Stała platforma wiertnicza

Stała platforma wiertnicza to w rozumieniu ustawy „o bezpieczeństwie morskim” szczególny rodzaj jednostki przeznaczonej do prowadzenia działalności wydobywczej na morzu. Nie chodzi wyłącznie o konstrukcję służącą do wiercenia, lecz o obiekt, który spełnia łącznie kilka warunków określonych w definicji ustawowej.

Po pierwsze, jest to jednostka górnicza, a więc obiekt związany z eksploatacją zasobów znajdujących się pod dnem morskim. Po drugie, jej przeznaczeniem jest nie tylko wydobywanie węglowodorów, lecz także ich przetwarzanie. Pojęcie węglowodorów obejmuje surowce pozyskiwane w ramach takiej działalności, bez potrzeby wskazywania konkretnego rodzaju surowca. Po trzecie, platforma musi być trwale osadzona na dnie morskim. Stałość posadowienia odróżnia ją od obiektów, które mogą zmieniać miejsce albo są przeznaczone do czasowego utrzymywania się na powierzchni morza. Po czwarte, ustawodawca uznaje ją za morską budowlę hydrotechniczną, czyli obiekt budowlany związany funkcjonalnie ze środowiskiem morskim i wykonywaniem działalności na morzu.

Wszystkie te elementy mają znaczenie łącznie. Samo położenie obiektu na morzu, jego przeznaczenie do wiercenia albo wykorzystywanie go przy wydobyciu surowców nie wystarcza jeszcze do zakwalifikowania go jako stałej platformy wiertniczej w rozumieniu ustawy. Konieczne jest także trwałe związanie z dnem oraz przeznaczenie obejmujące wydobycie i przetwarzanie węglowodorów.

Definicja służy przede wszystkim jednoznacznemu określeniu, jaki obiekt jest rozumiany jako stała platforma wiertnicza na potrzeby przepisów o bezpieczeństwie morskim. Dzięki temu można odróżnić ją od innych jednostek, instalacji lub konstrukcji wykorzystywanych na morzu i prawidłowo ustalić, czy dana regulacja odnosi się do tego rodzaju obiektu. W praktyce kwalifikacja ma znaczenie dla oceny obowiązków i wymagań związanych z bezpieczeństwem działalności prowadzonej na takiej platformie, w zakresie wynikającym z ustawy.