Świadectwo broni jest ustawową nazwą pozwolenia na broń wydawanego na okaziciela uprawnionemu podmiotowi, a nie indywidualnej osobie posiadającej broń do własnych celów. Może zostać wydane podmiotom wymienionym w art. 29 ustawy, między innymi przedsiębiorcom prowadzącym działalność ochronną, podmiotom prowadzącym strzelnice, szkołom, organizacjom sportowym, stowarzyszeniom o charakterze strzeleckim lub podmiotom realizującym określone zadania szkoleniowe i ochronne. Broń pozostaje w dyspozycji podmiotu, a osoby wykonujące zadania z jej użyciem muszą co do zasady uzyskać dopuszczenie do posiadania broni i odpowiednią legitymację. Świadectwo określa przeznaczenie broni i ramy legalnego dysponowania nią przez jednostkę. Nie jest dokumentem pozwalającym dowolnemu pracownikowi lub członkowi podmiotu na noszenie i używanie broni. Konkretna osoba musi spełnić wymagania przewidziane w ustawie.

Art. 13 nakłada na nabywcę obowiązek zarejestrowania broni w ciągu 5 dni od jej nabycia. Termin dotyczy broni podlegającej rejestracji, a ustawa wyraźnie wyłącza część przypadków wymienionych w art. 11. Rejestracji dokonuje organ właściwy do wydawania danego rodzaju pozwolenia lub karty rejestracyjnej. Podstawowym dokumentem jest dowód nabycia, a przy broni palnej pozbawionej cech użytkowych trzeba również przedstawić potwierdzenie prawidłowego pozbawienia tych cech.

Sposób potwierdzenia rejestracji zależy od rodzaju broni. Broń wymagającą pozwolenia wpisuje się do legitymacji posiadacza broni albo świadectwa broni. Dla broni pneumatycznej i broni palnej pozbawionej cech użytkowych wydawana jest karta rejestracyjna. Przy rejestracji broni pneumatycznej organ sprawdza między innymi wiek, wymagane orzeczenia oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie wskazanym w ustawie. Niespełnienie wymagań prowadzi do decyzji o odmowie rejestracji.

Termin należy liczyć od dnia nabycia, a nie od chwili rozpoczęcia faktycznego używania broni. Nabywca powinien zachować dokument transakcji i nie odkładać zgłoszenia do końca terminu, zwłaszcza gdy właściwość organu lub kompletność dokumentów wymaga wyjaśnienia. Niedopełnienie obowiązku rejestracji może stanowić wykroczenie z art. 51, a w przypadku posiadacza pozwolenia może również prowadzić do jego cofnięcia na podstawie art. 18.

Przepis reguluje zasady nabywania amunicji, wiążąc możliwość jej zakupu z dokumentem dotyczącym broni oraz z określeniem broni, do której amunicja ma być przeznaczona. Podstawą nabycia może być **legitymacja posiadacza broni** albo **świadectwo broni**. Samo posiadanie jednego z tych dokumentów nie oznacza jednak, że amunicję można nabywać bez ograniczenia. Amunicja może być nabywana wyłącznie dla tej broni, która została określona w legitymacji albo w świadectwie broni.

Przepis przewiduje także odrębny wymóg w przypadku nabywania amunicji na podstawie świadectwa broni. Oprócz tego świadectwa potrzebne jest **pisemne zamówienie podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji**. Oznacza to, że świadectwo broni oraz pisemne zamówienie pełnią łącznie funkcję podstawy nabycia w opisanym trybie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu nabywanej amunicji z konkretną bronią wskazaną w dokumencie. Dokument nie służy więc do nabywania amunicji dla dowolnej broni, lecz tylko dla broni w nim określonej. W odniesieniu do świadectwa broni dodatkowym elementem jest pisemne zamówienie podmiotu uprawnionego. Przepis wskazuje tym samym zarówno wymagane dokumenty, jak i zakres, w jakim mogą one uzasadniać nabycie amunicji.

o broni i amunicji

Przepis określa, jakim podmiotom może zostać wydane świadectwo broni oraz jakie uprawnienia wiążą się z jego uzyskaniem. Katalog obejmuje między innymi przedsiębiorców i jednostki organizacyjne posiadające wewnętrzne służby ochrony, przedsiębiorców prowadzących koncesjonowane usługi ochrony osób i mienia, podmioty prowadzące strzelnice, szkoły, organizacje sportowe i łowieckie, stowarzyszenia obronne oraz placówki i organizatorów kursów kształcących pracowników ochrony.

