Stała praktyka

„Stała praktyka” to pojęcie używane w ustawie „o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej” dla określenia trwałego modelu wykonywania pomocy prawnej przez prawnika zagranicznego na terytorium Polski. Nie chodzi więc o pojedynczą czynność ani o pomoc udzieloną tylko sporadycznie, lecz o działalność, która ma charakter ciągły i jest wykonywana w sposób regularny.

Na to pojęcie składają się trzy podstawowe elementy:

• świadczenie pomocy prawnej, czyli rzeczywiste wykonywanie czynności mieszczących się w zakresie pomocy prawnej;
• stałość, wskazująca na utrzymywany w czasie, a nie jednorazowy charakter działalności;
• systematyczność, oznaczająca powtarzalność i uporządkowany sposób wykonywania pomocy prawnej.

Konieczne jest także, aby działalność była wykonywana przez prawnika zagranicznego oraz w Rzeczypospolitej Polskiej. O miejscu prowadzenia praktyki decyduje zatem jej faktyczne wykonywanie na terytorium Polski, a nie tylko formalne określenie działalności lub osoby świadczącej pomoc.

W ustawie pojęcie „stałej praktyki” służy odróżnieniu trwałego i regularnego świadczenia pomocy prawnej od działalności okazjonalnej. Ma to znaczenie dla ustalenia, czy sposób działania danego prawnika zagranicznego odpowiada modelowi praktyki objętemu regulacją ustawy. Ocena powinna odnosić się przede wszystkim do rzeczywistego charakteru działalności, jej powtarzalności oraz związku z terytorium Polski, a nie wyłącznie do nazwy, jaką posługuje się osoba świadcząca pomoc prawną.

W praktyce termin ten pozwala uporządkować sytuacje, w których prawnik zagraniczny nie udziela pomocy tylko incydentalnie, lecz prowadzi ją w Polsce w sposób trwały i regularny. Jest więc pojęciem opisującym charakter wykonywanej działalności oraz punktem odniesienia przy stosowaniu przepisów ustawy dotyczących świadczenia pomocy prawnej przez prawników zagranicznych.