Statek pasażerski typu ro-ro

Statek pasażerski typu ro-ro to, w rozumieniu ustawy o bezpieczeństwie morskim, szczególna kategoria statku pasażerskiego, którego konstrukcja i wyposażenie pozwalają na przemieszczanie pojazdów na jego pokład oraz z pokładu na ląd. Skrót „ro-ro” odnosi się do sposobu obsługi ładunku, w którym pojazdy są wprowadzane na statek i wyprowadzane z niego, zamiast być przeładowywane w sposób właściwy dla ładunków podnoszonych.

Dla uznania statku za jednostkę tego typu istotne są trzy elementy:

• statek musi mieć status statku pasażerskiego,
• musi być przystosowany do wtaczania pojazdów na pokład i wytaczania ich ze statku,
• przystosowanie to musi obejmować pojazdy drogowe albo pojazdy szynowe.

Definicja nie wymaga, aby w danym momencie statek faktycznie przewoził pojazdy. Decydujące jest jego przeznaczenie i techniczna możliwość obsługi takiego ruchu. Nie chodzi również o dowolny statek, na który można załadować pojazd, lecz o jednostkę zaprojektowaną lub wyposażoną w sposób umożliwiający wjazd i zjazd pojazdów. Mogą to być zarówno pojazdy poruszające się po drogach, jak i pojazdy korzystające z torów.

Pojęcie ma w ustawie znaczenie porządkujące i kwalifikacyjne. Pozwala ustalić, jakie cechy musi mieć statek, aby zaliczyć go do kategorii pasażerskich jednostek ro-ro, a następnie odróżnić go od innych statków pasażerskich oraz statków przeznaczonych wyłącznie do przewozu ładunków. Taka klasyfikacja jest istotna przy stosowaniu przepisów dotyczących bezpieczeństwa morskiego, ponieważ charakter statku wpływa na rodzaj zagrożeń związanych z jednoczesnym przewozem osób i pojazdów oraz z ich ruchem podczas obsługi jednostki.

W praktyce określenie obejmuje przede wszystkim statki pasażerskie używane do przewozu osób razem z samochodami lub innymi pojazdami drogowymi, a także jednostki dostosowane do przyjmowania pojazdów szynowych. Najważniejszą cechą jest możliwość bezpośredniego wjazdu na statek i zjazdu z niego.