„Środki na finansowanie przymusowej restrukturyzacji kas” to określona część środków funduszu przymusowej restrukturyzacji kas, która może zostać wykorzystana na potrzeby prowadzenia takiej restrukturyzacji. Pojęcie to wskazuje więc zarówno na źródło finansowania, jak i na jego przeznaczenie. Źródłem są środki zgromadzone w funduszu przymusowej restrukturyzacji kas, natomiast celem jest finansowanie działań związanych z przymusową restrukturyzacją kas.

Istotne jest, że nie chodzi o wszystkie środki pozostające w funduszu, lecz o te, które są dostępne i przeznaczone do wykorzystania na ten konkretny cel. Sformułowanie „do wykorzystania na ten cel” odnosi się do finansowania przymusowej restrukturyzacji kas, a zatem wyznacza zakres zastosowania środków i odróżnia je od ewentualnych środków przeznaczonych na inne zadania funduszu.

W praktyce jest to kategoria o charakterze finansowym i funkcjonalnym. Pozwala określić, jakie zasoby funduszu mogą służyć pokryciu potrzeb powstałych w związku z przymusową restrukturyzacją kasy. Dzięki temu przepisy mogą odwoływać się do jasno określonej puli środków, bez konieczności każdorazowego opisywania jej pochodzenia i przeznaczenia. Pojęcie nie oznacza samego procesu restrukturyzacji ani odrębnego funduszu, lecz środki zgromadzone w funduszu, które są dostępne do sfinansowania tego procesu.

Definicja znajduje się w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja.”. Jej znaczenie polega na powiązaniu funduszu przymusowej restrukturyzacji kas z konkretnym mechanizmem finansowania przymusowej restrukturyzacji. Przy stosowaniu przepisów ustawy określenie to wskazuje, z jakiej puli mogą pochodzić środki wykorzystywane w tym celu.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Nie ustanawia samodzielnie procedury, lecz wyjaśnia, kogo lub czego dotyczą dalsze regulacje i jak należy rozumieć kluczowe terminy.

Definicje obejmują między innymi podmioty objęte ustawą, takie jak „bank”, „bank w restrukturyzacji”, „kasa”, „firma inwestycyjna w restrukturyzacji”, „instytucja kredytowa” oraz „CCP w restrukturyzacji”. Przepis wskazuje także, kim jest „deponent”, odsyłając do osób lub podmiotów uprawnionych do świadczenia pieniężnego na podstawie art. 20 i art. 21. Rozróżnia „działalność bankową” i „działalność maklerską”, określa znaczenie „dnia roboczego”, a także wyznacza „dzień spełnienia warunku gwarancji” odrębnie dla banku, oddziału banku zagranicznego i kasy.

Istotną grupę stanowią pojęcia związane z przymusową restrukturyzacją. „Działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji” obejmuje decyzję o jej wszczęciu, zastosowanie co najmniej jednego instrumentu restrukturyzacji albo wykonanie przez Fundusz uprawnienia w tym zakresie. „Instytucja pomostowa” to podmiot kontrolowany przez Fundusz, służący kontynuowaniu całości lub części działalności podmiotu w restrukturyzacji. Zdefiniowano również „funkcje krytyczne”, „główną linię biznesową”, „grupę” i „grupowy plan przymusowej restrukturyzacji”.

Przepis porządkuje ponadto terminologię dotyczącą grup kapitałowych, spółek holdingowych, funduszy własnych, instrumentów kapitałowych oraz formatów danych. W praktyce jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia tych określeń, co pozwala ustalić zakres podmiotowy ustawy, moment powstania warunku gwarancji oraz charakter działań podejmowanych w restrukturyzacji.

Środki na finansowanie przymusowej restrukturyzacji kas

Środki na finansowanie przymusowej restrukturyzacji kas - definicja

Środki na finansowanie przymusowej restrukturyzacji kas w przepisach

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji1 przepis