Środki systemu gwarantowania depozytów w bankach

Środki systemu gwarantowania depozytów w bankach to określona w ustawie wartość środków finansowych, które mogą być uwzględniane jako dostępne zasoby systemu gwarantowania depozytów. Pojęcie to służy ustaleniu, jaką częścią majątku funduszy można rzeczywiście posługiwać się przy realizacji zadań przewidzianych w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja”.

Podstawą obliczenia są dwa składniki:

• środki funduszu gwarancyjnego banków przeznaczone do wykorzystania,
• fundusz statutowy.

Nie jest to jednak suma tych wartości w ujęciu bezpośrednim. Od tak ustalonej podstawy odejmuje się określone składniki, które nie powinny powiększać środków systemu zaliczanych do tej kategorii. Chodzi przede wszystkim o wartość rzeczowych aktywów trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Są to składniki majątku inne niż środki przeznaczone bezpośrednio do wykorzystania finansowego, dlatego ich wartość pomniejsza wynik.

Odliczeniu podlegają także środki, które decyzją Rady Funduszu zostały przeznaczone na pokrycie różnicy wskazanej w art. 258n ust. 1. Oznacza to, że kwoty już przypisane przez właściwy organ do tego szczególnego celu nie są jednocześnie uwzględniane jako środki systemu gwarantowania depozytów dostępne w omawianym znaczeniu.

W praktyce pojęcie wskazuje więc nie na cały majątek funduszy, lecz na jego wyodrębnioną część, ustaloną po zastosowaniu ustawowych pomniejszeń. Pozwala to określić zasób środków, który może być brany pod uwagę przy wykonywaniu zadań systemu gwarantowania depozytów i innych mechanizmów przewidzianych w tej ustawie. Znaczenie ma zarówno źródło środków, jak i ich faktyczna dostępność oraz to, czy nie zostały wyłączone przez ustawę albo przeznaczone na wskazany w niej cel.