Przepis określa zasady podnoszenia flag przez statki inspekcyjne urzędów żeglugi śródlądowej oraz wskazuje organ właściwy do ustalenia wyglądu flagi służbowej i sposobu oznakowania tych statków. Regulacja obejmuje dwa rodzaje oznaczeń.

Zgodnie z ust. 1 statki inspekcyjne podnoszą **flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej**. Jej określenie następuje w odrębnych przepisach, co oznacza, że przepis nie opisuje samodzielnie jej wzoru ani szczegółowego wyglądu. Ustęp 2 wprowadza dodatkowy obowiązek. W czasie wykonywania zadań statki te podnoszą także **flagę służbową**. Sformułowanie to wiąże obowiązek używania flagi służbowej z okresem realizacji zadań przez statek inspekcyjny.

Ustęp 3 przyznaje ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej kompetencję do określenia, w drodze zarządzenia, dwóch elementów: wzoru flagi służbowej oraz sposobu oznakowania statków inspekcyjnych. Przepis rozdziela więc poziom ustawowy, na którym ustanowiono obowiązek podnoszenia określonych flag, od regulacji wykonawczej dotyczącej ich wzoru i oznakowania statków.

W praktyce przepis pozwala rozpoznać statek inspekcyjny na podstawie wymaganych oznaczeń, a jednocześnie wskazuje, kiedy musi być podnoszona flaga służbowa. Zapewnia też jednolitość tej flagi i sposobu oznakowania, ponieważ ich szczegóły mają zostać określone przez właściwego ministra.

o żegludze śródlądowej.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/43/text/U/D20010043Lj.pdf

Przepis określa zasady wprowadzania, aktualizowania i usuwania informacji z Bazy EHDB oraz warunki przekazywania związanych z nimi danych osobowych. Obowiązki te wykonuje dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.

Do Bazy EHDB wpisuje się niezwłocznie po uzyskaniu informacje identyfikujące i opisujące statki, w tym jednolity europejski numer identyfikacyjny statku, czyli ENI. W bazie odnotowuje się także czynności dotyczące unijnych, tymczasowych i uzupełniających unijnych świadectw zdolności żeglugowej, a także duplikatów tych dokumentów. Informacja obejmuje wydanie, odnowienie, przedłużenie lub cofnięcie dokumentu, organ, który dokonał danej czynności, oraz cyfrowe odwzorowanie dokumentu. Rejestrowane są również wnioski o wydanie tych dokumentów, jeżeli pozostawiono je bez rozpoznania, a także zmiany wcześniej zapisanych danych. Po uzyskaniu informacji o zezłomowaniu statku jego dane należy niezwłocznie usunąć z bazy.

Przepis dopuszcza przekazywanie danych osobowych organom państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej tylko w indywidualnie rozpatrywanych przypadkach i w określonych celach. Obejmują one stosowanie wskazanych dyrektyw, zarządzanie ruchem na drogach wodnych i związaną z nim infrastrukturą, utrzymanie lub wzmacnianie bezpieczeństwa żeglugi oraz gromadzenie danych statystycznych. Przekazanie musi odbywać się zgodnie z zasadami i warunkami ochrony danych osobowych oraz z zachowaniem tajemnicy prawnie chronionej. Dane osobowe nie mogą być dalej przekazywane bez pisemnej zgody dyrektora, który określa warunki takiego przekazania.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o żegludze śródlądowej. Najszerszą definicję otrzymuje „statek”, którym jest urządzenie pływające, z napędem mechanicznym lub bez niego, przeznaczone albo używane na śródlądowych drogach wodnych. Może ono służyć między innymi do przewozu osób lub rzeczy, pchania, holowania, ratowania, połowu ryb, wykonywania prac technicznych, sportu i rekreacji, a także do celów mieszkalnych, biurowych, gastronomicznych, hotelowych lub warsztatowych.

Przepis rozróżnia jacht rekreacyjny, jacht komercyjny oraz jednostkę używaną do amatorskiego połowu ryb. Jacht komercyjny jest wykorzystywany odpłatnie, między innymi do przewozu osób, rejsów szkoleniowych lub udostępniania statku, przy czym w ramach tej działalności nie może przewozić więcej niż 12 pasażerów. Zdefiniowano także armatora, port, przystań, port macierzysty, szlak żeglowny i głębokość tranzytową.

Znaczenie praktyczne mają również definicje wypadku żeglugowego, dokumentów bezpieczeństwa i dokumentów dopuszczających statek do żeglugi oraz usług informacji rzecznej. Przepis wskazuje cechy szczególnych rodzajów jednostek, takich jak holownik, pchacz, lodołamacz, prom, łódź przewozowa, statek pasażerski, obiekt pływający i tradycyjna jednostka pływająca. Określa też zasady klasyfikowania małego statku, w tym limit długości kadłuba mniejszej niż 20 m i iloczynu długości, szerokości oraz zanurzenia nieprzekraczającego 100 m, z wyjątkami dla wskazanych jednostek. Ponadto rozróżnia poziom operacyjny i zarządzania, rodzaje zestawów statków oraz wskazuje, jakie statki są statkami o napędzie mechanicznym i polskimi.

Statki żeglugi śródlądowej

Statki żeglugi śródlądowej w przepisach

o żegludze śródlądowej.3 przepisy