęcia „prokurator” organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego

W drugiej części artykułu wskazano, że w innych określonych przepisach KPK, przez wyrażenie „prokurator” należy rozumieć także „organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego”. Jednakże, Szef Krajowej Administracji Skarbowej i minister właściwy do spraw finansów publicznych, jako organy nadrzędne, nie mogą przejąć sprawy do swego prowadzenia z tytułu sprawowanego nadzoru. Przykłady takich przepisów to m.in. art. 15 § 1, art. 48 § 1, art. 179 § 3 KPK.

#### 3. Zastąpienie pojęcia „Prokurator Generalny” ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

W trzeciej części artykułu wskazano, że w art. 328 KPK, przez wyrażenie „Prokurator Generalny” należy rozumieć także „ministra właściwego do spraw finansów publicznych”, gdy potrzeba uchylenia prawomocnego postanowienia zachodzi w sprawie o wykroczenie skarbowe.

#### 4. Wnioski finansowego organu postępowania przygotowawczego do prokuratora

Finansowy organ postępowania przygotowawczego może wystąpić z wnioskiem do prokuratora o podjęcie określonych czynności, takich jak np. powołanie biegłych lekarzy psychiatrów (art. 202 § 1 KPK), zastosowanie tymczasowego aresztowania (art. 214 § 1 KPK) i inne wymienione w art. 122 KKS.

#### 5. Nadzór prokuratora w określonych przypadkach

Jeżeli prokurator powołuje biegłych lekarzy psychiatrów lub sąd zastosował tymczasowe aresztowanie podejrzanego, prokurator z mocy prawa obejmuje nadzorem postępowanie przygotowawcze. W sprawach o wykroczenia skarbowe, w celu zbadania stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, powołuje się jednego biegłego lekarza psychiatrę, a prokurator może objąć dochodzenie nadzorem.

#### 6. Wyjątki od stosowania przepisów

Przepisy § 1 i 2 nie stosują się w razie przejęcia sprawy przez prokuratora do swego prowadzenia.

### Podsumowanie

Art. 122 KKS wprowadza istotne modyfikacje w zakresie postępowań karnych skarbowych, nadając finansowym organom postępowania przygotowawczego uprawnienia zbliżone do tych, które posiada prokurator w postępowaniach karnych. Przepis ten ma na celu usprawnienie i przyspieszenie postępowań skarbowych, umożliwiając organom finansowym skuteczniejsze działanie w ramach ich kompetencji.

Kodeks karny skarbowy

**Art. 293.** Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zlecić przeprowadzenie audytu wewnętrznego w zakresie środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, w jednostkach, o których mowa w art. 274 ust. 1-4, z wyłączeniem jednostek, o których mowa w art. 139 ust. 2. Przepis art. 292 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Audyt wewnętrzny zlecony, o którym mowa w art. 292 ust. 1 pkt 1, może być przeprowadzony także na polecenie Prezesa Rady Ministrów.

### Analiza i komentarz:

1. **Zakres uprawnień Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS):**
   - Szef KAS posiada uprawnienie do zlecania przeprowadzenia audytu wewnętrznego w określonych jednostkach sektora finansów publicznych. Uprawnienie to dotyczy środków wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2, które obejmują m.in. środki pochodzące z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych funduszy publicznych.

2. **Jednostki objęte audytem:**
   - Audyt może być przeprowadzony w jednostkach wymienionych w art. 274 ust. 1-4 ustawy o finansach publicznych. Są to m.in. jednostki sektora finansów publicznych, takie jak organy administracji rządowej, jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne oraz inne jednostki sektora finansów publicznych.

3. **Wyłączenia:**
   - Wyłączone z tego obowiązku są jednostki, o których mowa w art. 139 ust. 2. Przepis ten dotyczy jednostek, które posiadają własne, wewnętrzne mechanizmy kontroli i audytu, co uzasadnia ich wyłączenie z audytów zlecanych przez Szefa KAS.

4. **Stosowanie art. 292 ust. 2:**
   - Art. 292 ust. 2 odnosi się do zasad przeprowadzania audytu wewnętrznego, w tym do obowiązku sporządzania planu audytu oraz jego zatwierdzania. Przepis ten stosuje się odpowiednio, co oznacza, że zasady te mają zastosowanie również do audytów zlecanych przez Szefa KAS.

