Środki porozumiewania się na odległość

„Środki porozumiewania się na odległość” to określenie używane w ustawie o usługach płatniczych wobec narzędzi lub kanałów komunikacji, za pomocą których dostawca i użytkownik mogą zawrzeć umowę o usługę płatniczą bez spotkania w tym samym miejscu i czasie. Chodzi więc o sposób komunikowania się pozwalający na złożenie, przekazanie i przyjęcie oświadczeń potrzebnych do zawarcia umowy, mimo że jej strony nie są jednocześnie obecne w jednym miejscu.

Z definicji wynikają dwie podstawowe przesłanki:

• dany środek musi nadawać się do zawarcia umowy o usługę płatniczą, a nie tylko do późniejszego kontaktu lub przekazywania informacji;
• skorzystanie z niego nie może wymagać jednoczesnej obecności dostawcy i użytkownika.

Drugą przesłankę należy rozumieć jako brak obowiązku osobistego stawiennictwa obu stron w tym samym miejscu. Nie chodzi natomiast o to, aby komunikacja zawsze odbywała się w różnym czasie. Istotne jest, że umowa może zostać zawarta bez bezpośredniego, wspólnego uczestnictwa stron w jednym miejscu. Definicja nie wskazuje zamkniętego katalogu takich środków. O tym, czy dany sposób komunikacji mieści się w tym pojęciu, decyduje jego funkcja oraz możliwość wykorzystania go do zawarcia konkretnej umowy o usługę płatniczą.

Pojęcie służy wyznaczeniu sytuacji, w których umowa jest zawierana na odległość, oraz uporządkowaniu zasad stosowanych przy komunikacji między dostawcą a użytkownikiem. Ma znaczenie praktyczne przede wszystkim wtedy, gdy trzeba ocenić, czy sposób zawarcia umowy spełnia wymagania przewidziane dla kontaktu bez jednoczesnej obecności stron. Nie obejmuje ono każdego środka przekazywania wiadomości, lecz tylko taki, który może doprowadzić do skutecznego zawarcia umowy o usługę płatniczą.