Środki trwałe w budowie

Środki trwałe w budowie to kategoria stosowana w rachunkowości do oznaczenia składników majątku trwałego, które nie są jeszcze ukończone w swoim docelowym kształcie albo są właśnie poddawane zmianom. Pojęcie obejmuje sytuację, w której dany środek trwały pozostaje w toku realizacji, a więc jego budowa, montaż lub ulepszenie jeszcze się nie zakończyły.

W definicji ustawowej, zawartej w ustawie „Rachunkowość.”, można wyróżnić kilka podstawowych elementów:

• przedmiotem są środki zaliczane do aktywów trwałych, czyli majątku przeznaczonego do dłuższego wykorzystania w działalności jednostki;
• czynności dotyczą budowy nowego środka trwałego, jego montażu albo ulepszenia środka już istniejącego;
• decydujący jest okres wykonywania tych prac, ponieważ pojęcie odnosi się do środka właśnie w czasie, gdy pozostaje on w budowie, montażu lub przebudowie prowadzącej do ulepszenia.

Nie chodzi zatem wyłącznie o całkowicie nowy obiekt lub urządzenie. Tak samo traktowany może być istniejący środek trwały, jeżeli jest ulepszany, a prace te jeszcze trwają. Istotą pojęcia jest przejściowy stan składnika majątku trwałego związany z jego powstawaniem, składaniem albo podnoszeniem jego wartości użytkowej.

W ustawie kategoria ta służy uporządkowaniu sposobu ujmowania majątku, który nie jest jeszcze zakończony, lecz należy do obszaru aktywów trwałych. Pozwala odróżnić środki będące w trakcie realizacji od środków już istniejących jako ukończone składniki majątku. Ma to znaczenie praktyczne przy prowadzeniu ewidencji rachunkowej, ponieważ wskazuje, że etap budowy, montażu lub ulepszenia powinien być rozpoznany odrębnie od późniejszego funkcjonowania gotowego środka trwałego. Dzięki temu informacje o stanie majątku jednostki lepiej pokazują, które jego elementy są już ukończone, a które nadal powstają albo są modernizowane.