5. **Polecenie Prezesa Rady Ministrów:**
   - Audyt wewnętrzny, o którym mowa w art. 292 ust. 1 pkt 1, może być przeprowadzony także na polecenie Prezesa Rady Ministrów. Oznacza to, że Prezes Rady Ministrów ma prawo zlecić przeprowadzenie audytu wewnętrznego w jednostkach sektora finansów publicznych, co stanowi dodatkowy mechanizm kontroli i nadzoru nad środkami publicznymi.

### Wnioski:

Art. 293 ustawy o finansach publicznych wprowadza istotne mechanizmy kontroli i nadzoru nad środkami publicznymi. Uprawnienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej do zlecania audytów wewnętrznych oraz możliwość zlecenia audytu przez Prezesa Rady Ministrów stanowią ważne narzędzia w zapewnieniu transparentności i efektywności wykorzystania środków publicznych. Wyłączenie niektórych jednostek z obowiązku audytu zlecanego przez Szefa KAS jest uzasadnione ich wewnętrznymi mechanizmami kontroli. Przepis ten podkreśla znaczenie audytu wewnętrznego jako narzędzia zarządzania ryzykiem i poprawy funkcjonowania jednostek sektora finansów publicznych.

o finansach publicznych

Podmiot, wobec którego wchodzi w grę unikanie opodatkowania, może z własnej inicjatywy wystąpić o decyzję określającą warunki cofnięcia skutków takiej czynności. Przepis otwiera drogę wnioskową zamiast oczekiwania na działanie organu z urzędu.

### Najważniejsze punkty

- Organem właściwym jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej, a wydanie decyzji ma charakter fakultatywny.
- Postępowanie inicjuje wniosek zainteresowanego, a nie działanie podejmowane z urzędu.
- Zainteresowani powiązani tą samą czynnością mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem.
- Wniosek dotyczy uzyskanej korzyści podatkowej, a przy podatkach rozliczanych okresowo - korzyści uzyskanej w zakończonym okresie rozliczeniowym.
- Jednym wnioskiem można objąć więcej niż jedną korzyść, jeżeli powstały w tym samym okresie rozliczeniowym w analogiczny sposób.
- Te same zasady stosuje się odpowiednio do cofnięcia skutków wynikających ze środków ograniczających umowne korzyści.

### W praktyce

Ograniczenie do zakończonego okresu rozliczeniowego przesądza, że wniosek dotyczy rozliczeń już zamkniętych, a nie planowanych. Wspólny wniosek ma znaczenie tam, gdzie skutki jednej czynności rozkładają się na kilka podmiotów.

Ordynacja podatkowa

Art. 119zff Ordynacji podatkowej reguluje kwestie związane z opłatami za wnioski dotyczące korzyści podatkowych, w szczególności w kontekście unikania opodatkowania. Przepis ten wprowadza szczegółowe zasady dotyczące wysokości opłat, terminów ich uiszczania oraz warunków zwrotu.

#### 1. Wysokość opłaty

Opłata za wniosek jest uzależniona od kwoty korzyści podatkowej, którą zainteresowany zamierza uzyskać. Przepis przewiduje dwa progi procentowe:
- **0,2%** kwoty korzyści podatkowej w przypadku korzyści powodującej powstanie lub zawyżenie straty podatkowej,
- **1%** kwoty korzyści podatkowej w pozostałych przypadkach.

Jednakże, niezależnie od obliczonej kwoty, opłata nie może być mniejsza niż 1000 zł i nie większa niż 15 000 zł.

#### 2. Wniosek dotyczący wielu korzyści podatkowych

W przypadku wniosku obejmującego wiele korzyści podatkowych, podstawę obliczenia opłaty stanowi łączna kwota tych korzyści.

#### 3. Opłata w przypadku wcześniejszej odmowy wydania opinii zabezpieczającej

Jeżeli czynność prowadząca do unikania opodatkowania była wcześniej oceniana w ramach odmowy wydania opinii zabezpieczającej, opłata za wniosek o wydanie decyzji wynosi 75% różnicy między opłatą obliczoną na podstawie § 1 a opłatą uiszczoną na podstawie art. 119zc § 1, jednak nie mniej niż 1000 zł.

