Ustawa dotyczy przewozu osób i rzeczy, jeżeli jest on wykonywany odpłatnie, na podstawie umowy i przez przewoźnika uprawnionego do wykonywania takich przewozów. Obejmuje więc sytuacje, w których przewoźnik wykonuje przewóz w zamian za zapłatę, a podstawą tego przewozu jest zawarta umowa. Ustawa nie obejmuje jednak transportu morskiego, lotniczego ani konnego. Do przewozu nieodpłatnego ustawa ma zastosowanie odpowiednio, jeżeli taki przewóz wykonuje przewoźnik. Oznacza to, że przepisy mogą być stosowane także wtedy, gdy pasażer lub właściciel rzeczy nie płaci za przewóz, ale przewóz jest wykonywany przez przewoźnika. Zakres stosowania ustawy obejmuje również przewozy międzynarodowe, chyba że umowa międzynarodowa przewiduje inne zasady. Szczególna reguła dotyczy umowy przewozu podróżnego, gdy przewóz odbywa się śródlądową drogą wodną w rozumieniu wskazanego w przepisie rozporządzenia Unii Europejskiej. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy, ale tylko wtedy, gdy to rozporządzenie nie stanowi inaczej. Jeżeli rozporządzenie przewiduje odmienną regulację, pierwszeństwo w tym zakresie ma jego treść.

Prawo przewozowe

Prawo wodne

Przepis wskazuje jeden konkretny organ, który zajmuje się skargami dotyczącymi naruszenia praw pasażerów korzystających z transportu po śródlądowych drogach wodnych. Jest nim dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie. Oznacza to, że właśnie do tego dyrektora należy kierować sprawy związane z takimi naruszeniami, niezależnie od tego, na jakim odcinku śródlądowej drogi wodnej doszło do zdarzenia.

w sprawie określenia dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego do rozpatrywania skarg w sprawie naruszeń praw pasażerów podróżujących drogą wodną śródlądową

Śródlądowe drogi wodne

Śródlądowe drogi wodne w przepisach

Prawo przewozowe1 przepis

Prawo wodne4 przepisy

w sprawie określenia dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego do rozpatrywania skarg w sprawie naruszeń praw pasażerów podróżujących drogą wodną śródlądową1 przepis