Przepis wyznacza zakres ustawy dotyczącej świadczenia honorowego dla osoby, która ukończyła 100 lat. Wskazuje, że ustawa reguluje dwa podstawowe zagadnienia: kiedy powstaje prawo do tego świadczenia oraz na jakich zasadach jest ono wypłacane. Sam przepis nie opisuje szczegółowych warunków, procedury ani wysokości świadczenia. Informuje jedynie, czego dotyczą dalsze regulacje ustawy.

o świadczeniu honorowym z tytułu ukończenia 100 lat życia

Przepis wskazuje, że zarówno same świadczenia honorowe, jak i wydatki związane z ich wypłacaniem pokrywa budżet państwa. Osoba uprawniona nie finansuje więc tych kosztów z własnych środków. Ustawa określa także limit kosztów obsługi: wynoszą one 0,1 proc. łącznej kwoty wypłaconych świadczeń honorowych. Oznacza to, że wysokość tych kosztów zależy od sumy rzeczywiście wypłaconych świadczeń, a nie od odrębnie ustalonej kwoty.

Przepis obejmuje osoby, które ukończyły 100 lat jeszcze przed wejściem ustawy w życie oraz w określonym w nim dniu miały prawo do świadczenia wskazanego w art. 2. Takim osobom świadczenie honorowe przyznaje się automatycznie, czyli z urzędu, bez konieczności składania wniosku. Świadczenie przysługuje od dnia wejścia ustawy w życie. Regulacja dotyczy więc osób już uprawnionych w dniu granicznym, a nie wszystkich stulatków bez spełnienia tego warunku.

Jeżeli ta sama osoba ma prawo do więcej niż jednego świadczenia wskazanego w art. 2, nie otrzyma kilku takich wypłat. Przysługuje jej tylko jedno świadczenie honorowe. Przepis określa więc limit świadczeń należnych jednej osobie w sytuacji, gdy zbiega się u niej kilka praw do tego rodzaju świadczenia. Nie wskazuje natomiast, w jaki sposób miałoby zostać wybrane świadczenie wypłacane.

Świadczenie honorowe

Świadczenie honorowe w przepisach

o świadczeniu honorowym z tytułu ukończenia 100 lat życia4 przepisy