Art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestie związane z zachowaniem mocy obowiązującej przez plany zagospodarowania przestrzennego oraz studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, które zostały uchwalone przed określonymi datami. Przepis ten ma na celu zapewnienie ciągłości planistycznej oraz określenie zasad dotyczących wartości nieruchomości w kontekście zmian planów miejscowych.

#### 1. Zachowanie mocy planów i studiów

Ustęp pierwszy artykułu stanowi, że:
- Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.
- Plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r. zachowują moc.

Oznacza to, że dokumenty planistyczne uchwalone po tych datach są nadal obowiązujące i nie wymagają ponownego uchwalania.

#### 2. Plany miejscowe uchwalone przed 1 stycznia 1995 r.

Ustęp drugi artykułu odnosi się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r.:
- Te plany zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

W praktyce oznacza to, że plany te miały określony czas na obowiązywanie, po którym musiały zostać zastąpione nowymi planami miejscowymi.

#### 3. Wzrost i obniżenie wartości nieruchomości

Ustęp trzeci i czwarty artykułu dotyczą kwestii wzrostu i obniżenia wartości nieruchomości w kontekście zmian planów miejscowych:
- Jeżeli uchwalenie nowego planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisy art. 37 ust. 1 zdanie drugie ustawy nie stosują się, jeżeli wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w starym planie jest większa niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej użytkowania po utracie mocy tego planu.

W takim przypadku:
- Wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu nowego planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w starym planie.
- Obniżenie wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w starym planie a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w nowym planie miejscowym.

#### 4. Obowiązek sporządzenia planów i studiów

Ostatni ustęp artykułu nakłada obowiązek na sejmiki województw i gminy, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły odpowiednich planów zagospodarowania przestrzennego lub studiów:
- Sejmiki województw oraz gminy mają obowiązek sporządzenia i uchwalenia odpowiednich planów zagospodarowania przestrzennego województwa bądź studiów w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami.

#### Podsumowanie

Art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest kluczowym przepisem zapewniającym ciągłość planistyczną oraz określającym zasady dotyczące wartości nieruchomości w kontekście zmian planów miejscowych. Przepis ten ma na celu zabezpieczenie interesów właścicieli nieruchomości oraz zapewnienie, że zmiany w planach miejscowych nie będą prowadzić do nieuzasadnionych strat lub zysków dla właścicieli nieruchomości.

Studium uwarunkowań

Studium uwarunkowań w przepisach

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 przepis

w sprawie wyceny nieruchomości1 przepis