Środek spożywczy zepsuty

Środek spożywczy zepsuty to, w rozumieniu ustawy „Bezpieczeństwo żywności i żywienia”, żywność, która wskutek określonych zmian utraciła przydatność do spożycia zgodnie z przeznaczeniem. Chodzi więc nie o każdą żywność o obniżonej jakości, lecz o taki produkt, którego skład lub właściwości zmieniły się w sposób powodujący, że nie powinien być spożywany w przewidzianym dla niego celu.

Do uznania środka za zepsuty istotne są przede wszystkim:

• wystąpienie zmiany składu albo właściwości środka spożywczego,
• przyczyna tej zmiany, związana z nieprawidłowościami na etapie produkcji lub obrotu, działaniem czynników naturalnych albo obecnością drobnoustrojów lub zanieczyszczeń,
• skutek w postaci nieprzydatności produktu do spożycia zgodnie z jego przeznaczeniem.

Wśród czynników naturalnych ustawa wskazuje między innymi wilgotność, upływ czasu, temperaturę i światło. Mogą one wpływać na żywność i prowadzić do zmian, które pozbawiają ją właściwości wymaganych do bezpiecznego lub zgodnego z przeznaczeniem spożycia. Źródłem zepsucia mogą być również błędy lub inne nieprawidłowości powstałe podczas produkcji albo obrotu, a także drobnoustroje i zanieczyszczenia.

Definicja służy wyodrębnieniu kategorii żywności, która z powodu zmian lub zanieczyszczeń nie nadaje się do spożycia. Jej praktyczne znaczenie polega na tym, że pozwala oceniać produkt nie tylko przez jego wygląd, zapach czy stan opakowania, lecz przede wszystkim przez to, czy jego skład i właściwości nadal odpowiadają przeznaczeniu. Ocena odbywa się z uwzględnieniem przeznaczenia środka spożywczego, o którym mowa w art. 14 ust. 2 lit. b i ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002. Pojęcie jest zatem związane z bezpieczeństwem i przydatnością żywności w obrocie oraz z ustaleniem, czy dany produkt może być przeznaczony do spożycia.