Strukturyzowane produkty finansowe

„Strukturyzowane produkty finansowe” to kategoria produktów, której znaczenie w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi ustala się przez odesłanie do prawa unijnego. Ustawa nie przedstawia w tym miejscu samodzielnego, opisowego wyjaśnienia tego pojęcia. Wskazuje natomiast, że należy je rozumieć zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia 600/2014.

Najważniejszą przesłanką zakwalifikowania danego produktu do tej kategorii jest więc jego zgodność z definicją zawartą w przywołanym przepisie rozporządzenia. Oznacza to, że o kwalifikacji nie decyduje sama nazwa produktu używana w obrocie ani sposób jego przedstawienia przez oferenta. Konieczne jest odniesienie konkretnego produktu do zakresu pojęcia określonego w przepisie, do którego odsyła ustawa. Elementy i warunki tej kwalifikacji wynikają z regulacji unijnej, a nie z samego art. 3 ustawy.

Takie rozwiązanie zapewnia spójne stosowanie tego terminu w polskich przepisach dotyczących rynku finansowego oraz w regulacjach unijnych. Ma ono znaczenie wszędzie tam, gdzie ustawa o obrocie instrumentami finansowymi posługuje się pojęciem strukturyzowanych produktów finansowych albo wiąże z nim określone obowiązki, uprawnienia lub zasady postępowania. Prawidłowe ustalenie, czy dany produkt należy do tej kategorii, może być zatem konieczne do określenia, które przepisy znajdują zastosowanie.

W praktyce definicja pełni funkcję porządkującą. Pozwala posługiwać się jednym terminem obejmującym produkty spełniające kryteria wynikające z rozporządzenia 600/2014, bez powtarzania ich w ustawie krajowej. Przy analizie konkretnego przypadku należy zatem sprawdzić nie tylko treść ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, lecz także przepis unijny wskazany w odesłaniu. Same określenia handlowe lub potoczne opisy produktu nie zastępują tej oceny.