#### 4. Zwiększenie opłaty

W przypadku złożenia wniosku określonego w art. 119zfd § 1a, opłatę obliczoną na podstawie § 1 i 3 zwiększa się o 35%.

#### 5. Zwrot opłaty

Opłata podlega zwrotowi w połowie, jeżeli wniosek zostanie wycofany w terminie 2 miesięcy od dnia jego złożenia. Zwrot powinien nastąpić nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania.

#### 6. Termin uiszczenia opłaty

Opłatę należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

#### 7. Opłata uzupełniająca

Jeżeli w toku postępowania Szef Krajowej Administracji Skarbowej uzna, że osiągnięta korzyść podatkowa jest wyższa od wskazanej we wniosku, ustala wysokość opłaty uzupełniającej.

#### 8. Dochód budżetu państwa

Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

#### 9. Zwrot części opłaty w przypadku określenia skutków podatkowych

Jeżeli Szef Krajowej Administracji Skarbowej określił skutki podatkowe stanu prawnego, jaki zaistniałby bez zastosowania określonego przepisu ustawy podatkowej, zwraca się 60% uiszczonej opłaty, pod warunkiem że zainteresowany cofnął skutki unikania opodatkowania oraz wpłacił należną kwotę wraz z odsetkami.

### Podsumowanie

Art. 119zff Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące opłat za wnioski związane z korzyściami podatkowymi, w szczególności w kontekście unikania opodatkowania. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i sprawiedliwości w obliczaniu i uiszczaniu opłat, a także wprowadza mechanizmy zwrotu części opłaty w określonych przypadkach.

Podmiot, który mimo prawidłowego wezwania nie przekaże żądanych informacji albo przekaże je wybiórczo, naraża się na karę pieniężną sięgającą 10 000 zł. Nakłada ją Szef Krajowej Administracji Skarbowej w drodze decyzji, a więc w sformalizowanym trybie.

### Najważniejsze punkty

- Górna granica kary to 10 000 zł, a wskazana kwota jest pułapem, nie stawką sztywną.
- Nałożenie kary jest fakultatywne, bo przepis stanowi, że organ „może" ją nałożyć.
- Przesłanką jest prawidłowe wezwanie, więc wadliwe doręczenie albo niejasne żądanie podważa podstawę ukarania.
- Karalne jest zarówno nieprzekazanie informacji w wyznaczonym terminie, jak i przekazanie ich w niepełnym zakresie.
- Obowiązek dotyczy informacji i danych, o których mowa w art. 49 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, i tylko tych, które wezwany posiada.
- Kara przybiera formę decyzji, podlega więc trybowi właściwemu dla jej kwestionowania.

### W praktyce

Znamienne jest ograniczenie do informacji posiadanych: obowiązek nie sięga wytworzenia danych, których wezwany nie ma. Wymierne znaczenie ma udokumentowanie zakresu i daty przekazania, bo to ono rozstrzyga spór o to, czy odpowiedź była pełna i terminowa.

Art. 119zv Ordynacji Podatkowej wprowadza mechanizm blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) na okres nie dłuższy niż 72 godziny. Przepis ten ma na celu przeciwdziałanie wyłudzeniom skarbowym oraz innym czynnościom zmierzającym do wyłudzenia skarbowego.

#### 1. Przesłanki blokady rachunku

Szef KAS może zażądać blokady rachunku, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, wskazują na możliwość wykorzystania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi. Kluczowym elementem jest tutaj analiza ryzyka, która musi dostarczyć podstaw do podejrzeń, że podmiot kwalifikowany może być zaangażowany w działalność wyłudzeniową.

#### 2. Procedura blokady

Żądanie blokady rachunku musi zawierać:
- oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego,
- okres blokady rachunku.

Po otrzymaniu żądania, bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są zobowiązane do:
- odnotowania daty i godziny otrzymania żądania,
- dokonania blokady rachunku,
- poinformowania Szefa KAS o dacie i godzinie otrzymania żądania oraz dokonania blokady, a także o saldzie rachunku w momencie blokady.

