Standard jakości środowiska

Standard jakości środowiska to ustawowo określony poziom, jaki powinno osiągnąć środowisko, aby uznać jego stan za zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo ochrony środowiska” i odnosi się zarówno do środowiska rozumianego jako całość, jak i do jego poszczególnych elementów przyrodniczych.

Na standard jakości środowiska składają się przede wszystkim:

• poziomy dopuszczalne substancji lub energii, czyli wartości określające, jaka obecność danej substancji albo oddziaływanie określonej energii może występować w środowisku;
• pułap stężenia ekspozycji, a więc graniczna wartość stężenia, na jakie środowisko może być narażone;
• określony czas osiągnięcia wymaganego poziomu, ponieważ standard nie zawsze musi być spełniony natychmiast, lecz w terminie wskazanym dla danego wymagania;
• zakres zastosowania, obejmujący środowisko jako całość albo konkretny jego element.

Istotą tego pojęcia jest wyznaczenie mierzalnego poziomu jakości środowiska. Standard wskazuje, do jakiego stanu należy dążyć oraz jakie wartości nie powinny zostać przekroczone. Nie opisuje więc wyłącznie ogólnego, pożądanego stanu przyrody, lecz posługuje się określonymi parametrami, które można odnieść do rzeczywistych warunków środowiska.

W ustawie standard jakości środowiska pełni funkcję punktu odniesienia przy ocenie, czy stan środowiska odpowiada wymaganiom ochronnym. Pozwala porównywać stwierdzone poziomy substancji, energii lub ekspozycji z wartościami uznanymi za dopuszczalne, a także uwzględniać czas, w którym wymagany stan powinien zostać osiągnięty. Ma zatem znaczenie praktyczne przy rozpoznawaniu, czy jakość środowiska mieści się w przyjętych granicach oraz czy konieczne jest podejmowanie działań służących jej poprawie. Pojęcie to porządkuje również ocenę jakości poszczególnych elementów przyrodniczych, ponieważ umożliwia stosowanie wymagań odpowiednich do ich charakteru.