Świadczenie szpitalne

Świadczenie szpitalne to, w rozumieniu ustawy „Działalność lecznicza”, szczególny rodzaj świadczenia zdrowotnego związany z kompleksową opieką nad pacjentem. Obejmuje ono działania wykonywane przez całą dobę, a więc nie ogranicza się do pojedynczej konsultacji lub jednorazowej czynności medycznej. Jego zakres może obejmować diagnozowanie, leczenie, pielęgnację oraz rehabilitację, odpowiednio do potrzeb pacjenta i celu udzielanej pomocy.

Istotną przesłanką jest także to, że takie świadczenie nie może być zrealizowane w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych ani jako świadczenie ambulatoryjne. Oznacza to, że świadczenie szpitalne jest przeznaczone dla sytuacji wymagających formy opieki i organizacji właściwej dla leczenia szpitalnego, gdy pozostałe rodzaje świadczeń nie są wystarczające. Definicja nie wiąże więc pojęcia wyłącznie z samym miejscem udzielania świadczenia, lecz także z jego charakterem, zakresem i koniecznością zapewnienia całodobowej, kompleksowej opieki.

Za świadczenie szpitalne uznaje się również świadczenie udzielane z założeniem zakończenia jego udzielania w czasie nieprzekraczającym 24 godzin. Jest to odrębne uzupełnienie definicji, które obejmuje pomoc planowaną jako krótkotrwałą, jeżeli od początku przewiduje się jej zakończenie w takim czasie. Nie oznacza to jednak, że każda krótka wizyta lub procedura ambulatoryjna staje się świadczeniem szpitalnym. Znaczenie ma to, czy spełnia ona warunki wskazane w ustawowej definicji.

Pojęcie służy w ustawie do określenia jednej z podstawowych form udzielania świadczeń zdrowotnych i odróżnienia jej od pozostałych świadczeń stacjonarnych, całodobowych oraz ambulatoryjnych. Ma więc znaczenie praktyczne przy kwalifikowaniu rodzaju opieki udzielanej pacjentowi, organizacji jej wykonywania oraz ustalaniu, jaki charakter ma konkretne świadczenie w ramach działalności leczniczej.