#### 3. Informowanie podmiotu kwalifikowanego

Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa nie ujawniają podmiotowi kwalifikowanemu informacji o przekazaniu żądania lub dokonaniu blokady rachunku. Informacja ta może być przekazana wyłącznie na wniosek podmiotu kwalifikowanego, po uprzednim potwierdzeniu przez Szefa KAS, że wszystkie przekazane żądania blokady rachunków tego podmiotu zostały wykonane.

#### 4. Działania w przypadku dyspozycji transakcji

W przypadku złożenia dyspozycji przeprowadzenia transakcji dotyczących zablokowanego rachunku, bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa muszą niezwłocznie poinformować Szefa KAS o dacie i godzinie złożenia dyspozycji oraz treści transakcji.

#### 5. Skuteczność blokady

Blokada rachunku jest skuteczna również w odniesieniu do rachunku, którego podmiot kwalifikowany jest współposiadaczem. Oznacza to, że blokada obejmuje wszystkie rachunki, na których podmiot kwalifikowany ma jakiekolwiek prawa.

#### 6. Możliwość ograniczenia lub uchylenia blokady

Szef KAS może ograniczyć zakres blokady lub uchylić ją, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady. Procedura ograniczenia lub uchylenia blokady jest analogiczna do procedury jej nałożenia.

#### 7. Kontrola przestrzegania przepisów

Minister właściwy do spraw finansów publicznych przeprowadza kontrolę przestrzegania przepisów dotyczących blokady rachunku przez Szefa KAS nie rzadziej niż raz na kwartał. Kontrola ta ma na celu zapewnienie, że przepisy są stosowane zgodnie z ich celem i w sposób zgodny z prawem.

### Podsumowanie

Art. 119zv Ordynacji Podatkowej wprowadza istotny mechanizm ochrony interesów skarbowych państwa poprzez możliwość tymczasowej blokady rachunków bankowych podmiotów podejrzewanych o działalność wyłudzeniową. Procedura ta jest ściśle uregulowana, aby zapewnić jej skuteczność oraz minimalizować ryzyko nadużyć. Kontrola przestrzegania tych przepisów przez Ministra Finansów dodatkowo wzmacnia transparentność i praworządność działań KAS.

Art. 119zzm Ordynacji podatkowej reguluje procedurę wydawania opinii przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) w określonych sprawach podatkowych. Przepis ten wprowadza obowiązek działania bez zbędnej zwłoki oraz określa maksymalne terminy na wydanie opinii, co ma na celu zapewnienie sprawności i efektywności postępowania administracyjnego.

**1. Obowiązek działania bez zbędnej zwłoki**

Szef KAS jest zobowiązany do wydania opinii „bez zbędnej zwłoki”, co oznacza, że powinien działać niezwłocznie i bez nieuzasadnionych opóźnień. Termin ten jest jednak uzupełniony o konkretny maksymalny okres, w którym opinia powinna zostać wydana, tj. miesiąc od dnia otrzymania wniosku.

**2. Wyłączenie niektórych terminów**

Do terminu jednego miesiąca nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Art. 139 § 4 dotyczy zawieszenia biegu terminów w przypadkach, gdy postępowanie nie może być prowadzone z przyczyn niezależnych od organu podatkowego, np. z powodu oczekiwania na informacje od innych organów lub instytucji.

**3. Przedłużenie terminu**

W przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy, wymagających uwzględnienia dodatkowych informacji lub przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających, termin na wydanie opinii może być przedłużony, jednak nie więcej niż o 3 miesiące. Przedłużenie terminu musi być uzasadnione i nie może być stosowane arbitralnie. Szef KAS jest zobowiązany do niezwłocznego poinformowania sądu rejestrowego o przedłużeniu terminu. Informowanie sądu rejestrowego ma na celu zapewnienie transparentności i kontroli nad przebiegiem postępowania.

**4. Znaczenie dla podatników**

Przepis ten ma istotne znaczenie dla podatników, którzy oczekują na wydanie opinii przez Szefa KAS. Określenie maksymalnych terminów na wydanie opinii oraz możliwość ich przedłużenia w uzasadnionych przypadkach zapewnia przewidywalność i stabilność postępowania. Jednocześnie, obowiązek informowania sądu rejestrowego o przedłużeniu terminu wprowadza dodatkowy mechanizm kontroli nad działaniami organu podatkowego.

