System obrotu instrumentami finansowymi

System obrotu instrumentami finansowymi to pojęcie zbiorcze używane w ustawie „Obrót instrumentami finansowymi”. Obejmuje ono określone, prawnie wyodrębnione formy organizowania obrotu instrumentami finansowymi. Nie chodzi więc o pojedynczy instrument ani o samą czynność jego kupna lub sprzedaży, lecz o kategorię miejsca lub mechanizmu, w którym taki obrót może być prowadzony.

Ustawowa definicja wskazuje trzy możliwe elementy tego pojęcia: rynek regulowany, ASO oraz OTF. Są to równorzędne kategorie. Oznacza to, że do uznania danego rozwiązania za system obrotu wystarczy jego zakwalifikowanie do jednej z nich, bez konieczności jednoczesnego występowania wszystkich trzech. Każda z tych kategorii ma własne znaczenie w systemie obrotu instrumentami finansowymi, ale na potrzeby tej definicji łączy je to, że stanowią prawnie rozpoznawalną formę organizacji obrotu.

W praktyce pojęcie to pozwala ustalić, czy określone miejsce lub sposób zawierania transakcji należy do jednego z rodzajów obrotu objętych ustawą. Ma to znaczenie przy określaniu, do jakiego rodzaju zorganizowanego obrotu odnoszą się dalsze przepisy, a także przy rozróżnianiu poszczególnych segmentów rynku. Dzięki temu ustawodawca może posługiwać się jednym terminem obejmującym trzy wskazane kategorie, zamiast za każdym razem wymieniać je osobno.

Warto zwrócić uwagę, że definicja nie opisuje szczegółowo zasad działania rynku regulowanego, ASO ani OTF. Jej funkcją jest przede wszystkim wyznaczenie zakresu pojęcia „system obrotu instrumentami finansowymi”. W tym znaczeniu termin ten służy jako wspólna etykieta dla trzech form obrotu wskazanych w ustawie i może mieć znaczenie wszędzie tam, gdzie inne przepisy odwołują się do systemu obrotu jako całości.