Art. 345 Kodeksu cywilnego stanowi, że „Posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane”. Przepis ten odnosi się do instytucji posiadania, która jest jednym z kluczowych elementów prawa rzeczowego.

Posiadanie jest stanem faktycznym, który polega na władaniu rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie. Może być ono samoistne (własne) lub zależne (np. dzierżawa, najem). Posiadanie jest chronione przez prawo, a jednym z mechanizmów tej ochrony jest instytucja przywrócenia posiadania.

Przywrócenie posiadania ma miejsce, gdy osoba, która została pozbawiona posiadania rzeczy w sposób bezprawny, odzyskuje to posiadanie. Może to nastąpić na drodze sądowej (np. w wyniku powództwa posesoryjnego) lub pozasądowej (np. poprzez samopomoc, o ile jest ona zgodna z prawem).

Art. 345 Kodeksu cywilnego wprowadza fikcję prawną, zgodnie z którą posiadanie przywrócone traktuje się jako nieprzerwane. Oznacza to, że przerwa w posiadaniu, która miała miejsce w wyniku bezprawnego pozbawienia posiadania, nie ma wpływu na ciągłość posiadania z punktu widzenia prawa. W praktyce oznacza to, że okres, w którym posiadacz był pozbawiony posiadania, jest traktowany tak, jakby posiadanie trwało nieprzerwanie.

Przepis ten ma istotne znaczenie dla ochrony posiadacza, ponieważ pozwala mu na zachowanie ciągłości posiadania, co może być kluczowe w kontekście nabycia własności przez zasiedzenie. Zgodnie z przepisami o zasiedzeniu, posiadanie musi być nieprzerwane przez określony czas (np. 20 lat w przypadku zasiedzenia nieruchomości w dobrej wierze). Dzięki art. 345 Kodeksu cywilnego, posiadacz, który został bezprawnie pozbawiony posiadania, ale je odzyskał, nie traci ciągłości posiadania potrzebnej do zasiedzenia.

Podsumowując, art. 345 Kodeksu cywilnego stanowi ważny element ochrony posiadania, zapewniając posiadaczowi, który odzyskał posiadanie, że jego posiadanie będzie traktowane jako nieprzerwane. Przepis ten wzmacnia pozycję prawną posiadacza i chroni jego interesy, szczególnie w kontekście zasiedzenia.

Kodeks cywilny

Artykuł nie ma dziś treści normatywnej - w tekście kodeksu pozostał wyłącznie jego numer z adnotacją, że przepis utracił moc. Nie da się z niego odczytać żadnego uprawnienia ani obowiązku, a powołanie się na niego byłoby powołaniem się na pustą jednostkę redakcyjną.

### Najważniejsze punkty

- Jednostka redakcyjna została zachowana po to, by nie naruszać numeracji pozostałych przepisów kodeksu.
- Przepis nie obowiązuje: nie stanowi ani podstawy roszczenia, ani podstawy obrony.
- Stanów faktycznych, których dawniej dotyczył, szuka się w innych, obowiązujących przepisach o odpowiedzialności za szkodę.
- Treść przepisu, który utracił moc, nie wynika z komentowanego fragmentu, więc nie sposób odtworzyć jej z tekstu kodeksu.

o fundacji rodzinnej

Art. 566 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje procedurę uzyskiwania zgody na odbywanie służby zastępczej przez osoby podlegające kwalifikacji wojskowej. Przepis ten określa obowiązki zarówno podmiotów wnioskujących o możliwość odbywania u nich służby zastępczej, jak i ministra właściwego do spraw pracy, który jest odpowiedzialny za wydawanie decyzji administracyjnych w tym zakresie.

1. **Wniosek o wyrażenie zgody**:
   - Podmiot zainteresowany odbywaniem u niego służby zastępczej musi złożyć udokumentowany wniosek do ministra właściwego do spraw pracy. Wniosek ten powinien zawierać wszystkie niezbędne informacje i dokumenty, które umożliwią ocenę, czy dany podmiot spełnia wymagania określone w ustawie.

