Przepis wskazuje, jakie podstawowe informacje musi zawierać decyzja kończąca postępowanie kompensacyjne. Dokument powinien identyfikować stocznię przez podanie jej firmy i siedziby. Musi także wyjaśniać przyczyny zakończenia postępowania, czyli zawierać uzasadnienie. Wymienione elementy są wskazane jako najważniejsze, co oznacza, że decyzja może obejmować również inne informacje.

o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego

Przepis oznacza, że zmiany w prawach i obowiązkach stoczni oraz drugiej strony, wprowadzone zgodnie z ustawą, nie tracą mocy tylko dlatego, że postępowanie kompensacyjne zostało umorzone albo zakończone. Obie strony nadal muszą respektować skutki tych zmian także po ustaniu postępowania. Sam sposób zakończenia postępowania nie odwraca więc automatycznie dokonanych wcześniej zmian stosunków prawnych.

Wszczęcie postępowania kompensacyjnego powoduje automatyczne wygaśnięcie umowy agencyjnej zawartej przez stocznię. Nie trzeba w tym celu składać dodatkowego oświadczenia ani podejmować innych działań przewidzianych w przepisie. Jeżeli agent poniósł stratę wskutek wygaśnięcia tej umowy, może dochodzić od stoczni wierzytelności z tego tytułu. Przepis przyznaje mu więc możliwość żądania należności związanej z poniesioną stratą.

Z chwilą wszczęcia postępowania kompensacyjnego pożyczka zawarta przez stocznię lub z jej udziałem przestaje obowiązywać, ale tylko wtedy, gdy pożyczony przedmiot nie został jeszcze wydany. Przepis dotyczy więc umów, w których wydanie przedmiotu pożyczki miało nastąpić później. Jeżeli przedmiot został już przekazany, ten przepis nie przewiduje wygaśnięcia umowy z tego powodu. Skutek następuje w związku z samym wszczęciem postępowania.

Jeżeli stocznia przed rozpoczęciem postępowania kompensacyjnego pobrała z góry czynsz za wynajem rzeczy ruchomej za okres obejmujący więcej niż sześć miesięcy od dnia wszczęcia tego postępowania, najemca nadal musi płacić czynsz zarządcy kompensacji. Wcześniejsza wpłata dokonana stoczni nie zastępuje tych płatności i nie zwalnia najemcy z obowiązku zapłaty za okres objęty przepisem.

Postępowanie kompensacyjne dotyczy każdej stoczni oddzielnie. Oznacza to, że sprawy kilku stoczni nie prowadzi się automatycznie jako jednego postępowania. Procedura może zostać rozpoczęta na wniosek podmiotów wskazanych w ustawie albo z urzędu, czyli bez takiego wniosku, z inicjatywy właściwego organu. Przepis określa więc zarówno odrębność postępowań, jak i dwa możliwe sposoby ich rozpoczęcia.

Samo rozpoczęcie postępowania kompensacyjnego nie zmienia sytuacji umów obowiązkowego ubezpieczenia majątkowego zawartych przez stocznię. Oznacza to, że postępowanie nie wpływa na te umowy tylko z tego powodu. Jeżeli dana umowa została zawarta przed rozpoczęciem postępowania, należy do niej odpowiednio stosować przepisy art. 39. Przepis nie rozwija tych zasad, lecz odsyła do wskazanej regulacji.

Z chwilą wszczęcia postępowania kompensacyjnego stocznia nie jest już związana zapisem na sąd polubowny. Oznacza to, że takie postanowienie traci moc. Jeżeli przed wszczęciem postępowania kompensacyjnego toczyło się już postępowanie przed sądem polubownym na podstawie tego zapisu, powinno zostać umorzone. Przepis obejmuje zarówno sam zapis, jak i postępowania, które już się rozpoczęły.

Przepis wskazuje, kto zajmuje się sprawami kompensacji. Są to minister właściwy do spraw Skarbu Państwa oraz Prezes Zarządu Agencji Rozwoju Przemysłu S.A., określany w ustawie jako Prezes Agencji. Stocznia ma status strony postępowania kompensacyjnego. Oznacza to, że właśnie stocznia występuje w tym postępowaniu jako jego strona, a wskazane organy są właściwe do prowadzenia spraw związanych z kompensacją.

Stocznia

Stocznia w przepisach

o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego9 przepisów