Statek o napędzie mechanicznym

„Statek o napędzie mechanicznym” to pojęcie określające statek, którego ruch jest wywoływany przez mechaniczne urządzenie napędowe. W rozumieniu ustawy „Nowość Żegluga śródlądowa” istotne jest więc nie samo wyposażenie statku w silnik lub inne urządzenie mechaniczne, lecz to, czy urządzenie służy do wprowadzania statku w ruch.

Definicja obejmuje dwa podstawowe elementy. Po pierwsze, musi chodzić o statek, a więc jednostkę pływającą, do której odnosi się regulacja dotycząca żeglugi śródlądowej. Po drugie, statek musi być poruszany za pomocą mechanicznego urządzenia napędowego. Dzięki temu pojęcie obejmuje jednostki, które mogą przemieszczać się dzięki własnemu napędowi mechanicznemu, niezależnie od tego, jaką konstrukcję ma urządzenie napędowe.

Ustawa przewiduje jednak wyłączenie. Za statek o napędzie mechanicznym nie uznaje się jednostki, w której urządzenie mechaniczne jest używane wyłącznie do niewielkich przemieszczeń w porcie albo tylko do poprawy sterowności. Oznacza to, że pomocnicze użycie napędu, ograniczone do takich funkcji, nie przesądza o zakwalifikowaniu statku do tej kategorii. Decydujące jest przeznaczenie i rzeczywista rola urządzenia. Jeżeli napęd służy także do normalnego wprawiania statku w ruch, samo występowanie zastosowania pomocniczego nie wyłącza statku z definicji.

Pojęcie służy do wyodrębnienia określonej grupy jednostek na potrzeby przepisów ustawy o żegludze śródlądowej. Ma znaczenie porządkujące i pozwala ustalić, do jakich statków odnoszą się regulacje posługujące się tym określeniem. W praktyce pomaga odróżnić jednostki samobieżne od statków, które nie mają własnego napędu mechanicznego, a także od jednostek korzystających z urządzeń mechanicznych jedynie pomocniczo podczas manewrów portowych lub dla zwiększenia sterowności. Przy ocenie konkretnego przypadku trzeba zatem zwrócić uwagę nie tylko na obecność urządzenia, lecz przede wszystkim na sposób jego wykorzystania.