Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks pracy

Świadczenie rehabilitacyjne może otrzymać ubezpieczony, który po wykorzystaniu zasiłku chorobowego nadal jest niezdolny do pracy. Konieczne jest jednak, aby dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza dawały szansę na odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie przyznaje się na okres potrzebny do powrotu do pracy, ale nie dłuższy niż 12 miesięcy. O tym, czy dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy oraz jak długo świadczenie jest potrzebne, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ubezpieczony może sprzeciwić się temu orzeczeniu do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Sprzeciw wnosi się w terminie i na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może natomiast zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia, również na zasadach wskazanych w tych przepisach. Orzeczenie lekarza orzecznika, jeśli nie wniesiono od niego sprzeciwu ani zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, jest podstawą do wydania decyzji w sprawie świadczenia. Świadczenie nie przysługuje osobie uprawnionej między innymi do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, świadczenia lub zasiłku przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego albo urlopu dla poratowania zdrowia. Takie wyłączenie dotyczy także osoby mającej ustalone prawo do emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie przepisów dotyczących zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych lub funkcjonariuszy wskazanych służb.

Świadczenie rehabilitacyjne

Świadczenie rehabilitacyjne w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks pracy1 przepis

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa1 przepis