Środki ograniczające umowne korzyści

Środki ograniczające umowne korzyści to pojęcie zdefiniowane w ustawie „Ordynacja podatkowa”. Obejmuje ono rozwiązania, które wpływają na możliwość skorzystania z uprawnień wynikających z międzynarodowych umów podatkowych, w szczególności z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zakres tego pojęcia jest szerszy niż same postanowienia umowne. W jego ramach mieszczą się:

• postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania,
• postanowienia innych ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej,
• inne środki, które ograniczają albo odmawiają korzyści przewidzianych w takich umowach.

„Korzyści” wynikające z umów mogą polegać na zastosowaniu określonych zasad opodatkowania przewidzianych dla sytuacji objętych daną umową. Środki ograniczające umowne korzyści określają więc, kiedy zakres tych uprawnień zostaje zawężony, a kiedy ich zastosowanie zostaje wyłączone. Istotą pojęcia nie jest samo istnienie umowy międzynarodowej, lecz sposób, w jaki jej postanowienia lub inne powiązane środki wpływają na dostęp do przewidzianych w niej korzyści.

W Ordynacji podatkowej definicja ta służy uporządkowaniu terminologii używanej w przepisach podatkowych. Pozwala traktować jako jedną kategorię zarówno odpowiednie postanowienia ratyfikowanych umów, jak i inne rozwiązania prowadzące do ograniczenia lub odmowy zastosowania umownych preferencji. Ma to znaczenie przy ustalaniu, czy określona korzyść wynikająca z umowy może zostać uwzględniona w danej sytuacji.

W praktyce pojęcie wskazuje, że korzyści z umów podatkowych nie zawsze mają charakter bezwarunkowy. Mogą być ograniczone albo niedostępne, jeżeli wynika to z właściwych postanowień umowy lub z innego środka objętego tą definicją. Ocena skutków zależy od treści konkretnej umowy, charakteru przewidzianej w niej korzyści oraz zastosowanego ograniczenia.