Standardy klasyfikacyjne

Standardy klasyfikacyjne to, w rozumieniu ustawy „o statystyce publicznej”, uporządkowany zestaw narzędzi służących do jednolitego opisywania i porządkowania informacji wykorzystywanych w statystyce publicznej. Ich wspólną cechą jest to, że zostały ustanowione na podstawie ustawy, a więc nie są jedynie dobrowolnymi zasadami organizacyjnymi ani zwyczajowym sposobem grupowania danych.

Pojęcie obejmuje trzy podstawowe elementy:

• klasyfikacje, czyli ustalone podziały określonych obiektów, zjawisk lub informacji na odpowiednie grupy i kategorie;
• nomenklatury, czyli uporządkowane wykazy nazw i oznaczeń używanych do identyfikowania poszczególnych kategorii;
• definicje podstawowych kategorii, które wyjaśniają znaczenie najważniejszych pojęć i wskazują, co należy do danego rodzaju lub grupy.

Elementy te tworzą wspólne ramy pojęciowe dla gromadzenia, opracowywania i przedstawiania danych. Dzięki nim takie same informacje mogą być opisywane według jednolitych reguł, nawet jeżeli są przygotowywane w różnych miejscach lub na potrzeby różnych zestawień. Ogranicza to ryzyko, że identyczne zjawiska zostaną zakwalifikowane w odmienny sposób albo że te same nazwy będą rozumiane różnie.

W praktyce standardy klasyfikacyjne pomagają ustalić, jakie kategorie należy stosować, jak je nazywać oraz jakie znaczenie przypisać podstawowym pojęciom. Ułatwiają tym samym porównywanie danych, ich łączenie i analizowanie, a także zapewniają większą spójność wyników statystycznych. Mają znaczenie zarówno przy tworzeniu informacji statystycznych, jak i przy posługiwaniu się nimi przez podmioty, które muszą stosować przyjęty sposób klasyfikowania danych. W ustawie pojęcie wskazuje więc na formalnie ustanowiony system porządkowania podstawowych kategorii, a nie na pojedynczą klasyfikację lub pojedynczy wykaz nazw.