Systemy rolno-leśne

„Systemy rolno-leśne” to pojęcie prawne używane w ustawie o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej. Obejmuje ono określone grunty, ale nie każdy teren wykorzystywany rolniczo. Aby dane grunty mieściły się w tej kategorii, muszą być po pierwsze gruntami ornymi albo trwałymi użytkami zielonymi, a po drugie spełniać warunki przewidziane dla przyznania pomocy w ramach interwencji „Zakładanie systemów rolno-leśnych”.

Definicja opiera się więc na dwóch elementach. Pierwszym jest rodzaj gruntu. Ustawodawca wskazuje dwie grupy terenów, które mogą zostać objęte tym pojęciem: grunty orne oraz trwałe użytki zielone. Drugim elementem jest spełnienie wymagań związanych z konkretną interwencją pomocową. Sam fakt, że grunt ma charakter orny albo jest trwałym użytkiem zielonym, nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu go jako systemu rolno-leśnego w rozumieniu ustawy.

Takie ujęcie wiąże pojęcie bezpośrednio z systemem wsparcia przewidzianym w ramach wspólnej polityki rolnej. „System rolno-leśny” nie jest tu wyłącznie opisem sposobu użytkowania ziemi, lecz kategorią służącą do ustalenia, czy określony grunt może zostać objęty pomocą na zakładanie takich systemów. Znaczenie mają zatem zarówno cechy samego terenu, jak i zgodność planowanego działania z warunkami interwencji.

W praktyce definicja wyznacza zakres gruntów, które mogą być rozpatrywane przy ocenie wniosku o pomoc. Pozwala odróżnić tereny spełniające ustawowe przesłanki od gruntów, które nie należą do wskazanych rodzajów albo nie spełniają wymagań interwencji. Jest to zatem pojęcie o znaczeniu przede wszystkim kwalifikacyjnym i pomocowym, używane do stosowania przepisów dotyczących zakładania systemów rolno-leśnych.