**Podsumowanie**

Art. 119zzm Ordynacji podatkowej wprowadza jasne i precyzyjne zasady dotyczące terminów wydawania opinii przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis ten ma na celu zapewnienie sprawności postępowania administracyjnego, jednocześnie umożliwiając organowi podatkowemu przedłużenie terminu w uzasadnionych przypadkach. Dla podatników jest to gwarancja, że ich sprawy będą rozpatrywane w rozsądnym czasie, a ewentualne opóźnienia będą miały solidne podstawy i będą podlegały kontroli sądu rejestrowego.

Art. 18c Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm umożliwiający Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz dyrektorom izb administracji skarbowej wyznaczanie właściwych organów podatkowych do przeprowadzenia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego w sytuacjach, gdy podatnicy pozostają w zakresie właściwości miejscowej różnych organów. Przepis ten ma na celu usprawnienie i przyspieszenie procedur podatkowych, szczególnie w przypadkach podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczności zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

#### § 1. Kompetencje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wyznaczyć naczelnika urzędu skarbowego lub dyrektora izby administracji skarbowej jako właściwego do przeprowadzenia kontroli lub postępowania podatkowego. Warunkiem jest istnienie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów. Przepis ten pozwala na centralizację działań kontrolnych w przypadkach, gdy podatnicy są rozproszeni geograficznie, co może utrudniać skuteczne prowadzenie postępowania.

#### § 2. Kompetencje dyrektora izby administracji skarbowej

Dyrektor izby administracji skarbowej ma analogiczne uprawnienia do wyznaczania nadzorowanego naczelnika urzędu skarbowego jako właściwego do przeprowadzenia kontroli lub postępowania podatkowego. Również w tym przypadku warunkiem jest uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów. Przepis ten umożliwia bardziej elastyczne zarządzanie zasobami w ramach izby administracji skarbowej.

#### Wyznaczenie organu podatkowego

Wyznaczony organ podatkowy musi być właściwy przynajmniej dla jednego z podatników objętych postępowaniem. W przypadku wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli lub postępowania, przejmuje on te działania do dalszego prowadzenia. Czynności podjęte wcześniej pozostają w mocy, co zapobiega konieczności ich powtarzania i minimalizuje ryzyko proceduralnych uchybień.

#### Postanowienie o wyznaczeniu organu podatkowego

Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego musi określać podatnika oraz zakres spraw objętych właściwością wyznaczonego organu. Postanowienie to doręcza się podatnikowi, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz organom podatkowym właściwym uprzednio. W przypadku, gdy wyznaczenia dokonuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej, postanowienie doręcza się również dyrektorom izb administracji skarbowej.

### Wnioski

Art. 18c Ordynacji podatkowej jest istotnym narzędziem w rękach administracji skarbowej, umożliwiającym bardziej efektywne i skoordynowane prowadzenie kontroli podatkowych oraz postępowań podatkowych. Przepis ten pozwala na centralizację działań w przypadkach, gdy podatnicy są rozproszeni geograficznie, co jest szczególnie ważne w kontekście zwalczania przestępstw skarbowych. Jednocześnie zapewnia on, że wszelkie podjęte wcześniej czynności pozostają w mocy, co minimalizuje ryzyko proceduralnych uchybień i przyspiesza postępowanie.

Art. 20v Ordynacji podatkowej wprowadza szczególne zasady dotyczące współdziałania podatników z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) w ramach umowy o współdziałanie. Przepis ten ma na celu zwiększenie efektywności i adekwatności działań kontrolnych oraz weryfikacyjnych prowadzonych przez organy podatkowe, a także promowanie współpracy między podatnikami a administracją skarbową.

#### 1. Dostosowanie działań weryfikujących

Pierwszy punkt art. 20v nakłada na Szefa KAS obowiązek dostosowania formy i częstotliwości działań weryfikujących poprawność wykonywania przez podatnika obowiązków podatkowych. Dostosowanie to ma być uzależnione od:
- Aktualnego poziomu skuteczności i adekwatności ram wewnętrznego nadzoru podatkowego podatnika.
- Dotychczasowej współpracy podatnika z organami podatkowymi.

Celem tego przepisu jest zapewnienie, że działania kontrolne będą proporcjonalne do ryzyka podatkowego związanego z danym podatnikiem. W praktyce oznacza to, że podatnicy, którzy wykazują wysoki poziom zgodności z przepisami podatkowymi i mają skuteczne mechanizmy wewnętrznego nadzoru, mogą spodziewać się mniej intensywnych działań kontrolnych.

