System kanalizacji zbiorczej

System kanalizacji zbiorczej to zorganizowany układ służący do wspólnego odprowadzania ścieków, który w rozumieniu Prawa wodnego ma określoną budowę i zakończenie. Nie chodzi więc o pojedynczy przewód ani o dowolną instalację kanalizacyjną, lecz o sieć rozumianą zgodnie z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Pojęcie obejmuje dwa podstawowe elementy:

• sieć, czyli połączoną infrastrukturę przeznaczoną do odbierania i transportowania ścieków,
• końcowy element systemu, którym jest oczyszczalnia ścieków albo końcowy punkt zrzutu ścieków.

Oznacza to, że system musi tworzyć funkcjonalną całość, prowadzącą ścieki od miejsc ich odbioru do miejsca, w którym są one oczyszczane albo ostatecznie odprowadzane. Samo istnienie przewodów kanalizacyjnych nie wystarcza do zakwalifikowania ich jako systemu kanalizacji zbiorczej w rozumieniu tej definicji. Istotne jest także ich przeznaczenie, powiązanie w ramach jednej sieci oraz określony sposób zakończenia.

Definicja z art. 16 ustawy Prawo wodne porządkuje sposób rozumienia infrastruktury kanalizacyjnej na potrzeby tej ustawy. Pozwala ustalić, kiedy określony układ urządzeń stanowi system kanalizacji zbiorczej, a więc może być traktowany jako całość przy stosowaniu przepisów dotyczących gospodarki ściekowej i ochrony wód. Ma to znaczenie praktyczne przy opisywaniu zakresu infrastruktury, ustalaniu jej funkcji oraz ocenie, czy dany system kończy się w miejscu przewidzianym przez ustawę. Dzięki odwołaniu do definicji sieci z innej ustawy pojęcie zachowuje spójne znaczenie w regulacjach dotyczących zbiorowego odprowadzania ścieków i prawa wodnego.