2. **Decyzja administracyjna**:
   - Minister właściwy do spraw pracy rozstrzyga o sposobie załatwienia wniosku w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta jest kluczowa, ponieważ determinuje, czy podmiot będzie mógł przyjmować osoby do odbywania służby zastępczej.
   - Po wydaniu decyzji, minister zawiadamia właściwego marszałka województwa, co zapewnia koordynację działań na poziomie regionalnym.

3. **Obowiązek informacyjny**:
   - Podmiot, który uzyskał zgodę na odbywanie u niego służby zastępczej, ma obowiązek informować ministra o każdej zmianie stanu faktycznego lub prawnego, która może wpłynąć na odbywanie służby zastępczej. Jest to istotne dla utrzymania aktualności danych i zapewnienia, że podmiot nadal spełnia wymagania ustawowe.

4. **Wykaz podmiotów**:
   - Minister prowadzi wykaz podmiotów, które uzyskały zgodę na odbywanie u nich służby zastępczej. Wykaz ten jest ważnym narzędziem administracyjnym, umożliwiającym kontrolę i monitorowanie podmiotów uprawnionych do przyjmowania osób do służby zastępczej.

5. **Cofnięcie zgody**:
   - Minister może cofnąć zgodę na odbywanie służby zastępczej, jeżeli podmiot przestanie wykonywać prace na rzecz ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej, administracji publicznej, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, wymiaru sprawiedliwości, opieki nad osobami z niepełnosprawnościami albo bezdomnymi, lub zmieni formę organizacyjną na inną niż określona w art. 560 ust. 1. Cofnięcie zgody następuje również w drodze decyzji administracyjnej.

6. **Rozporządzenie ministra**:
   - Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku oraz dokumenty, które mają być dołączone do wniosku. Rozporządzenie to ma na celu ujednolicenie procedury składania wniosków oraz zapewnienie, że wszystkie niezbędne informacje będą dostępne dla oceny wniosku.

Podsumowując, Art. 566 ustawy o obronie Ojczyzny precyzyjnie określa procedurę uzyskiwania zgody na odbywanie służby zastępczej, obowiązki informacyjne podmiotów oraz kompetencje ministra właściwego do spraw pracy. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że służba zastępcza będzie odbywana w podmiotach, które rzeczywiście realizują cele zgodne z ustawą, oraz że proces ten będzie transparentny i efektywny.

o obronie Ojczyzny

o ochronie konkurencji i konsumentów

Przepis wskazuje, dlaczego ustanowiono szczególne zasady dotyczące pracowników samorządowych. Mają one zapewnić, aby zadania publiczne wykonywane przez samorząd terytorialny były realizowane zawodowo, rzetelnie i bezstronnie. Oznacza to, że przepisy prawa pracy mają określać status prawny tych pracowników, czyli ich sytuację i zasady zatrudnienia w ramach pracy dla samorządu. Jest to ogólna zasada wyjaśniająca cel regulacji, a nie opis konkretnego uprawnienia lub obowiązku pracownika.

o pracownikach samorządowych

Przepis wskazuje sytuację, w której ustawy o pracownikach samorządowych nie stosuje się do określonych osób. Chodzi o pracowników zatrudnionych w jednostkach wymienionych w art. 2, jeżeli ich status prawny, czyli zasady dotyczące ich sytuacji prawnej, został uregulowany w innych, odrębnych przepisach. W takim przypadku o ich statusie nie rozstrzyga ta ustawa, lecz te szczególne regulacje. Samo zatrudnienie w jednostce z art. 2 nie wystarcza do zastosowania tego wyłączenia.

Art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym reguluje procedurę rejestracji pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten jest kluczowy dla właścicieli pojazdów, organów rejestracyjnych oraz innych podmiotów zaangażowanych w proces rejestracji pojazdów. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ustęp 1
Rejestracji pojazdu dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce stałego lub czasowego zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu. Właściciel pojazdu składa wniosek o rejestrację, na podstawie którego starosta wydaje decyzję o rejestracji, dowód rejestracyjny oraz zalegalizowane tablice rejestracyjne. Przepis ten określa podstawową procedurę rejestracji pojazdu, wskazując na konieczność złożenia wniosku przez właściciela oraz kompetencje starosty.

