Strefa zero

Strefa zero to określony obszar związany z wystąpieniem stanu epidemii. W rozumieniu ustawy „o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi” znajduje się on bezpośrednio wokół ogniska wirusa i podlega szczególnym ograniczeniom. Nie chodzi więc o dowolne miejsce, w którym pojawiło się zagrożenie, lecz o teren położony w bezpośrednim sąsiedztwie ogniska, objęty działaniami mającymi ograniczyć skutki epidemii.

Elementy pojęcia można ująć w trzech punktach:

• musi wystąpić stan epidemii;
• obszar musi znajdować się bezpośrednio wokół ogniska wirusa;
• na tym obszarze muszą obowiązywać ograniczenia, w szczególności zakazy, nakazy albo środki kontroli.

Strefa zero służy wyodrębnieniu miejsca, w którym ryzyko związane z ogniskiem wirusa wymaga zastosowania szczególnych instrumentów przewidzianych w ustawie. Jej ustanowienie lub objęcie danego obszaru takim reżimem ma znaczenie praktyczne, ponieważ oznacza, że na tym terenie mogą obowiązywać ograniczenia odmienne od tych stosowanych poza strefą. Obejmują one nie tylko zakazy i nakazy, lecz także inne środki kontroli, dostosowane do potrzeby ograniczenia rozprzestrzeniania się zakażenia.

Pojęcie wskazuje zatem jednocześnie na położenie obszaru i jego status prawny. Sama bliskość ogniska wirusa nie wystarcza, aby mówić o strefie zero. Konieczne jest także wystąpienie stanu epidemii oraz podleganie obszaru ograniczeniom. W praktyce określenie strefy zero pozwala wskazać, gdzie koncentrują się najbardziej bezpośrednie działania związane z kontrolą zagrożenia epidemicznego i gdzie należy stosować przewidziane dla tego obszaru zakazy, nakazy lub inne środki kontroli.