Środek transportu paliw ciekłych

„Środek transportu paliw ciekłych” to określony w ustawie Prawo energetyczne rodzaj wyposażenia wykorzystywanego do obrotu paliwami ciekłymi. Nie chodzi o każdy pojazd lub jednostkę pływającą, która może przewozić paliwo, lecz o środek spełniający łącznie wymagania wskazane w definicji.

Do tej kategorii należą: cysterna drogowa, cysterna kolejowa, cysterna kontenerowa oraz statek. Muszą one być przystosowane do trzech czynności: załadunku paliw ciekłych, ich transportu oraz rozładunku. Samo techniczne przystosowanie nie wystarcza. Środek musi być również wykorzystywany w jednym z celów objętych ustawową definicją.

Pierwszym takim celem jest sprzedaż paliw ciekłych bezpośrednio odbiorcom końcowym, prowadzona na podstawie koncesji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 4. Drugim jest przywóz paliw ciekłych na podstawie wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 32a. Oznacza to, że znaczenie ma nie tylko rodzaj cysterny lub statku, lecz także sposób jego wykorzystania oraz podstawa prawna prowadzonej działalności.

Definicja służy wyodrębnieniu środków transportu istotnych dla regulowanego obrotu paliwami ciekłymi. W praktyce pozwala ustalić, jakie pojazdy, kontenery, wagony lub statki są objęte zakresem pojęcia używanego w Prawie energetycznym, zwłaszcza w związku ze sprzedażą paliw odbiorcom końcowym albo ich przywozem. Z zakresu tego pojęcia wyłączono część terminalu przeznaczoną do magazynowania. Nie jest ona środkiem transportu paliw ciekłych w rozumieniu tej definicji.