#### Ustęp 1a
Właściciel pojazdu może wnioskować o zachowanie dotychczasowego numeru rejestracyjnego, jeśli pojazd był już zarejestrowany w Polsce i posiada tablice zgodne z przepisami oraz utrzymane w należytym stanie. W takim przypadku starosta dokonuje legalizacji dotychczasowych tablic. Przepis ten umożliwia właścicielom pojazdów zachowanie dotychczasowych numerów rejestracyjnych, co może być korzystne z punktu widzenia identyfikacji pojazdu.

#### Ustęp 1b
Jeżeli tablice rejestracyjne nie spełniają wymogów przepisów lub nie są w należytym stanie, stosuje się przepis ust. 1, co oznacza konieczność wydania nowych tablic. Przepis ten zapewnia, że wszystkie tablice rejestracyjne są zgodne z obowiązującymi standardami.

#### Ustęp 1c
Właściciel pojazdu może wnioskować o wydanie dodatkowej zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej do oznaczenia bagażnika zakrywającego tylną tablicę rejestracyjną. Dodatkowa tablica posiada ten sam numer rejestracyjny co pojazd. Przepis ten jest istotny dla właścicieli pojazdów, którzy korzystają z bagażników zakrywających tylną tablicę rejestracyjną, umożliwiając im legalne oznaczenie pojazdu.

#### Ustęp 1d
W przypadku braku zgodnych tablic rejestracyjnych, organ rejestrujący wydaje nową decyzję o rejestracji pojazdu wraz z nowymi tablicami i dowodem rejestracyjnym oraz dodatkową tablicą rejestracyjną. Przepis ten zapewnia, że pojazdy są zawsze wyposażone w legalne i czytelne tablice rejestracyjne.

#### Ustęp 1e
Dodatkową tablicę rejestracyjną wydaje się po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu lub przy wydaniu dowodu rejestracyjnego. Przepis ten precyzuje moment wydania dodatkowej tablicy rejestracyjnej, co jest istotne dla właścicieli pojazdów i organów rejestracyjnych.

#### Ustęp 2
Numer rejestracyjny składa się z liter i cyfr, zawierających wyróżnik województwa lub powiatu oraz wyróżnik pojazdu. Przepis ten określa strukturę numeru rejestracyjnego, co jest kluczowe dla identyfikacji pojazdów.

#### Ustęp 3
Organ rejestrujący może odmówić rejestracji pojazdu w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, informacji o kradzieży pojazdu lub przeszkód prawnych wynikających z rejestracji za granicą. Przepis ten zapewnia, że tylko legalne i prawidłowo udokumentowane pojazdy są rejestrowane.

#### Ustęp 4
Rejestracji pojazdu należącego do przedsiębiorstwa wielozakładowego może dokonać starosta właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten ułatwia rejestrację pojazdów w dużych przedsiębiorstwach.

#### Ustęp 5
Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu tych osób. Przepis ten reguluje rejestrację pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających w Polsce.

#### Ustęp 6
Rejestracji pojazdów obcych sił zbrojnych dokonuje właściwy organ Sił Zbrojnych RP. Przepis ten precyzuje, który organ jest odpowiedzialny za rejestrację pojazdów obcych sił zbrojnych.

#### Ustęp 7
Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych RP i innych służb dokonują właściwe organy tych jednostek. Przepis ten określa procedurę rejestracji pojazdów używanych przez różne służby państwowe.

#### Ustęp 8
Wytwórca blankietów dowodów rejestracyjnych przekazuje je wojewodzie mazowieckiemu. Informacje te są chronione zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych. Przepis ten zapewnia bezpieczeństwo i poufność danych związanych z rejestracją pojazdów.

#### Ustęp 9
Rejestracji pojazdów należących do przedstawicielstw dyplomatycznych dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek ministra spraw zagranicznych. Przepis ten reguluje rejestrację pojazdów dyplomatycznych, zapewniając odpowiednie procedury i ochronę.

#### Ustęp 10
W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania podmiotu polskiego. Przepis ten określa procedurę rejestracji pojazdów powierzonych polskim podmiotom przez zagraniczne osoby.