Świadectwo może być również wydane podmiotom uczestniczącym w realizacji filmów i innych przedsięwzięć artystycznych, podmiotom, których pracownicy są szczególnie narażeni na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu, a także podmiotom wykorzystującym broń do wzywania pomocy, działań ratowniczych i poszukiwawczych lub sygnalizowania rozpoczęcia zawodów sportowych. Osobną podstawę stanowi potrzeba wykonania odstrzału sanitarnego przez zarządców lub dzierżawców obwodów łowieckich.

**Broń szczególnie niebezpieczna** podlega dodatkowym ograniczeniom. Broń, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1, może trafić wyłącznie do podmiotów prowadzących wewnętrzne służby ochrony, przedsiębiorców wykonujących koncesjonowane usługi ochrony oraz organizatorów odpowiednich kursów. Broń wskazana w art. 10 ust. 5 pkt 3 jest przeznaczona wyłącznie dla zarządców lub dzierżawców obwodów łowieckich, w celu wykonania odstrzału sanitarnego.

Po uzyskaniu świadectwa podmioty wymienione w ust. 1 mogą nabywać broń i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 2 i art. 14 albo wynajmować broń od Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis łączy więc określony cel wykorzystania broni z rodzajem uprawnionego podmiotu i przewiduje odrębne zasady dla broni szczególnie niebezpiecznej.

Przepis określa, kiedy osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią należącą do podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1. Dotyczy to wykonywania zadań wymienionych w tym przepisie. Zasadą jest konieczność uzyskania dopuszczenia do posiadania broni, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 oraz art. 16 ust. 1 i 2, a także zatrudnienia przez podmiot, którego bronią dana osoba ma się posługiwać.

Od wymogu zatrudnienia przewidziano wyjątek dla osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy. Wyjątek obejmuje osoby ubiegające się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. Osoby te nie muszą zdawać egzaminu dotyczącego broni sportowej, jeżeli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

Szczególne wymagania dotyczą broni podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 8. Mogą się nią posługiwać wyłącznie osoby mające pozwolenie na broń do celów łowieckich oraz uprawnienia do wykonywania polowania. Nie obowiązuje ich wymóg zatrudnienia, jeśli są członkami Polskiego Związku Łowieckiego.

Dopuszczenie do posiadania broni ma formę decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ Policji. Legalność posiadania broni przez osoby objęte ust. 1 potwierdza się w legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni. Przepis wskazuje więc zarówno warunki dostępu do broni podmiotów, jak i dokument oraz procedurę potwierdzające uprawnienie do jej posiadania.

Art. 9 określa dokumenty stanowiące podstawę legalnego posiadania poszczególnych rodzajów broni. Broń palną i amunicję do niej posiada się co do zasady na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu osoby albo siedzibę podmiotu. W przypadku żołnierza zawodowego właściwy jest odpowiedni komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wyjątki od obowiązku uzyskania pozwolenia określa art. 11.

Inaczej uregulowano broń palną pozbawioną cech użytkowych oraz broń pneumatyczną. Ich legalne posiadanie opiera się na właściwej karcie rejestracyjnej, a nie na klasycznym pozwoleniu na broń. Ustawa wskazuje także organy właściwe w sprawach miotaczy gazu i innych urządzeń wymienionych w art. 4. Rodzaj wymaganego dokumentu trzeba więc ustalić po prawidłowym zakwalifikowaniu przedmiotu.

Pozwolenie i karty rejestracyjne wydaje się na czas nieokreślony. Nie oznacza to jednak bezwarunkowego i nieodwołalnego uprawnienia. Posiadacz musi przez cały okres dysponowania bronią spełniać wymagania ustawowe, przestrzegać warunków pozwolenia oraz wykonywać obowiązki dotyczące między innymi rejestracji, badań, przechowywania i zgłaszania utraty. Powstanie ustawowej przesłanki może prowadzić do cofnięcia pozwolenia albo unieważnienia karty.

Świadectwo broni

Świadectwo broni - definicja

Świadectwo broni w przepisach

o broni i amunicji5 przepisów