Środki komunikacji elektronicznej

„Środki komunikacji elektronicznej” to pojęcie, którego znaczenie w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne jest ustalane przez odesłanie do przepisów o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Oznacza to, że ustawa nie tworzy własnej, odrębnej definicji, lecz nakazuje stosować znaczenie przyjęte w innym akcie prawnym.

W ujęciu praktycznym chodzi o rozwiązania techniczne wykorzystywane do porozumiewania się na odległość i przekazywania informacji w formie elektronicznej. Istotne jest zatem, aby dany sposób komunikacji umożliwiał wymianę danych między uczestnikami bez konieczności ich jednoczesnej obecności w tym samym miejscu. Pojęcie obejmuje nie tylko samo urządzenie, lecz także środowisko techniczne pozwalające na elektroniczne przekazywanie informacji, jeżeli spełnia ono warunki wynikające z przepisów, do których odsyła ustawa.

W ustawie o informatyzacji pojęcie to wyznacza zakres dopuszczalnych i rozpoznawanych prawnie form kontaktu z podmiotami realizującymi zadania publiczne. Ma znaczenie przy ocenie, czy określona czynność, przekazanie informacji albo kontakt z organem może odbyć się elektronicznie. Pomaga także ustalić, jakie kanały komunikacji mogą być wykorzystywane przy załatwianiu spraw, przekazywaniu dokumentów, składaniu oświadczeń lub wymianie danych z administracją.

Znaczenie tego terminu nie ogranicza się do jednej ustawy. Pojawia się również w przepisach regulujących komunikację i głosowanie akcjonariuszy, obowiązki podatkowe oraz udostępnianie danych z ewidencji i systemów publicznych. W każdym z tych przypadków wskazuje na elektroniczny sposób przekazywania informacji lub wykonywania określonej czynności, a szczegółowe skutki zależą od regulacji danego aktu. Referencyjny charakter definicji zapewnia, że to samo pojęcie może być rozumiane jednolicie także wtedy, gdy jest używane w różnych dziedzinach prawa.