Substancja zabroniona

„Substancja zabroniona” to, w rozumieniu ustawy „Zwalczanie dopingu w sporcie.”, substancja wskazana w załączniku nr 1 do Międzynarodowej konwencji o zwalczaniu dopingu w sporcie. O tym, czy dany środek mieści się w tym pojęciu, decyduje więc jego ujęcie w określonym wykazie, a nie samo potoczne przekonanie, że jest szkodliwy, niebezpieczny albo może wpływać na wyniki sportowe.

Definicja ma dwa podstawowe elementy. Pierwszym jest przedmiot, czyli konkretna substancja. Drugim jest kryterium formalne, polegające na wskazaniu tej substancji w załączniku nr 1 do powołanej konwencji. Ustawa odwołuje się zatem do dokumentu zewnętrznego i wykorzystuje zawarty w nim wykaz do określenia zakresu pojęcia. Znaczenie ma nie dowolna substancja związana ze sportem lub dopingiem, lecz taka, która została objęta tym wykazem.

W ustawie definicja służy wyznaczeniu, jakie substancje są traktowane jako zabronione w ramach regulacji dotyczącej zwalczania dopingu w sporcie. Stanowi punkt odniesienia przy ustalaniu, czy określony środek należy do kategorii objętej ustawą. Dzięki temu zakres pojęcia opiera się na jednolitym, formalnym kryterium, powiązanym z międzynarodowym systemem przeciwdziałania dopingowi, a nie wyłącznie na ocenie właściwości konkretnej substancji w danej sytuacji.

W praktyce zakwalifikowanie środka jako substancji zabronionej wymaga sprawdzenia, czy został on wymieniony w odpowiednim załączniku do konwencji. Jeżeli tak, ustawa posługuje się wobec niego właśnie tym określeniem. Jeżeli natomiast substancja nie została tam wskazana, samo jej potencjalne działanie lub negatywna ocena nie wystarcza jeszcze do uznania jej za „substancję zabronioną” w znaczeniu tej definicji. Pojęcie to ma więc charakter ściśle ustawowy i jest związane z wykazem, do którego odsyła przepis.