#### 2. Kontrola celno-skarbowa

Drugi punkt art. 20v uprawnia Szefa KAS do przeprowadzania kontroli celno-skarbowej podatnika. Kontrola ta jest jednym z narzędzi, które pozwalają na weryfikację poprawności rozliczeń podatkowych oraz przestrzegania przepisów celnych. W kontekście umowy o współdziałanie, kontrola celno-skarbowa może być bardziej ukierunkowana i dostosowana do specyfiki działalności podatnika.

#### 3. Zgoda na czynności sprawdzające

Trzeci punkt art. 20v dotyczy wyrażenia zgody przez Szefa KAS na podjęcie wobec podatnika czynności sprawdzających przez inne organy Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 274c Ordynacji podatkowej. Czynności sprawdzające mają na celu weryfikację prawidłowości i rzetelności danych zawartych w deklaracjach podatkowych oraz innych dokumentach składanych przez podatnika.

#### 4. Wystąpienie do podatnika w trybie art. 79 ustawy o KAS

Ostatni punkt art. 20v odnosi się do możliwości wystąpienia do podatnika w trybie art. 79 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Art. 79 tej ustawy dotyczy uprawnień organów KAS do żądania od podatników określonych informacji i dokumentów niezbędnych do realizacji zadań KAS.

### Wnioski

Art. 20v Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizmy mające na celu zrównoważenie interesów podatników i organów podatkowych. Z jednej strony, przepis ten promuje współpracę i transparentność, z drugiej zaś, zapewnia organom podatkowym narzędzia do skutecznego nadzoru i kontroli. W praktyce, skuteczna realizacja umowy o współdziałanie może prowadzić do zmniejszenia obciążeń kontrolnych dla podatników, którzy wykazują wysoki poziom zgodności z przepisami podatkowymi.

Art. 43 Ordynacji podatkowej wprowadza instytucję Rejestru Zastawów Skarbowych, który jest kluczowym narzędziem w systemie zabezpieczeń skarbowych. Rejestr ten służy do ewidencjonowania zastawów skarbowych ustanowionych na majątku podatników w celu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych.

**1. Cel i znaczenie Rejestru Zastawów Skarbowych**

Rejestr Zastawów Skarbowych ma na celu zapewnienie transparentności i pewności obrotu prawnego w zakresie zastawów skarbowych. Dzięki rejestrowi możliwe jest szybkie i efektywne sprawdzenie, czy dany majątek jest obciążony zastawem skarbowym, co ma istotne znaczenie zarówno dla organów podatkowych, jak i dla podmiotów trzecich, takich jak potencjalni nabywcy lub wierzyciele.

**2. Zakres informacji w rejestrze**

Art. 43 szczegółowo określa, jakie informacje muszą być zawarte w rejestrze. Są to:

- Data ustanowienia zastawu skarbowego,
- Podstawa prawna wniosku o wpis zastawu skarbowego,
- Oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis,
- Dane dotyczące podmiotu, na którego majątku ustanowiono zastaw (imię i nazwisko lub nazwa firmy, miejsce zamieszkania lub adres siedziby, identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer paszportu lub inny numer identyfikacyjny oraz adres do doręczeń w Polsce),
- Dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego,
- Wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej zastawem,
- Data wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego.

**3. Prowadzenie rejestru**

Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS). Taki sposób prowadzenia rejestru zapewnia jego aktualność, dostępność oraz efektywność w zarządzaniu danymi. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ma możliwość wyznaczenia, w drodze rozporządzenia, innego organu KAS do wykonywania zadań związanych z prowadzeniem rejestru. Taka elastyczność organizacyjna ma na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania rejestru oraz efektywnej wymiany informacji pomiędzy organami uprawnionymi do występowania o wpis zastawu skarbowego a organami egzekucyjnymi.

**4. Znaczenie dla podatników i organów podatkowych**

Dla podatników rejestr stanowi istotne źródło informacji o obciążeniach ich majątku, co ma bezpośredni wpływ na ich zdolność kredytową oraz możliwość swobodnego dysponowania majątkiem. Dla organów podatkowych rejestr jest narzędziem umożliwiającym skuteczne zabezpieczenie należności podatkowych, co jest kluczowe dla zapewnienia wpływów do budżetu państwa.

