Środowisko przyrodnicze

Środowisko przyrodnicze to całość elementów natury tworzących określoną przestrzeń i wzajemnie na siebie oddziałujących. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Ochrona przyrody.” i obejmuje nie tylko żywe organizmy, lecz także ich otoczenie oraz elementy krajobrazu.

W skład środowiska przyrodniczego wchodzą przede wszystkim:

• krajobraz, czyli ogólny obraz i układ danego obszaru, obejmujący jego cechy przyrodnicze;
• twory przyrody nieożywionej, takie jak naturalne elementy podłoża i terenu;
• siedliska przyrodnicze, zarówno zachowane w stanie naturalnym, jak i zmienione wskutek działalności człowieka;
• rośliny, zwierzęta i grzyby występujące w tych siedliskach.

Definicja pokazuje, że środowisko przyrodnicze nie jest rozumiane wyłącznie jako zbiór pojedynczych gatunków. Obejmuje również warunki, w których te organizmy żyją, oraz przestrzeń, z którą są związane. Znaczenie ma więc zarówno sama obecność roślin, zwierząt i grzybów, jak i charakter siedliska, stopień jego przekształcenia oraz relacja z krajobrazem i przyrodą nieożywioną.

W ustawie o ochronie przyrody pojęcie to służy określeniu przedmiotu ochrony i działań podejmowanych na rzecz zachowania wartości przyrodniczych. Pozwala ujmować przyrodę całościowo, z uwzględnieniem jej składników żywych, nieożywionych i przestrzennych. W praktyce ma znaczenie przy ocenie, czy określone działania mogą wpływać nie tylko na poszczególne gatunki, lecz także na ich siedliska, krajobraz i ogólny stan danego obszaru.

Pojęcie środowiska przyrodniczego pojawia się również w innych przepisach związanych z ochroną środowiska i przyrody. Może być istotne między innymi przy ocenie przekazu reklamowego pod kątem zgodności z zasadami ochrony środowiska oraz przy określaniu celów łowiectwa, obejmujących ochronę przyrody, gospodarowanie populacjami zwierząt i poprawę warunków ich bytowania.