### Podsumowanie
Art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym szczegółowo reguluje procedurę rejestracji pojazdów, uwzględniając różne scenariusze i sytuacje. Przepisy te mają na celu zapewnienie, że wszystkie pojazdy poruszające się po polskich drogach są prawidłowo zarejestrowane, posiadają legalne tablice rejestracyjne i są zgodne z obowiązującymi przepisami. Dodatkowo, przepisy te zapewniają odpowiednie procedury dla rejestracji pojazdów należących do różnych służb państwowych, obcych sił zbrojnych oraz przedstawicielstw dyplomatycznych.

Prawo o ruchu drogowym

Art. 73b Prawa o ruchu drogowym wprowadza mechanizmy współpracy międzynarodowej w zakresie wymiany informacji o pojazdach zarejestrowanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Przepis ten jest istotny z punktu widzenia zapewnienia spójności i transparentności w rejestracji pojazdów na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

#### 1. Wyznaczenie i prowadzenie punktów kontaktowych

Minister właściwy do spraw informatyzacji oraz minister właściwy do spraw transportu są odpowiedzialni za wyznaczenie i prowadzenie punktów kontaktowych. Punkty te mają kluczowe znaczenie dla efektywnej wymiany informacji o pojazdach między Polską a innymi państwami członkowskimi UE i EFTA.

#### 2. Informowanie administracji państw członkowskich

Urząd obsługujący ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu mają obowiązek informowania administracji państw członkowskich o wyznaczonych punktach kontaktowych. Informacje te obejmują nazwę urzędu, adres siedziby, zakres zadań, dane osoby obsługującej punkt kontaktowy oraz adres poczty elektronicznej punktu kontaktowego. Taka transparentność jest niezbędna dla sprawnego funkcjonowania systemu wymiany informacji.

#### 3. Przekazywanie informacji o rejestracji pojazdów

Punkt kontaktowy prowadzony przez ministra właściwego do spraw informatyzacji ma obowiązek informowania właściwych organów państw członkowskich o rejestracji pojazdów sprowadzonych z tych państw na terytorium Polski. Informacje te obejmują m.in. cechę identyfikacyjną pojazdu, numer rejestracyjny nadany w Polsce, uprzedni numer rejestracyjny oraz datę rejestracji. Przekazywanie tych danych musi odbywać się nie później niż do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dane dotyczą.

#### 4. Otrzymywanie informacji o rejestracji za granicą

Punkt kontaktowy prowadzony przez ministra właściwego do spraw transportu jest odpowiedzialny za otrzymywanie informacji o rejestracji za granicą pojazdów pochodzących z Polski. Informacje te są następnie przekazywane do punktu kontaktowego prowadzonego przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, który ustala krajowy organ rejestrujący i przekazuje mu te dane.

#### 5. Wykorzystanie środków komunikacji elektronicznej

Czynności związane z wymianą informacji mogą być wykonywane za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję pojazdów. Umożliwia to szybkie i efektywne przekazywanie danych, co jest kluczowe w kontekście międzynarodowej współpracy.

#### 6. Współpraca organów rejestrujących

Organ rejestrujący w Polsce ma obowiązek współpracować z właściwymi organami rejestracyjnymi państw członkowskich UE i EFTA w celu sprawdzenia statusu prawnego pojazdu przed jego rejestracją w Polsce. Jest to szczególnie istotne w przypadkach, gdy pojazd był uprzednio zarejestrowany w innym państwie członkowskim.

#### 7. Zwrot dowodu rejestracyjnego

Jeżeli państwo członkowskie wymaga zwrotu wydanego przez siebie dowodu rejestracyjnego w związku z rejestracją pojazdu w Polsce, obowiązek ten spoczywa na polskim organie rejestrującym. Dowód rejestracyjny zwraca się właściwemu organowi rejestracyjnemu państwa członkowskiego lub wyznaczonemu punktowi kontaktowemu tego państwa.

### Podsumowanie

Art. 73b Prawa o ruchu drogowym wprowadza kompleksowy system wymiany informacji o pojazdach między Polską a innymi państwami członkowskimi UE i EFTA. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i spójności w rejestracji pojazdów, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i efektywności ruchu drogowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Status prawny

Status prawny w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

o fundacji rodzinnej1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

o pracownikach samorządowych2 przepisy

Prawo o ruchu drogowym2 przepisy

Prawo o stowarzyszeniach1 przepis