Styczność

Styczność to kontakt osoby ze źródłem zakażenia, który może prowadzić do przeniesienia na nią biologicznego czynnika chorobotwórczego. Pojęcie to ma ustawową definicję w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Nie każdy kontakt jest jednak stycznością w rozumieniu tego przepisu. Znaczenie ma jego charakter oraz związane z nim zagrożenie przeniesieniem czynnika wywołującego chorobę.

W definicji można wyróżnić kilka podstawowych elementów:

• musi istnieć osoba, której dotyczy kontakt;
• kontakt musi zachodzić ze źródłem zakażenia;
• może mieć charakter bezpośredni, gdy osoba styka się ze źródłem wprost, albo pośredni, gdy kontakt odbywa się za pośrednictwem innego elementu lub okoliczności;
• kontakt musi stwarzać zagrożenie przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na tę osobę.

Istotne jest zatem nie tylko samo zetknięcie się osoby ze źródłem zakażenia, lecz także realny związek tego kontaktu z możliwością przeniesienia czynnika chorobotwórczego. Ocena obejmuje również czas zagrożenia, ponieważ definicja odnosi się zarówno do sytuacji, w której kontakt już stwarzał takie ryzyko, jak i do sytuacji, w której nadal je stwarza.

W ustawie pojęcie służy do określania, czy określone zdarzenie lub relacja między osobą a źródłem zakażenia ma znaczenie z punktu widzenia zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych. Pozwala odróżnić zwykły, obojętny kontakt od kontaktu istotnego dla oceny ryzyka epidemiologicznego. W praktyce ma znaczenie przy ustalaniu, czy dana osoba mogła zostać narażona na przeniesienie biologicznego czynnika chorobotwórczego oraz czy jej sytuacja powinna być uwzględniona w działaniach podejmowanych w celu ograniczenia zakażeń. Styczność może więc wynikać zarówno z bezpośredniego zetknięcia ze źródłem zakażenia, jak i z kontaktu pośredniego, jeżeli w konkretnych okolicznościach wiąże się on z zagrożeniem przeniesienia czynnika chorobotwórczego.