Środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego

Środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego to, w rozumieniu ustawy „Bezpieczeństwo żywności i żywienia”, produkt żywnościowy przeznaczony dla osób, których potrzeby żywieniowe różnią się od typowych. Nie chodzi więc o każdy produkt reklamowany jako korzystny dla zdrowia lub przeznaczony do określonej diety. Produkt musi wyraźnie odróżniać się od żywności powszechnie spożywanej, a różnica ta powinna wynikać z jego specjalnego składu albo sposobu przygotowania.

O zakwalifikowaniu produktu do tej kategorii decydują przede wszystkim następujące elementy:

• specjalny skład lub sposób przygotowania, dzięki któremu produkt różni się od zwykłych środków spożywczych;
• przeznaczenie wskazane w informacji na opakowaniu;
• związek tego przeznaczenia z zaspokajaniem szczególnych potrzeb żywieniowych określonej grupy osób.

Definicja obejmuje żywność dla osób, których trawienie lub metabolizm są zaburzone, a także dla osób znajdujących się w szczególnym stanie fizjologicznym, mogących odnieść szczególne korzyści z kontrolowanego spożywania określonych substancji zawartych w żywności. Do tej kategorii zalicza również środki przeznaczone dla zdrowych niemowląt oraz małych dzieci w wieku od roku do 3 lat.

W ustawie pojęcie to służy wyodrębnieniu żywności, która nie jest przeznaczona do zwykłego, powszechnego spożycia, lecz ma odpowiadać szczególnym potrzebom żywieniowym wskazanym na opakowaniu. Ma ono znaczenie praktyczne przy ocenie charakteru produktu i jego przeznaczenia. Pozwala ustalić, czy dany środek spożywczy należy traktować jako żywność specjalnego przeznaczenia żywieniowego, a także wiąże się z możliwością określania go jako „dietetyczny”. O tym charakterze nie przesądza samo użycie takiego określenia w opisie handlowym, lecz spełnienie ustawowych cech dotyczących składu, przygotowania i przeznaczenia produktu.