**5. Wnioski**

Art. 43 Ordynacji podatkowej wprowadza kompleksowy system ewidencjonowania zastawów skarbowych, który ma na celu zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa oraz zapewnienie transparentności i pewności obrotu prawnego. Prowadzenie rejestru w systemie teleinformatycznym przez Szefa KAS, z możliwością delegacji tych zadań, gwarantuje sprawne funkcjonowanie rejestru oraz efektywną wymianę informacji pomiędzy odpowiednimi organami.

Art. 86b Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe obowiązki informacyjne dotyczące schematów podatkowych, które muszą być spełnione przez promotorów. Przepis ten jest kluczowy w kontekście przeciwdziałania agresywnemu planowaniu podatkowemu i zapewnienia transparentności w obszarze podatków.

#### 1. Obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym

Promotor ma obowiązek przekazać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) informację o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od najwcześniejszego z trzech zdarzeń:
- udostępnienia schematu podatkowego,
- przygotowania schematu podatkowego do wdrożenia,
- dokonania pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu podatkowego.

#### 2. Informowanie korzystającego

Promotor jest zobowiązany do niezwłocznego poinformowania korzystającego o nadaniu Numeru Schematów Podatkowych (NSP) oraz przekazania potwierdzenia nadania NSP. W przypadku, gdy schemat podatkowy nie posiada jeszcze NSP w terminie 30 dni, promotor musi poinformować korzystającego o tym fakcie oraz przekazać mu dane dotyczące schematu podatkowego zgodnie z art. 86f.

#### 3. Tajemnica zawodowa

Przepis przewiduje wyjątki od obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym, gdyby naruszało to prawnie chronioną tajemnicę zawodową. W takim przypadku promotor musi:
- poinformować korzystającego o obowiązku przekazania schematu podatkowego do Szefa KAS,
- przekazać korzystającemu dane dotyczące schematu podatkowego.

Jeżeli więcej niż jeden promotor jest zobowiązany do przekazania informacji, promotor, który nie może tego zrobić z powodu tajemnicy zawodowej, musi poinformować inne znane mu podmioty o tym obowiązku.

#### 4. Zawiadomienie Szefa KAS

Promotor, który poinformował korzystającego lub inne podmioty o obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym, musi w terminie 30 dni zawiadomić Szefa KAS o tym fakcie, wskazując datę udostępnienia schematu podatkowego lub dokonania czynności związanej z jego wdrażaniem oraz liczbę podmiotów, które poinformował.

#### 5. Wyjątki od tajemnicy zawodowej

Nie stanowi naruszenia tajemnicy zawodowej:
- przekazanie informacji o schemacie podatkowym, gdy promotor został zwolniony z obowiązku jej zachowania,
- przekazanie informacji o schemacie podatkowym standaryzowanym,
- przesłanie do Szefa KAS informacji o poinformowaniu korzystającego lub innych podmiotów o obowiązku przekazania schematu podatkowego.

#### 6. Schematy podatkowe transgraniczne

Jeżeli promotor jest zobowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym w więcej niż jednym państwie członkowskim UE, obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w państwie członkowskim, które widnieje wyżej na liście określonej w przepisie. Lista ta obejmuje:
1. Państwo, w którym promotor ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd.
2. Państwo, w którym promotor świadczy usługi dotyczące schematu podatkowego za pośrednictwem zagranicznego zakładu.
3. Państwo, w którym promotor jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega.
4. Państwo, w którym promotor jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej reprezentującej osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa podatkowego lub doradcze.

### Podsumowanie

Art. 86b Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe i rygorystyczne obowiązki informacyjne dla promotorów schematów podatkowych, mające na celu zwiększenie transparentności i przeciwdziałanie agresywnemu planowaniu podatkowemu. Przepis ten uwzględnia również ochronę tajemnicy zawodowej, wprowadzając mechanizmy pozwalające na jej zachowanie w określonych sytuacjach.

Szef Administracji

Szef Administracji w przepisach

Kodeks karny skarbowy1 przepis

o finansach publicznych1 przepis

Ordynacja podatkowa14 przepisów