Świadczenie zdrowotne rzeczowe

Świadczenie zdrowotne rzeczowe to określona kategoria świadczenia wyróżniona w ustawie „o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”. Obejmuje ono nie samo działanie personelu medycznego, lecz rzeczy wykorzystywane w związku z leczeniem. Definicja wskazuje trzy rodzaje takich rzeczy: leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyroby medyczne.

Najważniejszym warunkiem jest związek z procesem leczenia. Oznacza to, że dany produkt nie staje się świadczeniem zdrowotnym rzeczowym wyłącznie dlatego, że może być używany w obszarze zdrowia. Musi mieć zastosowanie w konkretnym procesie leczenia, czyli służyć jego prowadzeniu, wspieraniu albo uzupełnianiu. O zakwalifikowaniu decyduje więc zarówno rodzaj rzeczy, jak i jej funkcjonalne powiązanie z leczeniem.

Elementy pojęcia:

• przedmiotem jest rzecz, a nie świadczenie polegające wyłącznie na wykonaniu czynności;
• może nim być lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo wyrób medyczny;
• rzecz musi pozostawać w związku z procesem leczenia.

Pojęcie porządkuje zakres świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w tej ustawie, i pozwala odróżnić świadczenia mające postać produktów od innych form opieki zdrowotnej. Ma znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy określony lek, środek żywieniowy lub wyrób medyczny jest rozpatrywany jako element świadczenia zdrowotnego, a nie jako rzecz całkowicie niezależna od leczenia. Sama obecność produktu w placówce medycznej lub jego potencjalne zastosowanie zdrowotne nie wystarcza, jeżeli nie jest on związany z procesem leczenia. Terminem tym posługuje się zatem ustawa w celu wskazania rzeczowego, materialnego składnika opieki zdrowotnej.